De heilige grond van Dessel stond opnieuw open voor de 29e editie van Graspop Metal Meeting. Ondanks de voorspellingen van extreme hitte, met kans op regen en onweer later op de avond, liet het metalpubliek zich niet afschrikken. Van ’s morgens vroeg stroomden duizenden festivalgangers toe om het eerste hoofdstuk van een nieuw festivalweekend te schrijven.
Stipt om 12.00 uur mocht Mantah de festiviteiten openen op het hoofdpodium. Een prachtige beloning voor het harde werk dat de band de voorbije jaren heeft geleverd. Na meerdere sterke passages op onder meer het festival Alcatraz Open Air kregen de West Vlamingen nu de kans om zich te bewijzen op het grootste metalpodium van België.
Ondanks het vroege uur was er al heel wat volk afgezakt naar de Main Stage, terwijl duizenden andere bezoekers nog stonden aan te schuiven aan de ingang van het festivalterrein. Wie er op tijd bij was, werd beloond met een energieke en overtuigende show. De band speelde met zichtbaar enthousiasme en greep deze unieke kans met beide handen aan.
Met een strakke performance, bakken energie en een sterke podiumuitstraling bewezen de West Vlaamse trots dat ze klaar zijn voor een volgende stap in hun carrière. Als dit optreden een voorbode is van wat nog komt, dan lijken de grootste podia van Europa binnen handbereik.
Hoewel Ego Kill Talent nog niet bij iedereen een belletje doet rinkelen, heeft de Braziliaanse formatie inmiddels een stevige reputatie opgebouwd bij het Graspop‑publiek. Ook tijdens deze editie van Graspop Metal Meeting bewezen ze opnieuw waarom ze al twee keer eerder zoveel indruk maakten op de Desselse festivalweide.
Met hun aanstekelijke mix van alternatieve rock, groovende riffs en energieke podiumpresence wist de band het publiek moeiteloos mee te krijgen. Doorheen de jaren heeft Ego Kill Talent hard gewerkt aan zijn internationale doorbraak, en dat blijft niet onopgemerkt. Zo werkte de band samen met leden van System of a Down en Stone Sour, terwijl ze ook het podium deelden met grootheden als Foo Fighters en Queens of the Stone Age.
Op zoek naar wat verkoeling belanden we in het bloedhete maar sfeervolle Classic Rock Café, een geliefde ontmoetingsplaats op de festivalweide. Gedurende de vier festivaldagen zorgen tal van coverbands er voor een feest van herkenning met klassiekers uit de rockgeschiedenis, terwijl verschillende dj’s tussen de optredens door de sfeer moeiteloos gaande houden. Het resultaat is een gezellige plek waar festivalgangers even kunnen ontsnappen aan de brandende zon, zonder ook maar een moment aan muzikale beleving in te boeten.
Tijdens onze tocht over de festivalweide houden we halt aan de Jupiler Stage, waar Blackgold zich klaarstoomt om het publiek opnieuw omver te blazen. De band, afkomstig uit de buitenwijken van Londen, maakte enkele jaren geleden een opvallende entree in de metalscene en staat bekend om zijn explosieve mix van metalcore, zware grooves en vlijmscherpe raprhymes.
Vanaf het eerste moment wordt duidelijk dat Blackgold niet naar Dessel is gekomen om rustig op te warmen. De gemaskerde formatie stormt het podium op met een ontembare energie en laat meteen horen waarom ze in korte tijd zoveel aandacht hebben weten te trekken. Hun moderne sound, waarin harde riffs en hiphopinvloeden naadloos samensmelten, slaat zichtbaar aan bij het publiek dat enthousiast meebeweegt op de pompende ritmes.
De Jupiler Stage verandert gaandeweg in een kolkende massa van springende en headbangende festivalgangers. Blackgold slaagt erin om zowel nieuwsgierige voorbijgangers als trouwe fans volledig in te pakken met een optreden dat bulkt van energie, attitude en overtuiging.
