Het is weer druk in Stijn Meuris-land want Monza is weer helemaal terug. Het is niet alleen het uitgelezen moment om de band terug te zien, maar ook om te beseffen hoe verdomd goed ze wel was/is. Anyway, we vroegen aan Stijn welke zijn tien favoriete Belgische platen zijn. Smullen maar!
Stijn: “In geen specifieke volgorde, dus geen absolute winnaar, maar dit zijn zo ongeveer de tien beste Belgische releases. Althans op dit ogenblik… Het wil al wel eens wisselen namelijk.”
T.C. Matic – Ha Ha
Sowieso een van m’n all time favorites als het gaat over bijzondere Belgen. T.C. Matic had het allemaal: energie, een eigen sound en smoel, een frontman met stijl en guts én een hele hoop joekels van songs. Waarvan Ha Ha er slechts één is, maar wel met een lel van een gitaarsolo. Mijn respect is nog steeds groot.
Luna Twist – Decent Life
Destijds in de jaren tachtig een van de boegbeelden van de betere Belpop. Een mengeling van dansbaar, hoekig, zeer straf geproducet en gespeeld en met een trits eigenaardige popsongs die bleven plakken. Ik vind Luna Twist (met onder andere Dirk Blanchart aan boord) een van de meest onderschatte bands uit West-Europa. Dit – en zeker het album Different Smell From The Same Perfume – had groot/groter/grootst moeten worden. Wat mij betreft kan het nog steeds.
De Brassers – Ik Wil Eruit
Het verhaal is bekend: zonder de Hamontse Brassers was ik (en met mij wellicht vele anderen) nooit met muziek begonnen. Wat dat zootje ongeregeld begin jaren tachtig injecteerde in de Belgische muziek was ongezien: lef, attitude, Nederlandse teksten die ongepolijst maar raak waren en een bizarre livereputatie waarbij je als aanwezige vooral dacht: “Gaan ze het overleven?” Maar wat een songs!
Red Zebra – Man Comes From Ape
Iedereen kent de classic en daar is niks mee. Maar ik ga voor Man Comes From Ape waarin Peter Slabbynck alle demonen loslaat, met als resultaat een dwingend nummer dat crescendo gaat. Take no prisoners; dit kon ‘moeilijk op de radio’ (tenzij bij Gust De Coster in Vrijaf op Radio 2, waarvoor hulde!), maar dat maakte mij niet uit. Eén keer horen en verkocht. Nog steeds. En wat een bas/drum-partij!
Luc Van Acker – Heart And Soul
Misschien toch een van onze belangrijkste en invloedrijkste artiesten. Eigen klank, en nooit beroerd om zowel alternatief én populair (Zanna!) te combineren. Daar hou ik van. Dit nummer heeft volgens mij alles wat een sexy indringend nummer moet hebben: dansbaar, maar op een hoekige manier. Ik ben daar echt een sucker voor, ook internationale; zie bijvoorbeeld Gang Of Four, Talking Heads, Magazine… Luc Van Acker hoort absoluut thuis in dat rijtje.
Ann Christy – Waarom Schrijft Hij Niet?
Pure schoonheid en tragiek in één song: Ann Christy draaide er haar hand niet voor om. Ze was klein van gestalte maar groots in performance. Kippenvel, en niet enkel bij dit nummer: altijd was er die rare indruk dat je via de songs een intieme inkijk in haar echte bestaan kreeg. Confronterend soms, maar o zo akelig echt – zo bleek nadien dikwijls. Het is een kwaliteit die ik mis bij veel hedendaagse artiesten: het lijkt wel echt en uit-het-hart, maar sta me toe te twijfelen. De meeste teksten vind ik de jongste tijd maar niks, ze raken me niet. Terwijl bij dit… brrr. Ja, grootse muziek. En luister eens naar hoe ongelooflijk goed dit klinkt! Die bas, dat koor… de knik in haar stem. Tjonge zeg. En als je dan toch bezig bent: luister eens op seconde 37 naar haar uithaal van “Zoals het paaaaaast…” in Zoals Een Mooi Verhaal, haar versie van de hit van Michel Fugain. Jaren zeventig. En besef dan dat we er met de hipste dingen van 2026 niet gaan geraken. (knipoog)
De Mens – Nederland
Als er een nummer is dat ik graag had geschreven, met Noordkaap of met Monza, dan is het dit. Helder, duidelijk, niks te veel, precies goed. Geen idee of het echt over Nederland gaat, maar ik was wel meteen bereid dat te geloven. Bovendien met een hallucinant mooi einde. Iedere noot en ieder woord juist. Sjieke dinges, dit.
Raymond van het Groenewoud – Brussels By Night
Uit de soundtrack bij de film van Marc Didden. Onze hoofdstad perfect samengevat als een donkere, ietwat sinistere omgeving. Ook hier: tekst in perfecte dialoog met muziek en productie. Geen enkel onderdeel zit verkeerd of is vulsel. Klassieker die me nog steeds bij de keel grijpt.
Front 242 – Funkadhafi
Uiteraard. Internationaal, ambitieus, dreigend en tot in de puntjes verzorgd qua productie, energie en visuals. Front 242 waren roergangers in een elektronische wereld. Diep respect en hulde. Meerdere keren live gezien, en vooral in de beginperiode kreeg ik er letterlijk schrik van. Altijd een goed teken, vind ik nog steeds.
Amenra – A Solidary Reign
Ik kon ook andere songs kiezen, maar deze vormt toch nog steeds een hoogtepunt tijdens hun overrompelende concerten. Traag van opbouw en enorm onderhuids dreigend. Een kathedraal van een groep ook. Slim aan ‘de carrière’ getimmerd (al zullen ze zelf die term verafschuwen, lijkt me) en nog steeds uniek in aanpak, sound en beklemming. Verder wist ik tot voor enkele jaren niet dat jodiumbelichting ook grijstinten kon bevatten. En hoe wonderlijk mooi dat kan zijn. Echt een groep naar mijn hart – en een nummer dat ik ’s nachts opzet, op de E40 naar huis na een concert. Op volume 11.
MONZA: Facebook – Instagram
NOORDKAAP: Facebook – Instagram
