Daar is de zomer weer en daar zijn de festivals! Luminous Dash zocht een paar programmatoren op zodat we eindelijk eens te weten komen hoe zo’n festivalaffiche opgemaakt wordt. Onze eerste stop is bij Thijs Vandewalle, de programmator achter Copacobana dat op 26, 27 en 28 juni plaatsvindt in Gent.
Niet iedereen is er uit, maar leg eens het verschil uit tussen CopaDok en Copacobana.
Copacobana bestaat ondertussen zo’n 20 jaar. Het is gestart als een tuinfeest ergens in Drongen en opgericht door mijn collega Joachim Matthys en enkele van zijn vrienden. Ik ben er zelf bij sinds 2019, geloof ik… ik heb het niet goed bijgehouden. Copacobana is altijd een gratis festival geweest.
Copa DOK is onze jongste spruit. Twee jaar geleden kregen we de kans om het concert van Manu Chao te organiseren in Gent, we zijn daar op gesprongen en er volledig voor gegaan. In 6 weken tijd hadden we een festival opgericht. En dat smaakte naar meer. Na verloop van tijd zou Copa DOK moeten uitgroeien tot een vaste waarde in het nationale veld en zou het festival een winstgevend iets moeten zijn. Copa DOK past binnen de strategie om te streven naar een gezonde financieringsmix voor onze organisatie. Copacobana en de andere gratis en kleinschalige dingen kunnen op die manier blijven bestaan. Dat is onze droom.
Copacobana is een festival dat uit zijn voegen is gebarsten. Ervaar je dat zelf ook zo?
Copacobana groeide en groeide en groeide. Ik herinner me een editie net voor de coronapandemie waar het over de koppen lopen was. Toen was ik nog niet betrokken bij de organisatie, ik was er al bezoeker en als booker. Het festival leek slachtoffer geworden te zijn van haar eigen succes. Gelukkig kwam er toen corona en werd het probleem vanzelf opgelost. We moesten downscalen, maar de editie in 2021 was wel echt ook een voltreffer, herinner ik me. We mochten toen 9.000 mensen per dag toelaten en dat ging heel vlot. De laatste jaren kiezen we bewust voor een wat kleiner model om alles beheersbaar te houden en de gulden middenweg te vinden tussen bezoekersbeleving, vrijwilligerswerking, de stadsdiensten, de veiligheid en de buurt.
Opmerkelijk aan het festival, er zit geen rode draad in, want de affiche kan niet gevarieerder dan dit, of ben ik verkeerd en is er toch een draad?
De rode draad is kansen bieden. Op, naast, voor, achter het podium. Van de cateraar, tot de vrijwilligersplanner, de artiest op het podium, de technieker achter de knoppen. Copacobana is één groot kansenplatform. Het is eigenlijk niet normaal om te zien hoeveel mensen bij ons hun eerste stappen zetten in het festivalcircuit. Dat is de rode draad van het festival. Dat de line-up eclectisch is, dat is zeker! Daar zal onze ADHD-diagnose de boosdoener zijn. We houden ervan.
Copacobana lijkt wel een familiefeest, maar wel één waar de kwaliteit vanaf druipt.
Dat proberen we toch ja, het is inderdaad een buurtfeest. Een Gentse Feesten-vibe, maar dan in het park van de Rozebroeken. Je hoeft niet echt af te spreken met mensen, je loopt er wel iemand tegen het lijf die je al maanden niet meer zag en waarmee je de nacht induikt. Families komen er graag vertoeven, zeker op zondag. Een mooie mix van kinderanimatie, een lekker biertje en een stevige rockband op de achtergrond. Er zijn veel vaders en moeders die ons daar dankbaar voor zijn.
En dan is er natuurlijk nog de Gentse jeugd, ouders hebben blijkbaar toch vertrouwen in onze organisatie om er hun teenager naar toe te sturen en hun eerste festivalervaring te laten beleven. Samen met FLOW en de Gentse flikken houden we de teenies goed in het oog en laten we hen feesten in een veilig kader.
Copacobana ligt nabij hartje Gent, speelt de programmatie daarbij een rol, in die zin dat je de Gentse scene toch dat extra duwtje geeft?
We programmeren bewust een beetje van alles en kijken ook wel naar de buur-provincies. Ik maak er ook een sport van om elke keer een band uit Wallonië te programmeren. Naast het feit dat ik VI.BE afspeur, kijk ik ook naar court-circuit. Die hebben ook een ontdekkingsplatform, net zoals VI.BE. Helaas blijft ons land ook daar onbegrijpelijk opgedeeld. Dit jaar plukte ik er Zaataric uit. Verder komt Duvve mijn moedertaal op het podium brullen, hebben we een Congolees koor op de planken staan en komt één band uit Nederland gereden.
Hoe ga je eigenlijk te werk met het programmeren, want ik neem aan dat je mailbox uitpuilt van de vele aanvragen.
