Weinig zangeressen en muzikanten zijn even hard wereldburger als Alice Florence Clarissa Merton. Welke nationaliteit heeft ze eigenlijk? Weet ze het zelf? We verdiepen er ons zo meteen in maar we kunnen al verklappen dat ze geboren is in Frankfurt in 1993 en nu in het Verenigd Koninkrijk woont. Een maand of twee geleden bracht ze haar derde volwaardige plaat uit, Visions getiteld. Twee jaar geleden maakte ze al een energieke en stemvaste indruk op The Slope van Rock Werchter. Dat betekende meteen ook dat voorprogramma Aghogho haar teentjes fel zou mogen uitkuisen om niet volledig in de schaduw te verdwijnen van Alice Merton zoals deze laatste ook heet als artiest.
Caro Abutoh is de 22-jarige Mortselse zangeres en bassiste die zich creatief uitlaat als Aghogho. Ze won Sound Track voor Artiesten in Antwerpen in december en collega-winnaars Mixed Waste zagen we onlangs ook aan het werk. Los van deze zegepalm verschilt haar muziek als dag en nacht met die van de andere winnaars. Ze heeft Nigeriaanse roots en dat resulteert in een mix van soul met afropop, gelardeerd met funky ritmes en schakeringen allerhande. Haar akoestisch gestuurde songs worden verwarmd door haar mooie stem en zachte basgitaaraanslagen.
Al na de break van het eerste nummer wilde Caro dat de slechts schaars gevulde zaal meezong. Heel weinig animo voor een Werchter-artiest als headliner blijkbaar, en de eerste rijen bulkten van de VIP tickethouders. Het vijfkoppige Aghogho wist wel meteen onze aandacht vast te krijgen.
De straffe volledig Antwerpse band die haar omringt wordt gevormd door drummer Simon Pas, gitarist Michiel Los, saxofonist Kasper Van Broeckhoven en trompettiste Julia Warmerdam. Deze Julia kreeg jankende geluiden uit wat leek op een gigantisch pizzames. Ze ging het wel met een strijkstok te lijf. Het bleek gewoon een zingende zaag te heten. Cool!
Caro is overigens een begenadigde zangeres met een vrolijke blik die een pak toonladders de baas kan. I Want You To Feel It kwam als tweede langs en het funkte volgens de leer van Say She She. “Hold Me hold me. Please don’t let go of me”. Caro zong heel overtuigend en de band was strak ingespeeld en dat was nodig want hoe fluks en dartel de nummers ook voorbij gleden, de tempowisselingen en bruuske koerswijzigingen maakten het geheel ongemeen boeiend. We snappen de Sound Track uitslag volledig. Michiel toverde heerlijke riffs tevoorschijn en we waren al aan minuut 25 in een soulvolle gloed aanbeland voor we er erg in hadden.
Ook het laatste nummer was leuk gevarieerd met een best onweerstaanbare groove die wel kan wedijveren met Sheila E en haar trein. De vocale versnelling die Caro inzette was verrassend en werd meteen door een hoempapa-spervuur aangejaagd tot de slotseconde. Aghogho was erg overtuigend en een mooie aanvulling op deze zonnige lentedag. Meer zelfs, we vonden haar vree ghoeghoe!
Ondertussen was de zaal dan toch aardig gevuld geraakt voor Alice Merton, dochter van een Duitse mama en een Ierse papa. Drie maand na haar geboorte verkaste het gezin naar Connecticut om dan een paar maand later naar Canada te verhuizen. Ze woonde tot haar 13de in Oakville, Ontario. Het was daar dat ze zang- en pianolessen volgde. Als tiener verhuisde ze dan terug naar de heimat, meer bepaald naar München. Eens afgestudeerd ging het richting Engeland vanwaar ze aan haar muziekcarrière timmerde.
