Les Nuits Botanique sloten de 10-daagse muzikale trip af met een dansbare afsluiter. Op zondag dienden we immers onze beste dansbeentjes voor te zetten of ons gewoon laten meeslepen in een elektronisch danstrip, want er werd programmatisch vooral gezocht op trefwoord “elektro”. Het werd een heuse ontdekkingsreis want het waren niet de meest voor de hand liggende acts die de drie podia sierden. Het werd een in hoofdzaak Deense aangelegenheid, het is eens iets anders.
Op hoofdpodium The Fountain Stage stond als opener thredd klaar rond koffie en gebaktijd. Will Lister, Max Winter en Imogen Williams (bekend van Imogen and The Knife) brengen als trio atmosferische ‘cold pop’ en hebben vorig jaar de debuutplaat It’s Lovely, Come On In op de wereld losgelaten. Hun donkere synth-lagen hebben hun oorsprong gevonden in dromerige,
maar tegelijk erg populaire grote artiesten als Portishead, Massive Attack, Britney Spears en Lana Del Rey. Alleen maar namen die we graag horen ronken dus de verwachtingen waren meteen hooggespannen.
Koeler doch perfect festivalweer en die onderkoelde houding leek wel besteld door thredd. Imogen was Mazzy Star-gewijs bedwelmend en de met krautrock geïnjecteerde elektro droompop deed gedurende het openingskwartier denken aan Men I Trust. Maar de volume en snelheden werden opgedreven en plots was PVA niet ver weg. De nummers klonken allen aanstekelijk en zomers dromerig met een scherp uniek kantje. Het was vooral de heerlijke vibe die Imogen charismatisch uitstraalt die thredd boven de middelmaat doet uitstijgen. Eerste grote ontdekking en meteen goed raak.
In de Orangerie zorgde Ydegirl voor het tweede optreden van de dag. Ydegirl is de Deense Andrea Novel die moderne R&B pop-geluidjes vermengt met Scandinavische barok. Vrij vertaald betekent dit onder meer dat we klassieke instrumenten hoorden dansen met elektronische drums. Haar beklijvende stem vormde op Les Nuits wel het epicentrum van ons aandachtsveld. Hier reisde ze van stad naar woud en van werkelijkheid naar fantasie. Ze woont ondertussen al een tijdje in Berlijn en we waren dan ook benieuwd of we dat aan haar nummers konden horen.
Andrea heeft zich als kind ook gelaafd aan de nachtegalenbron die zich duidelijk ergens in het hoge Noorden bevindt. Ze danste zelfverzekerd rondjes terwijl ze de mooiste liedjes zong. Emo Regulation en Hole In Your Jeans waren daar prachtstaaltjes van. Dat laatste ging over zaken die verdwijnen in jouw kamer of jeansbroek en bij uitbreiding jouw ziel. De cello en rustige gitaarpartijen waren bijna rustpunten vergeleken met de zenuwachtigheid die Andrea ten tonele bracht. We snappen helemaal waarom ze sportschoentjes droeg. Kinda Cute volgde en is volledig op de zangeres toepasbaar.
CPR Baby ging over een dodenmasker van vele eeuwen terug dat gebruikt werd om als model te dienen voor een pop voor EHBO cursussen. Andrea bracht als Ydegirl mooie zondagse chill vibes waarbij haar zachte stem voortdurend de luisteraar rust bood. Ze nodigde zelfs een cameravrouw uit op het podium voor een ritueel dansje met zwarte hoed. Ydegirl was een ideale girl op dit podium en paste als gegoten om de slotdag van Les Nuits met heerlijk Danish Dynamite te doen ontbranden.
‘Back to the fountain’ dan maar voor Kiss Facility. Veel boeiender dan dit kan het niet worden want dit duo, Emirati singer-songwriter Mayah Alkhateri en de Iers-Chileense producer Salvador Navarrete aka Sega Bodega, brengen een bijzonder originele vorm van shoegaze en dreampop met fel hoorbare Arabische invloeden. Emoties en poëzie worden uitgesmeerd over de typische dikke lagen gitaar van de moderne shoegaze. Dit uitgesproken alternatieve genre wordt normaal uiteraard zelden of nooit ondergedompeld in het Arabische gedachtegoed. Khazna heet de onlangs uitgebrachte plaat en die verwijst naar een schatkamer waarvan de schat uiteraard verborgen dient te blijven. Eén van hun oudere nummers, Plasma, is gesampled door niemand minder dan Fred Again.
Mayah en Sega brachten een Grauzone-waardige set met droefenis en weltschmerz en herkenbare darkwave die echter met vrij ondoordringbare arabica bonen werd versterkt. De Arabische invloed paste uiteraard volledig bij de looks en de vibe die beiden uitstraalden, maar klonken alsof The Cure een band uit de Emiraten was. Heel boeiend en origineel toch wel. De sfeervolle zang en indringende blikken van Mayah gaven dit alles een erg intense draai.
