Desert fuzzing, spacing out,… Hun gitaren worden laag gestemd om een verse lading gloeiendhete rock met catchy hooks te serveren. Stereoseat staat er stevig, met een nieuw album onder de arm.
Elf tracks serveren Tom Van Dorpe, David Van Glabeke, Maarten De Meyer (Vive La Fête) en Jelle Lefebvre (Pink Room, Celestial Wolves) op hun derde album Moanster. Het zou hen jaren van bloed, zweet, riffs en afzondering gekost hebben en dat zouden meer bands moeten doen! Want ze leveren blakende stoner met dat tikkeltje meer. En dat tikkeltje komt uit de metalwereld, want de geluidsmuren die ze op Moanster optrekken, klinken oersterk, rauw en hebben scherpe randjes. Gitaren klinken als synths en synths als gitaren en daarmee nemen ze ons trippend mee langs de elf nummers, die bulken van variatie.
‘Leven op het randje’ klinkt riskant sterk in Moanster. De loodzware riffs die langs de drums donderen, lokken ons naar de rand, want daar klinkt het luid, razend en broeierig heet.
Artique opent met een melancholisch zangstuk, waarna de hel losbarst in atypisch, verrassend en uitzonderlijk sterk drumwerk. De elektronische achtergrond is ijzersterk en de riffs snijden er los door, terwijl Van Dorpe’s zang sterk melodieus stand houdt en uitmondt in de melancholie waarmee hij startte.
Met een catchy baslijn worden we Stroll ingerold, waarna de gitaar er in volle spanning tegenaan gaat. De stijl van de zang gaat hier regelmatig richting Fontaines D.C., voordat er oerkreten klinken. Wauw, wat een opbouw, want ieder instrument én de tekst dragen hier bij aan verbazingwekkende ritmes in deze track.
Arthur gromt, stampt, bijt,… maar jawel, er staat ook een rustig nummer op de plaat. Verwacht je alvast niet aan iets romantisch of rustgevends. Broomstick klinkt bezwerend, donker en mystiek en komt – alle 282 seconden eigenlijk – zo verrassend uit zowat alle hoeken. Sober somber openen de snaren. Een donkerbittere, meerlagige zanglijn klinkt tegen een op poppend synthritme, dat even alleen valt met de zanglijn, waarna de track warm aanzwelt met een soundscape gevuld met licht, ademruimte en een glinsterende gitaarlijn. Even klinken wanhopige woorden, die hun weg vinden langs een schitterende piano-outro.
Raise Raise is wellicht het meest toegankelijke, misschien zelfs radiovriendelijke nummer, met glanzend gitaarwerk en een meezingbare tekst, hoewel de gitaren er ook hier flink fuzzy en haaks tegenaan kunnen gaan.
Oh ja… Shadow Lover. Count us in, want in de schaduwen heersen de schoonste creaturen en die laat Stereoseat met roffelend drumwerk dreigend los in een energiek donker nummer. Een nummer dat klauwend uithaalt, met psychedelisch snaarwerk, ijle zangpartijen die kreunend, bijna gruntend uitlopen.
Nog meer verrassingen, met het trage Painting Silence. En die stilte schilderen ze toch vooral donker zwart, mijmerend met mooie bitterhoge vocalen, die een halt worden toegeroepen door een diepe baslijn die gromt tegen groot uithalende drumslagen. Prachtig hoe Toms stem in twee werelden met de stilte lijkt te flirten.
Iets klassiekere rockuithalen openen Erbay, waarvoor lang haar ons een must lijkt om er op mee te schudden. Erg klassiek houden de heren het niet, want het nummer verglijdt langs haakse ritmes, die uitsmelten, waarna ze openbarsten in ruwe kracht. Fluctuerend tussen verschillende sferen, alweer enorm sterk qua opbouw.
In Troisi valt ons op hoe sterk de vier zijn om – bijna ongemerkt, het hele album al – te switchen in sonische sferen. Terwijl je hoofd als luisteraar nog volop in een ruwrauwe trip vastzit, met keiharde riffs, klinkt daar plots een elegante piano die er ‘gewoon’ in versmolten zat blijkbaar en daar tussen sluipt, om enkele seconden later opnieuw weg te smelten tussen de drums en een drukkende elektrosoundscape.
In Lost To Thrive pakken ze groots uit, met een weid pallet aan klanken die uit de synths worden getoverd. Brandend, rokend, stuwend… sturen ze ons de onuitstaanbare stilte in die start na de laatste seconde van deze plaat. Repeat dan maar!
Vandaag vinden we het geluid van bands als Millionaire, Queens Of The Stone Age, Nine Inch Nails, Porcupine Trees in de Stereoseat-sound terug. Maar dan hevig Belgisch! Een knap, sterk klinkend album, maar tegelijk ook echt interessant verrassend qua sound. Het is duidelijk dat het Gentse viertal – na Safety Car Crash en (2017) en Heavenly Creatures (2024) – de lat opnieuw hoger legde en daar met gemak overheen speelde.
Moanster is digitaal, op vinyl en op cd verschenen via Shake Like A Dino Records en wordt op 7 februari live voorgesteld in The Crossover Music Pub in Langerbrugge (Gent), met An Evening With Knives (NL) als support.
Tickets kosten €12 en bestel je via deze link.
Ook op volgende data kan je hen live zien:
20/02/2026 – Kid’s Rhythm ‘N’ Blues Kaffee, Antwerpen
28/03/2026 – Terneuzen On Fire Fest, Terneuzen (NL)
Facebook – Bandcamp
