Tekst en foto : Hendrik Hindrex
De Nederlandse popauteur Peter Voskuil publiceert binnenkort het Groot Vlaams Liedboek, Kroniek Van Het Vlaamstalige Lied 1960 -2025. De ondertitel luidt: “ 101 Vlaamse liedjes die je gehoord moet hebben voor je sterft.” Voskuil pende al een mooie boekenplank bij elkaar. De blikvangers zijn vooral Dutch Mountains, het onovertroffen standaardwerk over de Nederlandse muziekindustrie en recenter het Boudewijn de Groot-oeuvreboek. We waren alweer gebeten om te weten en dus gingen we hem in de Nederlandse bollenstreek interviewen. Dat integrale gesprek komt later op de site, maar voor zijn drie eilandplaten hadden we minder geduld. Weinig verrassend toonde hij zich met zijn antwoord als muziekkenner. Bij aankomst lagen vijf (!) vinylplaten op ons te wachten.
We gaan je voor onze eilandplaten één maand lang droppen op een onbewoond eilandje op de Kaag. Welke Vlaamse platen neem je mee?
De Zotte Morgen (1970) van Zjef Vanuytsel. Deze plaat vind ik van begin tot het einde goed. Het is de Vlaamse Boudewijn waarvan ik nog niet wist dat hij bestond. Die liedjes zijn zo goed gemaakt om te beginnen met prachtige teksten. Ook die klaphoes vind ik heel mooi. Alles klopt op die plaat : de arrangementen van Frans Ieven. Prachtig opgenomen. Tijdloos. Hier kan ik dus uren naar luisteren. Deze plaat heeft ook een revolutie in de Vlaamse muziek veroorzaakt. Nooit eerder werden zoveel exemplaren van een Vlaamse kleinkunstplaat verkocht. Waardoor ook platenmaatschappijen meer in die muziek gingen investeren. 100.000 exemplaren op een bevolking van nog geen 6 miljoen. Ongekend. Kunst van de bovenste plank.
De tweede plaat zie ik al liggen: Zzrrrrôôô van Jan De Wilde, ook uit 1970. Je hebt niet eens zijn beste lp eruit gelicht : Vogelenzang 5.
Dat is ook een goede plaat, maar ik zou dus deze meenemen. Niet Vogelenzang 5. Ik ben ook een enorme Dylan-fan. Als Bob Dylan in Vlaanderen geboren was, dan had hij zó geklonken. Ik heb van Jan begrepen dat hij het zelf ook een van zijn ‘mindere’ lp’s vindt. Dat heeft te maken met de bas die ‘van karton was’. Zo zegt hij het. En hij zegt ook : ‘Ik heb die hele plaat met een samengeknepen stem gezongen om op Bob Dylan te lijken.’ De bas wordt hier gespeeld door Wim ‘Lazerus’ Bulens. Die heb ik ook geïnterviewd. Deze plaat is dus eigenlijk een soort van Lamp, Lazerus & Kris, want ook Guido ‘Lamp’ Van Hellemont doet op deze plaat mee. De drummer Luk Marynissen kon amper maat houden. Maar ik vind die teksten zó humoristisch, zo geweldig : Hier komt Jan De Wilde. Hoekje. En de hit Joke natuurlijk. W.H. Winsel, ken je dat nummer ?
Jazeker! Willem Herman Winsel woonde rustig in de stad, met vrouw en negen kinderen dat was alles wat ie had.
Dan ga je dus zoeken. Wat is dat voor liedje? Waar komt dat vandaan? Wat raar. Daar zit natuurlijk een hele geschiedenis achter. Ik heb het ook van Jan zelf gehoord. Het staat ook keurig op Wikipedia. Ik kwam er dus langzaam achter hoe dat zat en dat meneer Winsel een verhaspelde naam was. Maar hij was verre familie van Jan in Aalst. Jan IS Aalst. Het allergrappigste lied vind ik Loebeke.
