Donderdagavond stonden Fragment en Cromwell op het podium van de Charlatan in Gent. Twee bands die elk op hun eigen manier aansluiting vinden bij postpunk en alternatieve rock, maar wel met een eigen identiteit.
Fragment uit Gent brengt energieke songs waarin spanning en emotie hand in hand gaan. Hun muziek combineert scherpe gitaren, een stevige ritmesectie en een intense podiumprésence. Na de ep And Then I Fell Apart (2022) en het album There’s A Riot Goin’ On (2023) heeft Fragment intussen een stevige livereputatie opgebouwd. Cromwell kiest voor een meer melodieuze aanpak, met invloeden uit postpunk en alternatieve rock. De band bouwt zijn songs op rond pakkende melodieën en een sfeervolle sound.
First up: Fragment. Ondertussen al een oude bekende bij Luminous Dash en ze blijven presteren. De combinatie van postpunk met een zweem van new wave verveelt nooit en de intensiteit en overtuiging waarmee Christophe Scheire de songs brengt, is indrukwekkend. De band vloog erin met Crawling. Niet meebeleven, meevoelen en meegaan in de emotie bleek geen optie. En dat nog wel op de verjaardag van de frontman, wat aanleiding gaf tot een moedige poging van het publiek om Happy Birthday te zingen.
De zaal liep goed vol, ondanks het slechte weer en ondanks het feit dat dit een verplaatst concert was dat een half jaar geleden door onverwachte omstandigheden niet kon doorgaan. Dankbaar om in de Charlatan te mogen spelen, bleek het podium voor de energieke Christophe al snel te klein. Meermaals begaf hij zich op het verhoog naast de drums en trok hij het publiek in om zijn emoties de vrije loop te laten. Na enkele rustigere nummers volgde met Warzone de absolute apotheose. Hun deel van de avond eindigde met de intense Realpolitik.
Up next: het Nederlandse Cromwell. Waar we bij Fragment uitsluitend eigen werk hoorden, kleurde Cromwell zijn set met enkele covers, en niet van de minste. In Between Days van The Cure zorgde voor wiegende heupen en meezingende concertgangers. Ook Down In The Park ontpopte zich tot een bijzonder geslaagde Gary Numan-cover.
Hoogtepunten voor ons waren ook Sycamore Trees – wat een heerlijke keyboardpartij – en 1982, een recente single en een ode aan de muziek van de jaren tachtig. De band had zelfs bijpassende T-shirts meegebracht. Fragment en Cromwell verschillen duidelijk in intensiteit, en in die zin zijn ze moeilijk te vergelijken. Het verschil zat vooral in de overtuiging: Fragment kwam bij ons harder binnen dan Cromwell. Maar genoten deden we van beiden.
Fragment: Facebook– Instagram
Cromwell: Facebook – Instagram