Ze had het voor de rest als stijlicoon knap lastig om haar opvallend zwarte hoepeljurk rond haar boezem te houden, niet altijd succesvol. Het dient wel te worden onderlijnd dat de zwarte rand steeds meer kleur bekende en we flarden Madeline Goldstein hoorden met een instrumentaal veel minder Arabische bijklank en een hogere dosis latere en dus behoorlijke dichtgespijkerde Radiohead. Kiss Facility was tot de laatste noot erg beklijvend maar geen evidente trip.
Voor het volgende optreden op de Fountain Stage van Les Nuits 2026 werd geopteerd voor de torenhoge klasse en virtuositeit van upsammy & Valentina Magaletti. Niet meteen op voorhand in te schatten of we onze seismograaf dienden te ijken maar het duo heeft wel net een plaat uit met de titel Seismo, ook flink bejubeld door Pitchfork. De Nederlandse Thessa Thorsing is upsammy, de van Bari afkomstige maar ondertussen Londense Valentina kan je al kennen van haar drumwerk bij Cate Le Bon of haar experimentele escapades bij Moin en Vanishing Twin. Magaletti verwoordde het onlangs als volgt: “We hebben een ruimteschip naar Mars gekaapt en we hebben daar deze muziek gemaakt, er was niemand anders.”
De grens tussen geprogrammeerd drummen en organische percussie is vervaagd en het geheel vormt een groovy doch in alle richtingen golvend geheel van composities. Thorsing kreeg van het Amsterdamse Rijksmuseum de vraag of ze de soundtrack wilde maken voor een tentoonstelling, en opnames wilden maken ín dat majestueuze pand. Magaletti sprong mee op de kar. Het was uniek om in de lege zalen aan de slag te gaan met hydrofonen en zo allerlei ruimtes te gebruiken voor verschillende soorten galm. Seismo vloeide hieruit voort. Op dit album smelten de doordachte perspectieven van beide artiesten moeiteloos samen tot een duizelingwekkende reeks van acht excentrieke composities. Fragiel zonder onzeker te klinken, dromerig maar nooit vaag of vormloos.
Seismo leeft van de energie die ontstaat uit contrasten. Nerveuze hyperactieve bewegingen en fijn uitgewerkte ritmes worden voortdurend verstoord en een beklemmend gevoel bepaalt de sfeer van It Comes to an End, waarin Magaletti’s ter plekke geïmproviseerde drumspel de weg vrijmaakt voor upsammy’s microscopische helder klingelende, vervormde melodieën. Op het energieke Superimposed testen ze de grenzen ervan met golvende, hybride ritmes en poederige drums.
Onnodig te zeggen dat het duo een set voor durvers en doorzetters speelde. Waar upsammy zonder emotie een legpuzzel leek te leggen of een stoïcijnse Dokter Bibber simuleerde was Magaletti de frivoliteit zelve. Lachend laverend tussen pauken en trommels werd een hyperkinetisch geluidstapijt geweven waarop stilstaan onmogelijk bleek. De psychedelische bovengrens werd overschreden toen Valentina de gigantische xylofoon aanspoorde de zon harder te doen priemen doorheen een eclectisch wolkendek. Terug aan de drums werden brulkikkers wakker gemaakt in een dicht begroeide vijver op een subtropisch eiland. Geen goed idee dit dagelijks te beluisteren maar het werd toch een ronduit geniaal staaltje “electro-drumification”.
Hoogtijd voor een museumbezoekje wat ons betreft, uiteraard in zaal Museum. Daar maakte het knotsgekke duo Lipstick Music haar opwachting. Dj Kit en Lili Baudoux (aka Lili Molli Shina) wonen in Brussel – dat maakt het logistiek makkelijk – en maakten kennelijk voldoende indruk in de Orangerie eind november. Het is een kersvers duo dat nog volop aan het vijlen en slijpen is om tot een afgewerkt product te komen. Zware baslijnen met een flinke scheut rock-attitude vormen de kern van hun muzikaal klankpalet. Natuurlijk zijn het de verschijning en de zangpartijen van Lili die de nodige dosis glamour toevoegen. Dj Kit buigt zich voor het overige over repetitieve loops en ontrafelde ‘boenke boenke’-geluidjes. Het zou resulteren in een hard en compromisloos optreden.