Alsof de temperaturen buiten nog niet hoog genoeg waren, liep ook de sfeer in de Marquee helemaal op tijdens het optreden van Dying Wish. De tent zat afgeladen vol en de hitte was haast verstikkend, maar precies die omstandigheden vormden het perfecte decor voor de furieuze metalcoreaanval die de Amerikaanse band op het publiek afvuurde.
Dying Wish behoort tot de nieuwe generatie bands die het genre nieuw leven inblazen en bevindt zich moeiteloos in hetzelfde straatje als namen als Knocked Loose en Code Orange. Dat de groep niet zomaar een voorbijgaande hype is, konden we al vaststellen tijdens hun eerdere passage op Graspop, maar ook deze keer maakten ze hun reputatie volledig waar.
Het absolute middelpunt van de show was zonder twijfel frontvrouw Emma Boster. Met een indrukwekkende podiumpresence en een onuitputtelijke intensiteit trok ze alle aandacht naar zich toe. Haar krachtige vocalen en vurige uitstraling gaven de songs nog extra gewicht en maakten van het optreden een meeslepende ervaring.
Voor liefhebbers van klassieke heavy metal was er geen twijfel mogelijk: Accept mocht absoluut niet ontbreken op het programma. De Duitse metalgrootheden drukken al decennialang hun stempel op het genre en behoren zonder enige overdrijving tot de grondleggers van de Europese heavy metal zoals we die vandaag kennen.
Sinds hun ontstaan in de jaren zeventig bouwde Accept een indrukwekkend repertoire op en hielpen ze mee de blauwdruk te creëren voor zowel klassieke heavy metal als powermetal. Hun handelsmerk blijft onveranderd: strakke riffs, krachtige melodieën, een hoog energieniveau en refreinen die uit duizenden kelen tegelijk worden meegebruld.
De band bewees ook op Graspop dat leeftijd slechts een getal is. Vanaf de eerste noten stond het publiek volledig achter de Duitsers, die met zichtbaar plezier door een set vol klassiekers en recenter werk trokken. Nummers van hun meest recente album Humanoid werden moeiteloos afgewisseld met songs die al tientallen jaren tot het vaste metalkanon behoren.
Het optreden maakte bovendien deel uit van de feestelijkheden rond het indrukwekkende vijftigjarige bestaan van de band. Met hun groots opgezette 50th Anniversary Tour en een speciale jubileumrelease in het vooruitzicht voor 2026 blijft Accept bewijzen dat hun honger nog lang niet gestild is.
Wie Wind Rose al eerder aan het werk zag wist perfect wat hem te wachten stond. Toch bleek ook op Graspop dat het concept van de Italiaanse powermetalformatie nog lang niet aan kracht heeft ingeboet. Integendeel zelfs. De enthousiaste “dwergen” brachten opnieuw hun unieke mix van epische metal, fantasy en pure feestvreugde naar Dessel.
Vanaf het moment dat de band het podium betrad, werd het publiek ondergedompeld in een wereld vol mythische verhalen, heroïsche veldslagen en dwarvenfolklore. Met hun opvallende kostuums en aanstekelijke podiumpresence wist Wind Rose onmiddellijk de aandacht naar zich toe te trekken. Het publiek liet zich maar al te graag meeslepen in hun fictieve dwergenrijk, waar meezingen, springen en feestvieren de enige regels zijn.
Muzikaal bleef de band trouw aan het recept waarmee ze de voorbije jaren een ware cultstatus hebben opgebouwd. Hun krachtige powermetal, doorspekt met folkinvloeden en hymneachtige refreinen, klonk groots en meeslepend. Nummers uit hun meest recente album Trollslayer kwamen bijzonder sterk tot hun recht en bewezen waarom deze plaat door de fans zo enthousiast werd onthaald. De songs klinken groter, filmischer en epischer dan ooit tevoren en vormden de perfecte soundtrack voor een optreden dat bol stond van de sfeer.
