Een weekend kan niet mooier starten dan met een eerste concertavond op vrijdag, gevuld met donker geduister door Porta Nigra. De organisatoren zetten artiesten op het podium van De Klinker in Aarschot die niets meer hoeven te bewijzen, maar na jaren podiumervaring nog steeds elk hart in de dark scene doet uitkijken naar die volgende show.
Vanuit eigen land was het electropionier Enzo Kreft die mocht openen, met een compromisloze, strak uitgevoerde en thematisch nog steeds bijzonder relevante set, waarin urgentie en confrontatie voelbaar waren.
Hij opende met The Iron Fist’s Dance, meteen een mokerslag van mechanisch kille beats en dreigende vocalen. Autoritair, koud en onverbiddelijk. ”So dance, my soldiers, to the beat of fear…” Self-Proclaimed Savior Of The Nation volgde als een bijtend commentaar op machtsmisbruik en populisme, waarbij Kreft zijn teksten met een bijna sarcastische felheid de zaal in slingerde.
De sterke bassen zorgen voor de dreigende sfeer. Maar als ze net iets té hard in de monitors klinken, dreigde Erics hele installatie van het podium te trillen. Eens dat goed was afgestemd, ging de set met Duck And Cover en Viral Paranoia verder in een strak tempo. De nummers klonken klinisch en precies, bijna militair, wat perfect aansloot bij de thematiek van angst, controle en massapsychose. De knappe visuals en minimalistische belichting versterkten dat gevoel van beklemming: weinig afleiding, alle focus op ritme en boodschap. Repetitieve structuren, pulserende bassen en teksten die handelen over surveillance en de ontmenselijking van het individu volgden in Scan, Connected en Biometrics. Vooral die laatste viel op door zijn hypnotiserende drive en ijzige sfeer.
Met Chains Of Silence werd het tempo iets teruggeschroefd, maar de intensiteit bleef. Het nummer werkte verstikkend en introspectief, waarna There Is No Tomorrow opnieuw de urgentie opvoerde. De boodschap was duidelijk en hard: stilstand is geen optie, neutraliteit evenmin.
It’s Going On en Hey Mr Dictator zorgden voor een meer directe, sarcastische confrontatie. Afsluiten deed Enzo Kreft met Dawn Of Dissent, een statement: dreigend, maar ook geladen met verzet.
Met een set die gevuld was met de helft van de tracks zijn nieuwst verschenen album Dictator (2024), aangevuld met oudere tracks, wist Enzo Kreft het publiek mooi op te warmen. Laat het in tijden van onrust een geruststelling zijn dat er nog steeds muzikanten zijn die ongerust zijn en protestsongs blijven schrijven.
We zeiden het al eerder, ze hoeven niets meer te bewijzen, maar Diary of Dreams bewees in De Klinker nog maar eens opnieuw waarom ze al decennia een vaste waarde is binnen de darkwave en gothic scene. In een zaal die perfect aansloot bij de intieme maar geladen sfeer van hun muziek, nam frontman Adrian Hates het publiek mee op een emotionele reis die balanceerde tussen melancholie, woede, introspectie en hoop.
Kein Allein zette meteen de toon: donker, pulserend en intens, met een publiek dat vanaf de eerste seconden meegezogen werd. Naadloos volgden Chemicals en The Chemistry Of Pain, twee nummers die live extra kracht kregen door hun gelaagde elektronica en de expressieve zang van Hates.
“Wrong. So wrong.
…
These walls are all I have
These walls are all I am and how
These walls are all I’ve left
Take it all from me”
Met Mankind en Reign Of Chaos ging de band dieper in op maatschappijkritische thema’s. De nummers klonken dreigend en actueel, en de sobere lichtshow – veel schaduwen, rood en koel blauw – versterkte het apocalyptische gevoel. Viva La Bestia en Schuldig zorgden daarna voor een emotionele omslag: rauw, bijna confronterend, maar tegelijk herkenbaar en menselijk.
Dead To Me, Stummkult en Nekrolog 43 werden met een bijna rituele intensiteit gebracht. Vooral bij But The Wind Was Stronger hing het publiek aan elke noot, elke ademhaling. King Of Nowhere en Tomorrow’s Past hielden die spanning vast en toonden hoe tijdloos het repertoire van Diary of Dreams is.
Met The Secret en Hurt People Hurt People raakte de band opnieuw een gevoelige snaar. We willen niet al te pathetisch worden, maar de teksten kwamen hard binnen! Endless Nights en Lebenslang brachten daarna opnieuw meer ritme en dynamiek, met subtiel meebewegende fans die duidelijk vertrouwd waren met elke wending in de songs.
Het slot was indrukwekkend, met She And Her Darkness, Butterfly Dance, Undividable, A Day In December en Ikarus. Als bis kreeg Aarschot een intieme pianoversie van Traumtänzer. Zonder bombast, zonder beats. Breekbaar hard. Hard breekbaar.
Dit was geen nostalgietrip, maar een levend bewijs dat de band nog steeds relevant is en emotioneel weet te raken, waarna al die emoties er uit gedanst werden bij de deuntjes van dj Black Widow.
Porta Nigra – Facebookevent – Enzo Kreft – Diary Of Dreams
