Home ReviewsAlbum Reviews SIMPLE MINDS – Live in the City of Angels (BMG)

SIMPLE MINDS – Live in the City of Angels (BMG)

by Mark Van Mullem

Het zijn best dure tijden voor Simple Minds-fans. Vorige week startte de voorverkoop van een nieuwe tournee, terwijl ook een nieuw verzamelalbum werd aangekondigd. En vrijdag verscheen het album Live in the City Of Angels, een album met maar liefst 40 tracks dat opnames bevat van de succesvolle tournee van de band in de Verenigde Staten. City of Angels verwijst dan naar Los Angeles, ook is de titel een knipoog naar de live-plaat In the City of Light uit 1987, toen opgenomen in Parijs.

Dat zowel het aangekondigde verzamelalbum, met de weinig originele titel 40, als deze live-bundel exact 40 tracks tellen, heeft allicht te maken met het feit dat de band dit jaar 40 jaar bestaat. Nu ja, band, de enige oorspronkelijke bandleden Jim Kerr en Charlie Burchill zijn dus zo lang bezig onder de vlag Simple Minds.

Waar het album uit 1987 hoogzwanger stond van de overbodige bombast, ontbreekt het op Live In The City Of Angels net iets te vaak aan energie. Je moet de volumeknop al goed opendraaien om je echt in het live-moment te wanen. Dat zowat elke track in- en uitgefaded wordt, helpt er zeker ook niet aan. Een vreemde keuze.

Bijzonder jammer is het ontbreken van ‘live-synths’, was er dan echt geen getalenteerde keyboardspeler beschikbaar? Bij Celebrate lijkt het wel of de keys door een kazoo vervangen zijn. De band toerde dus met voorgeprogrammeerde synths en echt geweldig klinkt dat dan niet. Bij een anthem zoals Theme For Great Cities is dat zelfs ronduit storend. We pogen ons niet te boos te maken, maar het is moeilijk: I Travel – wat is dat? Een houseversie? En hoe goedkoper kunnen ingeblikte synths klinken zeg?

De strakke bas van Ged Grimes zit wel goed vooraan in de mix, Cherisse Osei toont zich meer dan verdienstelijk op de percussie en Charlie Burchills gitaarspel klinkt beter dan ooit. Wat tijdens de recente tours van de band alsmaar duidelijker werd, hoor je ook goed op deze live-plaat: de tanende vocalen van Jim Kerr. Vaak worstelt de zanger om de noten te halen, soms is het gewoon pijnlijk om te horen, op andere momenten redt hij zich nog aardig.

Dat Sarah Brown hele lappen tekst van Kerr overneemt is allicht noodzakelijk. Maar in Book Of Brilliant Things, komt Kerr zelfs compleet niet aan bod en lijkt het of je naar de Sarah Brown Band luistert, die Simple Minds covert, maar dan met een keyboardsound uit de Lidl. In dit nummer is een fijne toetsenpartij toch ook echt wel essentieel, niet?

Dat Hunter And The Hunted compleet saai en bloedloos klinkt, met een mummelende en hese Kerr en iets wat voor keyboards moet doorgaan ten geleide is haast misdadig. Zelfs de verdienstelijke gitaarpartijen van Burchil en de prompte baslijn die Grimes speelt, kunnen ons dan niet troosten.

Met maar liefst 40 nummers en een overdaad aan “Lemme see your hands” en de toch vaak pijnlijke vocale lijdensweg die Jim Kerr op dit traject aflegt, is luisteren naar deze live-plaat best een flinke zit. In Waterfront, Love Song, Upon The Catwalk, New Gold Dream lijkt het lijden van Kerr het grootst en tijdens She’s A River zingt Jim er volledig naast. Ook bij Stand By Love – als je het ons vraagt een raadsel waarom deze zwakke song überhaupt de setlist haalde – hoor je Kerr worstelen om een en ander uit zijn strot te krijgen.

In de songs uit Walk Between Worlds, op ander recent materiaal, behalve dan bij Stars Will Lead The Way, want daar gaat het weer fout, en bij de wat meer ingetogen nummers zingt Kerr echt goed, hij is het dus zeker nog niet verleerd. Dolphins en zeker Hypnotised zijn dan haast een vocaal hoogtepunt. Jim moet hier natuurlijk niet voluit gaan. Charlies gitaar klinkt hier hemels. In onze herinnering zat ook Barrowland Star vol fijn gitaargeweld van Charlie tijdens de recente tour, maar op het album komt dat jammer genoeg minder uit de verf.

Daar waar je Jim toch hoort sukkelen in de lalalalala’s, klinkt New Gold Dream (81 82 83 84) wel behoorlijk vitaal en lekker, de bas van Ged Grimes redt hier ook wel flink de spreekwoordelijke meubelen, het moet gezegd. In Sanctify Yourself zijn diezelfde bas van Ged en de gitaar van Charlie de grote sterkhouders, Jim laat het echte zingen over aan Sarah en poogt krampachtig mee te doen. Control yourself, Jim.

Met een zo rijke catalogus, en dus aan eigen songs geen gebrek, is het ons een raadsel waarom de band zoveel covers in hun set stopt. Goed, we blijven op deze opname bespaard van hun onvergeeflijke cover van David Bowie’s Andy Warhol, maar we moeten wel ondergaan hoe de band The Cross van Prince mutileert, en wat is de zin om een slaapverwekkende versie van Dirty Old Town te brengen, met Sarah die zingt bijgestaan door een zwak wauwelende Kerr?

Die akoestische versies van Promised You A Miracle en Speed Your Love To zijn eigenlijk echt goed en tijdens die akoestische tour was dat echt genieten, nu lijken ze eerder een excuus om Jim wat te laten te rusten, en natuurlijk hadden we toch liever een uptempo ‘elektrische’ renditie van Speed Your Love To Me gehoord.

Uiteraard staan de onvermijdelijke Don’t You en Alive and Kicking erop, met versies die absoluut niets toevoegen en Sarah en het publiek die het meeste van de vocalen voor hun rekening nemen.

Toen dit live-album aangekondigd werd, de recente doortochten op Bospop en de Lokerse Feesten indachtig, waar we een weinig vitale en op routine spelende band aan het werk zagen, hielden we een beetje ons hart vast. Terecht blijkt nu, want dit live-album geeft ons niet meteen erg veel vitamientjes. Je kunt dat dan op de (post)productie afschuiven maar misschien is er meer aan de hand. Dit live-album luistert, in het beste geval, als je je niet hard ergert aan Kerrs gestamel en gekreun, lekker weg. Het rockt amper, het kabbelt en meandert.

Voor wie de stomende machine wil ervaren, zoals wij de band al heel vaak mochten beleven, kunnen we het album 5X5 Live (2012) aanbevelen. Voor ons was als medicijn na het luisteren van dit bloedloze beestje het opleggen van U2’s Under a Blood Red Sky (1983) de remedie.

The Sarah Brown Band, of nee Simple Minds, tourt in de lente van 2020 en de band komt op 11 april 2020 naar het Sportpaleis in Antwerpen. De ticketverkoop is reeds gestart. We mogen hopen dat de band een keyboardspeler meebrengt. Misschien kunnen ze Andy Gillespie nog eens bellen. We hopen echter vooral dat Kerr zich laat omringen door een goede vocal coach. Goodluck, Jim! Misschien wordt dat concert wel die live-bom die dit schrijfsel volledig teniet doet?

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More