Home ReviewsAlbum Reviews YAMANTAU – Sun EP (Eigen Beheer)

YAMANTAU – Sun EP (Eigen Beheer)

by Luminous Dash

Yamantau is een vierkoppige band uit Lokeren, bestaande uit 2 broers en 2 neven. Actief sinds 2012, een eerste ep uitgebracht in 2014: Mountainous Landscapes. Sindsdien reeds enkele mooie shows gespeeld met onder andere Steak Number Eight en God Is An Astronaut. Die laatste band speelde ook op het releaseconcert van SUN, de tweede ep van Yamantau met een afspeelduur van om en bij de 45 minuten.

Volgens hun Vi.be-pagina hebben Diederik en Ewoud Van Eetvelde – de twee broers binnen de band – een voorliefde voor psychedelica en jazz, terwijl Frits Windels en Nathan Wittock (de twee neven) de band een donkerder en excentriekere sound voorschotelen.  Dit lijkt echter ietwat achterhaald nu Diederik ook bassist is bij Charnia, een duister collectief die sludge brengt waar de haren in je nek van recht gaan staan (eveneens een aanrader voor mensen die houden van het zwaardere werk!)

Desondanks de titel van hun laatste EP begint de plaat met allesbehalve zonnige klanken. Een onmiddellijke muilpeer en bevestiging van de goeie productie van deze ep. De wall of sound evolueert echter snel in een dromerige trip waarvan je spontaan achterover gaat hangen in je stoel… en ‘wakker’ wordt wanneer het eerste nummer zijn laatste akkoord bereikt.
Jawel, de eerste song Wovenhand is meteen een sterk openingsnummer. Heerlijk lang uitgesponnen, dreunende gitaren en beukende drums evenals de meer psychedelische en op-zoek-naar-waar-met-de-gitaar klinkende riffs en melodieën. Straf.  Ook de zang in het begin van het nummer stoort me helemaal niet, integendeel. Zang gebruiken in dit soort alles-vertellende muziek kan namelijk snel een ferme afknapper worden.

Deze ep is een stuk doordachter dan hun eerste, besef ik na de eerste twee nummers. Het tweede nummer SUN, de titeltrack van het album, bouwt traag (maar goed) op naar een heerlijke psychy climax. Hier horen we ook de eerste noise-invloeden, al zijn die nog vrij binnen de lijntjes. Ewoud laat de oerstem die in ieder mens zit horen en zweefzingt de hele climax door. Het derde nummer – KRANK – start betoverend, uptempo met een vrij psychedelische gitaarlijn die blijft slepen. Hier is de titel welgemikt. Ik voel iemand die rust zoekt in het hoofd. Intensief startend, eerder speels eindigend.  Yamantau is na 4 jaar samen spelen absoluut op elkaar ingespeeld. Dat hoor je. Misschien mis ik hier wel een gigantische wall of sound zoals in Wovenhand waarbij de persoon die ik mezelf inbeeld helemaal