Alice kwam als eerste het podium op, nam plaats achter de piano en zette een Elton Johnnebril op. Als we haar van één ding niet kunnen verdenken, dan wel van een gebrek aan kledingstijl. Haar oranjekleurig galakleed paste wonderwel bij de goudsbloemen op de piano. Het was de laatste avond van de Visions Eurotour en gelukkig liep de zaal alsnog behaaglijk vol. Het was haar eerste keer in België buiten Brussel (AB 2018 en Botanique 2019), festivals tellen we even niet mee. Het dient bovendien te worden onderlijnd dat de Mertoneesjes in de zaal fervent maar beleefd waren. Alice bedankte een vurige meid uit Brazilië om speciaal naar hier te zijn afgezakt maar na het concert vertelde de Braziliaanse me dat ze momenteel in Leuven woont, op 3 straten van het Depot.
Saō Paulo nog aan toe! Maar goed, er was dus wel degelijk een concert en dat was anderhalf uur lang een optreden op een hoog niveau zonder echt noemenswaardige hoogvliegers. Alice gaf veel context bij nummers. Vaak haalt dit het tempo naar beneden maar zij kan het zo charmant brengen dat het nooit storend overkwam.
Ze bracht uiteindelijk 17 nummers en er werd vaak tijd gemaakt voor “overleg” met de fans. Hierover zo meteen meer want 17 nummers is 1 nummer méér dan elders. Als we Caro daarnet vocaal bejubelden, dan kan ons diep respect voor Merton niet achterblijven. Altijd genieten toch als een zangeres moeiteloos een publiek ‘omverzingt’.
Lucas Heiby op drums en Regi Drake op gitaar vormden het energieke duo aan haar rechterzijde (vanuit haar standpunt) en op de keyboardtoren nam Bastian Völkel plaats en die had misschien wel het grootste aandeel in de rijke en knap uitgewerkte klanktapijtjes van La Merton. De in januari verschenen Visions plaat, was de spil waarrond alles werd opgebouwd want 2/3de van de songs werden uit die plaat geplukt. Zo was Mirage een knap gezongen ‘hitlijstbestormende’ poprocker en de reeds geciteerde zonnebril was een fijn gadget toen Alice haar basgitaar omgordde voor het sublieme Boogie Man.
Joyriding werd naar ons gevoel teveel als een ballad gepresenteerd maar lag wel perfect in de lijn van wat meteen erna gebeurde. Halverwege laste Alice naar goede gewoonte tijdens deze tour een “audience pick a song” moment in. De fans waren hier hardnekkig maar uiteindelijk won het zachte Why So Serious? het pleit. Twee fans op de eerste rij in de hoek hadden echter een te mooi plakkaat met tekst klaargemaakt over het nummer Waste My Life. Alice vond het dan maar gepast om voor de verandering twee ‘audience picks’ te brengen, voorwaar een knappe geste.
Het vrolijk kabbelende Willow Trees In Tokyo zorgde voor een hoogtepunt want Alice legde uit dat de tekst een steun is voor haar beste vriendin die in Tokio woont en waarvoor ze dit lied heeft geschreven.
Ignorance Is Bliss opent de plaat en zette de finale in op overtuigende wijze. Het is dan ook een heerlijke springerige rocksong. Helemaal anders dan het niet helemaal overtuigende Jane Street op piano dat eigenlijk volledig werd gedragen door Völkel op keys. Het was ons dus een raadsel wat Alice aan de piano zat te doen. “No need to apologize Alice” want I Don’t Hold A Grudge was een hoogtepunt en dat kreeg een vervolg met emoties tijdens Marigold, jawel het nummer over de goudsbloemen op de piano.
Vermits dit de allerlaatste show van de tour was mochten de twee ruikertjes aan een fan uitgedeeld worden. Bleek ééntje ervan toch wel te gaan naar een fan op de derde rij die net toevallig jarig was. “It was meant to be”.
Wat ook meant to be was, dat was dat het publiek de band hardnekkig terug het podium op riep want één nummer hadden we uiteraard nog te goed, het tien jaar oude No Roots, ingezet op piano en na anderhalve minuut ontploffend tot een heerlijke poprocksong. Het nummer verwijst uiteraard naar haar zoektocht naar haar eigen roots, kunnen we het haar kwalijk nemen? We namen haar sowieso al niets kwalijk want Alice Merton weet perfect hoe een heerlijk entertainende rockshow op poten te zetten en dat was dan ook waarvoor we gekomen waren.
