Net voor de eindejaarsfeesten kwam The Blight uit, het debuut van GASMM. Deze band uit Aalst katapulteerde zichzelf de afgelopen maanden naar de undergroundpodia met als wapen, grunge die een relatie aangaat met shoegaze. Altijd interessant. We vroegen aan gitarist Sam Nuel wat voor hem de beste Belgische platen zijn..
BLACK BOX REVELATION – Silver Threats
Er zijn maar weinig bands die hun succesvolle debuut op een waardige manier weten op te volgen, laat staan te overtreffen. En toch slagen Jan Paternoster en Dries Van Dijck daar met Silver Threats moeiteloos in. Naast hun gekende bluesy, garagerocksound zoals op High On A Wire en Do I Know You, verkent dit album ook nieuwe paden met nummers als Sleep While Moving en Love Licks.
STEAK NUMBER EIGHT – All Is Chaos
Deze plaat bevat Dickhead. Ik bedoel: voor zover anthems gaan, kan je er maar weinig betere vinden. Voor mij nog steeds de beste metalband die ons kleine landje te bieden heeft. Een harde, maar tegelijk melodische sound, overgoten met een sausje van melancholie en prominente stonerinvloeden. Een Steak – of tegenwoordig beter – Stake plaat neemt je altijd mee op een indrukwekkende trip.
GOOSE – Bring It On
Mijn muzikale voorkeur neigde altijd meer naar rock dan naar electro, maar Goose is zo’n band die beide werelden weet te combineren. Bovendien is het één van mijn favoriete Belgische livebands. Hun NONSTOP-optreden op Pukkelpop 2018 is er eentje dat me voor altijd zal bijblijven. Na 20 jaar vlammen ze met de vele hits van deze plaat nog steeds elke zaal en elk festivalterrein plat.
GORKI – Anja – Ninja
Een compilatiealbum kiezen is eigenlijk een beetje valsspelen, maar Gorki heeft simpelweg te veel betekenisvolle hits om tot één album te herleiden. Voor mij hebben latere nummers als Wie Zal Er Voor De Kinderen Zorgen en Punk Is Dood evenveel waarde als klassiekers als Mia en Lieve Kleine Piranha. Dit album opende voor mij de deur naar het bredere Gorki-oeuvre en maakte van een koele minnaar een echte fan.
DIRK. – album
Ik hoorde voor het eerst over DIRK. via een vriend die me probeerde te overtuigen om mee te gaan naar hun eerste optreden op Pukkelpop. Toen ik besefte dat dat écht hun bandnaam was en hun debuut gewoon album heette, lachte ik de uitnodiging weg. Zelden zat ik er zo hard naast. Droge zang, rauwe muziek, scherpe humor, simpel maar perfect artwork en nummers doordrenkt van pure teenage angst. Heerlijk.
THE SUBS – Subculture
Dit album katapulteert me meteen terug naar mijn eerste zomers vol chirofuiven. Opnieuw genres, trance en elektro, die normaal wat buiten mijn comfortzone ligge, maar met hits als Music Is the New Religion en Kiss My Trance viel er niet aan te ontsnappen. Ook de op anime-geïnspireerde videoclip van From Dusk Till Dawn roept een heerlijke nostalgie op naar de jaren ’90 en het begin van de jaren 2000, à la Daft Punk.
THE HICKEY UNDERWORLD – The Hickey Underworld
Zo een ‘vreemde’ band die meteen tot de verbeelding spreekt. Bekend van nummers als Future Words en Blonde Fire, die nog steeds als een huis staan, maar eigenlijk klopt de volledige plaat gewoon van begin tot eind. Een unieke sound die ik het best omschrijf als noiserock, aangevuld met een iconische cover en lugubere videoclips die zich op het netvlies branden.
SONS – Family Dinner
Moeilijk kiezen tussen hun drie albums, maar laat me dan toch voor de grondlegger gaan. Beukende garagerock die barst van de energie. De band is de laatste jaren bovendien uitgegroeid tot één van de beste live-acts van eigen bodem. Rock pur sang.
THE HAUNTED YOUTH – Dawn of the Freak
Dromerige indierock van een band die de laatste jaren enorme stappen heeft gezet op het podium. Absolute favoriet op deze plaat is Broken. Een album vol nummers die de symbiose opzoeken tussen indierock en shoegaze. Zonder twijfel één van de sterkste Belgische platen van de afgelopen jaren.
DIABLO BLVD. – The Greater God
Een beetje de vreemde eend in de bijt. Normaal huiver ik bij kitscherige hardrock met bombastische, rockabilly-achtige zang (ik kijk naar jou, Volbeat), maar dit album heb ik destijds toch grijs gedraaid. Ook vandaag blijft Virus (The Pride) een guilty pleasure die zo nu en dan weer mijn oren weet te vinden. Bovendien was Diablo Blvd. mijn allereerste echte rockconcert, dat ik als prille tiener meemaakte.