“Loebeke en zijn hond. Ze hadden niet te veel zo voor hun twee, maar toch ze kwamen rond met eten dat correct verdeeld uit hondenvoer bestond.”
Geweldig dat je dat kan citeren! Daar kan ik eindeloos naar luisteren. Het leukevan artiesten als Jan De Wilde – hij is natuurlijk een oeuvre-artiest – je draait dit nu, maar het kan best zijn dat ik over vier jaar op een andere plaat van hem helemaal verliefd word. Zo rijk is dat oeuvre. En dan komen we uit bij Wim De Craene. Alles Is Nog Bij Het Oude (1975). Met een vreemde kroegfoto op de hoes.
Op het Felix Beernaertsplein in Wetteren!
Ja, Café De Kneut. Je zet die plaat op en dan heb je meteen Tim. Dan ben je natuurlijk klaar. Ik denk dat Wim De Craene van alle Vlaamse artiesten die ik heb leren kennen, mij het meest raakt. En als ik écht naar een onbewoond eiland moest, dan zou ik misschien wel een Best of… meenemen in plaats van deze. Want op bijna al die platen staan goeie nummers. Tragisch wel hoe hij geëindigd is. Als je zulke mooie dingen maakt. Ik vind dat Wim De Craene een biografie verdient ! Eigenlijk moet die er komen. Het klopt allemaal zo. Die liedjes zijn ook ‘groeiers’.
We zijn al aan de vierde van de eilandplaten.
Jus d’orange (1976) van Lieven. Ook het hele verhaal van deze plaat is heel erg leuk. Ik heb de technicus van deze plaat gesproken. Dat was niet zo moeilijk, want hij is een vriend van me. Ik heb ook gitarist Eef Albers en bassist Wim Essed gesproken. En vooral Wim Essed raakte niet uitgepraat over wat een muzikaal genie deze man is. Wim (Essed) heeft op platen van Boudewijn de Groot en Robert Long gespeeld. Ik had toen ook wat muziek mee. Ik liet wat muziek van Robert Long en Lieven horen. Maar hij was helemaal weg van de muziek van Lieven. Die blijft gewoon overeind. Hier staat Neerhof, Tuinfeest, Niemand weet en Akkerwinde op. Dat zijn mijn lievelingsnummers van deze plaat. Het grappige is dat Lieven vindt dat al de andere nummers op deze plaat mislukt zijn. Spitsuur bijvoorbeeld. Geweldige plaat. Dit is wel mijn persoonlijke smaak die ik hier nu zit te promoten.
Het zijn jouw eilandplaten. Jij zal het ermee moeten doen als je op dat eiland op de Kaag zit.
Ja, en als vijfde plaat hebben we deze. Maar daar hoef ik jou helemaal niets over te vertellen: Enfant Terrible (1975) van Bert De Coninck. Jij weet er meer van dan ik. Het Is Me Allemaal Teveel en Zaal 10: geweldige nummers. Speelgoedpop – dat heeft hij me zelf verteld, dat zal hij ook wel tegen jou gezegd hebben – vond hij een beetje te snel gespeeld. Toen ben ik nog eens gaan luisteren. Ja, dat klopt. Pas 25…
Er is geen detail op deze plaat dat minder dan perfect is.
Als je weet onder welke omstandigheden deze plaat opgenomen is. Bert vertelde dat de studio niet zo top was. Maar ik hoor dat helemaal niet terug op deze plaat. Deze vijf platen… Als je dit niet goed vindt, dan weet ik het niet meer (lacht). Dit is muziek van de bovenste plank. Dit is cultureel erfgoed. En het erge is dat er toch veel mensen zijn die dit niet beseffen. Daarom alleen al ben ik blij dat ik die verhalen heb opgeschreven. Ik heb dit met veel plezier gedaan. Het is gewoon een feest om naar deze platen te luisteren. Ik heb natuurlijk erg zitten twijfelen, want zo kon ik voor dit boek nog 100 andere platen uitkiezen.