Lili en Kit serveerden een 100% clubdance-sfeertje met veel reverb en autotune. Lili was erg sexy uitgedost in tijger-panty’s en een witte babydoll met groene pumps. Ze extrapoleerde dit sfeertje met sensuele dance moves en wapperende haren. De bedroom-dansnummers van Circe hoorden we terug in een minder neerslachtige beat-bui. Veel variatie en opbouw weerklonk niet. Feit is wel dat ze maar 25 minuten nodig hadden om het Museum in een danszaal om te toveren. “I can be your fantasy girl”, zong Lili smachtend. Niemand trok dit in twijfel. Lipstick Music was sexy en zwoel en Lili het nagenoeg perfecte uithangbord maar de nummers drijven momenteel nog te veel op haar performance en minder op dans-virtuositeit.
Meteen erna spoot de fontein denkbeeldig harder want het was tijd voor de headliner vanavond. Smerz is een Noors duo bestaande uit Henriette Motzfeldt en Catharina Stoltenberg, gevestigd in Oslo en Kopenhagen. Het duo heeft onlangs haar tweede album uitgebracht, Big City Life, dat na enig onderzoek werd geprezen als een van de beste platen van 2025. Magazine Pitchfork bedacht het zelfs met een fabelachtig hoge score van 8,6. En raad eens wie op 30 juni de ING Arena mag opwarmen voor de komst van superster Robyn? Juist: Smerz!
Smerz bezingt waargebeurde en verzonnen verhalen over apathie, eenzaamheid en innerlijke monologen, liefde en vriendschap. Henriette en Catharina opereren op het snijvlak van genres en laten zich inspireren door klassieke muziek, computermuziek en de frisse aanpak van pop, om zo een dartele maar unieke vorm van ‘girly’ existentialisme te presenteren. Hun sensuele avant-pop wordt ook wel eens omschreven als een mix van kamermuziek, droge humor en techno. Smerz is overigens een afgeleide van het Duitse woord voor hartzeer, Herzschmerz dus. Fun fact… Catharina is wel degelijk familie van de Noorse politicus Jens Stoltenberg, tweevoudig Noorse Eerste Minister maar ook gewoon haar papa. Het duo is overigens toch al tien jaar aan de slag en heeft al op gerenommeerde podia opgetreden. Ze kunnen dus al behoorlijk wat adelbrieven voorleggen.
Deens, koel, cool, grappig en intrigerend. Meteen een paar woorden in de mix. Voeg toe: een aan Underworlds Born Slippy (misschien was het dat zelfs in een remix versie) verwante introtape, wapperende lange haren als oorlogswapen, kunstjes met een zwaaiende microfoon, uitdagende blikken, uitvergrote Deense accenten en verdomd straffe nummers die zowel dreven op de gitaar van Villads Tyrrestrup als de piano van Henriette. Beide zangeressen moesten niet voor elkaar onderdoen maar de beweeglijkheid van Catharina gaf toch de doorslag. Ze klonken soms als Beck maar evengoed als The XX. “We present you our Big City Life”.
Driewerf hoera voor Catharina die vroeg de blauwe spots te doven want ze wil alleen natuurlijk licht. Een aan Moby verwant en erg pakkend pianonummer dat ze met een paar A4-tjes erg bevlogen inzong kreeg de fonteinkuip finaal op de knieën. Toen Villads de piano van Henriette overnam en hij een infantiel deuntje inzette, klonk dit door de sublieme manier van zingen door Henriette alsnog meesterlijk. Wait A Minute! “Have I Said Too Much”? vroeg Catharina zich hierna zingend af terwijl we een naar een aan PJ Harvey refererend gitaarnummer luisterden. Ook dit was heerlijk gevarieerd en tot in de puntjes stilistisch perfect uitgewerkt. Henriette ging er dan maar tussen de monitors bij liggen. Een funky nummer werd ons deel. Deze dames kunnen elk genre aan. Grandioos. Het energiek gedrum door Rune Kielsgaard kwam steeds nadrukkelijker op de voorgrond en vormde het natuurlijke antidotum voor de vaak met Britse humor gestoffeerde stoïcijnse houding van de dames.
Zelfs moddervette big city jazz werd van stal gehaald en beide zangeressen mochten apart de wondere wereld van de autotune verkennen. Even leek Villads op de rand van het podium Paradise City in te zetten maar de dames hebben betere humor en smaak. Een prachtige sing along zette de finale absoluut in (niet ‘Absolut’ want dat is Zweedse vodka). You Got Time And I Got Money was de fabelachtige, dromerige epiloog van een geweldig optreden. Catharina zong ijzersterk en Henriette verzorgde de backings én de viool. Het doorschuiven van Smerz naar de headlinerplek was een noodzakelijke meesterzet. De Nachten van de Botanique kleurden oranjerood en de weltschmerz werd even vergeten. Onvergetelijk!
Instagram: Les Nuits Botanique – Smerz – Lipstick Music – upsammy – Valentina Magaletti – Kiss Facility – Ydegirl – thredd