Het is ongelooflijk. In het begin wilde ik iedereen een antwoord sturen uit beleefdheid, maar dat is helaas niet meer mogelijk. Dit jaar heeft Elise, die stage bij ons loopt, 75% van de bands geprogrammeerd. Het is een mooie selectie geworden. Zoals ik eerder zei is VI.BE een platform waar we graag op rond struinen, we leggen ook ons oor te luister bij onze achterban: Aude, Aster, Eric,… stuk voor stuk kenners van muziek.
Ikzelf ga altijd op zoek naar the edgy dingen, da’s mijn ding en die passie deel ik met Joachim. Dit jaar is Paons Perdus de vreemde eend in de bijt, het Congolees koor is ook helemaal mijn ding. Vorig jaar vond ik via via een Mongoolse keelzanger. Dat zijn wel dingen die ik leuk vind, het dark web wat afspeuren.
Wat is eigenlijk jouw mening van de Belgische muziekscene?
Oei. Lastige vraag. Ik zal me niet populair maken door te zeggen dat ik het eenheidsworst vind. Ik merk dat ik in die eenheidsworst-val getrapt ben als ik terugkijk naar mijn programmatie van Copa DOK. Ik ben daar eigenlijk niet tevreden over als ik daar nu naar terugkijk en zou dat niet meer hernemen. Ik vind er te weinig van mezelf in terug, met uitzondering van de donderdag-programmatie dan.
Maar onze nationale radiozenders zouden toch eens mogen door elkaar geschud worden. Er is weinig durf, noch lef. Er is veel méér goeie muziek daarbuiten dan hetgeen gedraaid wordt. Gelukkig wordt muziek tegenwoordig anders geconsumeerd. Ik hoop dat de jonge generatie from bottom up bands kan groot maken. Altin Gün vind ik daar nog steeds een heel mooi voorbeeld van. Nu ja, ik wentel me ook wel graag in de positie van underdog, merk ik. Ik hou van vechten tegen de bierkaai om wat minder bekende bands en genres in de kijker te spelen. Dus, misschien ligt het ook wel aan mij. Ik word misschien wat Gents, lekker eigen-wijs.
Ben je zelf een festivalganger en terwijl we het er toch over hebben, wat is jouw mooiste festivalervaring?
Ik kom uiteraard op heel wat festivals, mee on tour met bands en dan kijk ik er mijn ogen uit. Maar vooral heb ik aandacht voor de organisatie, wat er achter de schermen gebeurt: de gators, de drank-aanvoer, het beker afwas-systeem, klank- en licht, de decoratie, het aanbod foodtrucks… Ik zie eigenlijk vooral de mensen achter de schermen graag bezig, de werkmieren in het mierennest. Ik heb minder aandacht voor bands, zeker op de grote festivals waar ik kom. Ik ben snel iets beu, het heeft wellicht daar mee te maken. Showcase-festivals zijn meer mijn ding: hop, hop, hop,… rennen van het een naar het ander om zoveel mogelijk 10 minuten van een show te zien. Ik ga ook niet naar concerten of festivals voor het plezier, het ligt helaas veel te dicht bij mijn werk. Ik kan er me niet ontspannen, ik speur continu de zaal af om te zien of ik er toch niet iemand ken die ik mogelijks dan gemist heb en/of onbeleefd behandeld zou hebben. Vervelend voor de +1 met wie ik er dan ben. Ik vermijd dat liever.
Mijn topfestival is met kop en schouders op nummer 1: FUSION FESTIVAL in de buurt van Berlijn. De locatie, de vibe, de gekte, de diversiteit, de decoratie, het aanbod,… Het is een gekkenhuis op een verlaten vliegveld. Als ik er een Belgisch moet uitpikken dan zou ik gaan voor Cactus en net voor het omgekeerde van bovenstaande, daar kom ik wel graag voor mijn plezier: de rust, 1 podium, overzichtelijk, eten doe je in de foodcorner, naar muziek luisteren bij het podium, chillen bij het water. Dat is het enige festival in België waar ik misbruik maak van het fiksen van vrijkaarten (lachje).
Kill your darlings, naar welke acts is het zeker uitkijken op Copacobana?
Ik ben opnieuw best trots op wat we samenstelden. Ik zie graag Lucia en haar bende bezig bij de kinderanimatie, jonge gasten met spirit en energie die bijzonder zelfredzaam zijn. Al wie zegt dat Gen Z er niks van bakt, kom eens kijken naar die meiden en kerels.
Verder heb ik Gender Reveal Atomic Bomb opnieuw uitgenodigd voor het tweede jaar op rij. Normaal vermijden we herprogrammatie, maar die band is echt ge-wel-dig! Ik verwacht ook behoorlijk wat van Zaataric en ben zeer benieuwd hoe het publiek de slotact op zaterdag zal verteren Paons Perdus uit Brussel, weird shit.
Op de valreep hebben we zowaar een newwaveband toegevoegd aan de line-up, een afstudeerproject uit het KASK, met de naam späti, de beste bandnaam van deze line-up vind ik, let’s see how they play!
Weet je, al die bands zijn beginnend, voordeel is: de energie en goesting spat er nog van af, nadeel kan zijn: het kan eventjes fout gaan. Maar goed, wie niet waagt…
Hier vind je het volledige programma.
Facebook – Instagram
