De liefde voor Belgische muziek, het is wat… Dat bewijst ook Nick Symoens van Maquillage en Dark Beach maar al te goed als we hem om zijn tien favoriete Belgische platen vragen. Iets van niet kunnen zwijgen, de kern van onvoorwaardelijke liefde…
Nick: “Een lijst maken van de tien beste Belgische albums is eigenlijk vragen om problemen. Je vergeet sowieso iets, je verandert morgen al van gedacht, en je weet dat iemand je achteraf gaat aanspreken met: “Maar hoe kan dát album er nu niet in staan?” Jaja, ik weet het. Die deathmetal-folk-fusionband van uw achterneef uit — insert generiek Vlaams dorp — had hier ook moeten staan. Ik zet ze op elf. Toch waag ik mij eraan. Niet als definitieve canon van de Belgische muziekgeschiedenis, maar als een heel persoonlijke lijst. Albums die mij geraakt hebben, die mij gevormd hebben, die ik grijs gedraaid heb of die simpelweg bewijzen hoe straf muziek uit België kan zijn.”
Stromae – Racine carrée
LUISTERTIP: Formidable, AVF
Voor mij blijft Stromae een van de grootste artiesten die ons land ooit heeft voortgebracht. Wat hem zo sterk maakt, is dat hij tegelijk enorm Belgisch én volledig internationaal klinkt, zonder dat het ooit geforceerd of ongeloofwaardig aanvoelt. Ik zag hem in 2022 op Sziget, waar hij probleemloos een act als Justin Bieber naar huis speelde. Zelden ben ik zo fier geweest om Belg te zijn. Racine carrée is slim, emotioneel, dansbaar, pijnlijk eerlijk en tegelijk immens toegankelijk. Een plaat die ver buiten België resoneert, maar toch nergens anders gemaakt had kunnen worden.
Raketkanon – RKTKN #2
LUISTERTIP: Florent, Nico Van Der Eeken
Steve Albini en Raketkanon op hun best: veel meer moet dat eigenlijk niet zijn. Voor mij blijft dit album het summum van engineering meets performance meets avant-garde. Ik heb al menig avond over pot en pint gediscussieerd over de mix van deze plaat. Is ze te bruut? Te ongepolijst? Te drummerig? (Wat dat ook moge betekenen.) Mijn antwoord blijft hetzelfde: nee. Ze is perfect zoals ze is. Dit is één van die zeldzame albums die ik niet in losse nummers kan beluisteren. RKTKN #2 moet in zijn geheel binnenkomen, liefst zo luid dat ze rechtstreeks klacht indienen bij Albini. RIP.
Goose – Bring It On
LUISTERTIP: British Mode
Eerlijk, hoe goed waren de jaren 2000? Bring It On is zo’n plaat die meteen een tijdsgeest oproept. Die combinatie van rockenergie, elektronica en vettige festivalvibes voelde toen ongelooflijk fris. Goose klonk internationaal, maar met een Belgische franje waar we fier op mogen zijn. British Mode blijft een knaller die nog altijd werkt, ook los van nostalgie. Al helpt die nostalgie natuurlijk wel. Je had er bij moeten zijn.
Soulwax – Any Minute Now
LUISTERTIP: Miserable Girl
Als jonge ket liep ik in 2005 voor de eerste keer over de wei van Werchter. Daar zag ik een band volledig in het zwart gekleed “rock” spelen met synths. Ik begreep niet helemaal wat ik zag, maar ik was meteen verkocht en heb het album die zomer grijs gedraaid. Later zag ik Soulwax ook op I Love Techno, in wellicht de meest zweterige zaal van het land. Opnieuw werd ik volledig omver geblazen. En ook hun recentere passages in de AB bewezen dat Soulwax nog altijd op eenzame hoogte staat: drie drummers en een giga modular. Faut le faire. Any Minute Now is voor mij de plaat waarop alles samenkomt: songs, sound en een attitude die nog altijd kippenvel geeft.
