Tussen 1987 en 1990 was de Brusselse The Ultimate Dreamers vrij actief in de Belgische postpunk-/ coldwavescene. Daarna nam de band een lange break, tot Bertrand (gitaar), Frédéric (zang), Joël (bas) en klassieke muzikante Sandrine (keys, cello) enkele jaren geleden de band nieuw leven inbliezen. Zo hadden we vorig jaar hun album Paradoxical Sleep en nu is er de ep Paradoxical Implants.
Geen nieuwe tracks, maar wel zes remixen, die ze in samenwerking met hun vaste producer Len Lemeire (Implant) maakten. Een simpel verzoek om een remix te maken groeide uit tot meer, want gegrepen door een creatief moment, ging Lemeire met zes tracks aan de slag. En hij ging er hevig mee aan de slag: deconstructie en reconstructie!
Zo klinkt Digging prikkelend, lawaaierig en een stuk ruiger met gebroken beats. Kids Alone werd in een klassiek EBM-jasje gestoken, met stuwende beats en repetitieve loops. De break naar het einde toe, laat het nummer even verstillen, waarna de verslavend dansbare herhalingen ons meteen weer meesleuren in de donkere trip. Spiritchaser kreeg een glanzende synth-laag, maar ook de prominent kloppende, noisy soundscape tilt het nummer omhoog. De extra synthlaagjes in Far Away zorgen voor nog meer beklijving en emoties, waarin de rollende baslijn mooi wordt gerespecteerd. Rokerige ijle sounds verhogen de spookachtige sfeer in Into The Fog. De soundscape voor je donkerste dromen. Het Franse nummer Envoler klinkt in zijn nieuwe vorm tintelend en door zijn zachte coldwavesfeer beangstigender dan het origineel.
Zes tracks waarin het uitmuntende elektronische werk van Len Lemeire en zijn typerende Implant-stijl volledig versmolten raakten in het donkere postpunkweb dat The Ultimate Dreamers sponnen, waardoor deze scherper, eigenzinniger en dansbaarder aanvoelt. Moesten wij een ultieme dromer zijn, dan zouden we Len Lemeire een vet contract als nieuw bandlid aanbieden!
Facebook – Instagram – Website