Toen we rond 19.00 uur richting de Marquee trokken, was dat niet alleen om een sterk optreden mee te pikken, maar ook om even te ontsnappen aan de brandende zon die de festivalweide de hele dag in haar greep hield. Al snel bleek echter dat verkoeling er niet echt in zat. Zodra Septicflesh het podium betrad, veranderde de tent opnieuw in een bloedhete sauna.
De Griekse meesters van de symfonische extrememetal zijn inmiddels vaste waarden op Graspop en ook deze passage bevestigde hun indrukwekkende reputatie. De vorige keren walste de band al als een onstuitbare machine door Dessel en ook nu lieten ze niets aan het toeval over. Vanaf de eerste noten werd het publiek meegesleurd in een overweldigende geluidsmuur van blackmetal, deathmetal en monumentale symfonische arrangementen.
Wat Septicflesh zo bijzonder maakt, is de manier waarop brute kracht en muzikale verfijning hand in hand gaan. Terwijl de riffs als mokerslagen door de tent dreunden en de ritmesectie als een oorlogsmachine voortdenderde, zorgden de orkestrale lagen voor een extra dimensie die hun muziek boven veel andere extrememetalbands doet uitstijgen. Die klassieke invloeden zijn grotendeels het werk van gitarist Chris Antoniou, die zijn opleiding genoot aan gerenommeerde conservatoria in Londen en die expertise op meesterlijke wijze weet te verweven met de duistere en vernietigende kracht van de band.
Megadeth, de legendarische thrashmetalband, bewees op Graspop dat afscheid nemen niet betekent dat de energie verdwenen is. Met een krachtige set vol klassiekers, strakke muzikale prestaties en een enthousiast publiek dat massaal meedeed, groeide het optreden uit tot een van de hoogtepunten van de dag. Ondanks de tropische temperaturen bleef de sfeer de hele show door op kookpunt staan.
Het optreden van Within Temptation bevestigde nog maar eens hun status als publiekslieveling. Dit concert was voor ons zonder twijfel het absolute hoogtepunt van de donderdag op Graspop Metal Meeting. Van begin tot einde zat de energie goed, met een band die opnieuw bewees waarom ze al jarenlang tot de top van het symfonische metalgenre behoort. Het publiek hing aan elke noot en zorgde voor een indrukwekkende sfeer, waardoor dit optreden nog lang zal nazinderen als een van de sterkste momenten van de eerste festivaldag.
Met Within Temptation stond er voor de tiende keer een vaste waarde op het podium in Dessel. De Nederlandse band rond frontvrouw Sharon den Adel viert binnenkort haar dertigjarig bestaan en heeft in die periode een indrukwekkend parcours afgelegd. Acht studioalbums en ontelbare memorabele optredens later blijft de groep moeiteloos duizenden fans aanspreken.
Vanaf de eerste noten zat de sfeer er meteen goed in. De krachtige stem van Sharon klonk indrukwekkend als altijd en werd ondersteund door een band die strak en zelfverzekerd speelde. Klassiekers werden moeiteloos afgewisseld met recenter werk uit het album Bleed Out, waarbij elk nummer op luid applaus kon rekenen.
Wat vooral opviel was de sterke wisselwerking tussen band en publiek. De aanwezigen zongen massaal mee en bezorgden de Nederlanders een warm onthaal. Doorheen de set werd duidelijk waarom Within Temptation al jarenlang een van de meest geliefde bands binnen het genre is en waarom hun passages op Graspop telkens opnieuw bijzonder aanvoelen.
Na deze indrukwekkende show zat onze festivaldag er eigenlijk op. Wat later nog op de Main Stage volgde, kon ons persoonlijk minder bekoren. Het concept van populaire hits en klassiekers in een metaljasje is duidelijk niet helemaal aan ons besteed. Geef ons dan toch liever het origineel. Gelukkig hadden we met Within Temptation al het perfecte slotstuk van onze donderdag gekregen.
Nog even afscheid nemen van de crew van Studio Brussel en dan maken we ons klaar voor de volgende dag van GMM 2026.