Arsenal – Furu
LUISTERTIP: Temul (Lie Low)
Arsenal-fans zullen misschien een ander album kiezen, en ik begrijp dat volledig. Maar voor mij is Furu de plaat die het hardst is blijven hangen. Ik was al fan vóór dit album uitkwam. Als tiener zag ik Arsenal aan het werk op Rock Ternat en was ik meteen verliefd. Maar toen Furu verscheen, heb ik die plaat echt grijs gedraaid. Ze heeft mij muzikaal enorm geïnspireerd. Kleine fait divers: tijdens mijn opleiding muziektechniek heb ik ooit het voorrecht gehad om Mirko Banovic (bassist bij Arsenal) op te nemen. Op een bepaald moment vroeg hij mij zelfs om even naar zijn pedalen te kijken. Ik heb toen gewoon aan wat knoppen gedraaid alsof ik perfect wist wat ik aan het doen was. In werkelijkheid was ik te starstruck en deed ik in mijn broek. Sorry, Mirko.
Brutus – Burst
LUISTERTIP: Justice De Julia II
Eerlijk waar, ik had hier evengoed elk ander album van Brutus kunnen kiezen. Ze stellen gewoon nooit teleur. Voor deze lijst kies ik voor Burst, omdat dit de plaat is waarmee het begon. Brutus heeft iets wat maar weinig bands hebben: een onmiddellijk herkenbare sound, en een live-reputatie die dat volledig waarmaakt. Hebben zij ooit al een mindere show gespeeld? Ik geloof het niet.
Nicky Du Soleil – Na Regen Komt Zonneschijn
LUISTERTIP: Magneetje, Marie
Nicky Du Soleil leerde ik kennen op Graspop 2024. Jawel: Graspop. Zijn eerste singles deden de ronde op de camping en groeiden daar uit tot een soort underground mini-hits. Dat alleen al zegt eigenlijk genoeg. Later ging ik naar de release van de plaat in de Botanique, en dat was gewoon een feest. Na Regen Komt Zonneschijn is ontwapenend, aanstekelijk en vooral veel slimmer dan het op het eerste gehoor misschien lijkt.
Waxdolls – High Speed Killer Ride
LUISTERTIP: Spoiled Rich Bitches, High Speed Killer Ride
Ik heb het altijd jammer gevonden dat Waxdolls nooit echt zijn doorgebroken naar een groter publiek. Het zat er nochtans zeker in. Misschien kwam High Speed Killer Ride net op een moment dat de electro-hype al wat over haar hoogtepunt heen was. Maar los daarvan blijft dit een heerlijke electroplaat. Vuil, energiek en speels. High Speed Killer Ride charmeert mij nog altijd.
The Haunted Youth – Boys Cry Too
LUISTERTIP: deathwish
De meest recente keuze in deze lijst. The Haunted Youth is echt heel straf. Die hebben nog een hele mooie carrière voor de boeg. Vergeet SpaceX: mocht The Haunted Youth een aandeel zijn, dan was ik hier al lang all-in op gegaan.
Doodseskader – Year One
LUISTERTIP: Less of Everything, Alive & Not Well
Met twee zijn, maar toch klinken alsof je met zes bent. Schreeuwen, maar toch ook rappen. Agressieve songs die je speakers breken met refreinen die je achteraf gewoon kan meezingen. Chapeau. Year One is bruut, maar nooit lomp. Hard, maar niet eendimensionaal. Het is een plaat die zich niets aantrekt van genregrenzen en net daardoor heel verfrissend klinkt.
HONOURABLE MENTIONS
Slow Crush – Thirst
Als er een kwaliteitsmerk voor muziek bestond, dan zou Thirst de norm zijn waarop dat label gebaseerd werd.
Ronker – Self Loathing Self Help
Gewoon een héél sjieke ep van een héél sjieke band. Punt.
The Weary – Spiritual Infringement
Luister er nu naar en stoef binnen twee jaar dat je ze al kende nog voor ze groot waren.
Skemer – Toast & Sentiments
De band en het album die mee de oprichting van Dark Beach inspireerden. Alleen daarom al verdient deze plaat hier een plek.
Get Ready – Get Ready
UNESCO Werelderfgoed. Sinds 1996 is er geen dj die het zich waagt om Diep niet te draaien tijdens zijn jaarmarktset. Ik teken meteen voor zo’n nalatenschap.
Goed, ik weet het: het artikel is gedaan. De lijst is rond. De deur is dicht. Maar toch wring ik er nog snel drie namen tussen: BEAR, The Great White Nothing en Psychonaut. En Amenra. Vier namen dus. Enfin, noem het geen valsspelen, noem het liefde voor de Belgische muziek.
MAQUILLAGE: Facebook – Instagram
DARK BEACH: Instagram
