Binnenkort verschijnt de nieuwe plaat van Velvet Jesus, de band rond Anton Fannes. Noem het gerust luistermuziek zonder dat het al te elitair overkomt. Wel zo gemaakt dat je gaat zitten luisteren. Doel bereikt dus. Een gesprekje met bezieler Anton over de nieuwe single The Endless Border.
Hoe zou je zelf Velvet Jesus omschrijven?
Velvet Jesus is een kwartet opererend vanuit Leuven. Met veel liefde voor arrangement construeren we mini-werelden waarin we de luisteraar graag verrassen. Het eindresultaat is best toegankelijk, maar in de songwriting proberen we toch vaak de moeilijkere paadjes te bewandelen. Het heeft geen zin om het lied dat al geschreven is nog eens te herschrijven. We graven graag wat dieper.
Jullie hebben ervoor gekozen om jullie singles te releasen op katholieke feestdagen. Een commerciële stunt of zit er meer achter?
We hebben natuurlijk bewust de naam Velvet Jesus gekozen. Bij onze eerste plaat Qatar hadden we het als opdracht opgevat zo ver mogelijk van zowel Qatar als Jesus af te blijven. We gingen dus zeker niet Djellaba op de cover van de plaat staan. Dat valt vrij duidelijk af te leiden uit het vrij subtiele artwork van die plaat. Wel verwezen we in het lied In Elah naar het strijdperk waar David tegen Goliath vocht. Het diende daar als symbool voor de kleine dingen die grootse daden kunnen veroorzaken. Misschien was het een toevalligheid, of misschien zitten de Bijbelse verhalen toch ergens diep verborgen in het Velvet Jesus-dna. Voor deze plaat, vonden we het wel eens interessant om de goede boodschap net een beetje te onderstrepen. Onze bandfoto is in een kerk genomen en de single releases gaan we inderdaad op katholieke feestdagen doen. Het is een verhaal dat blijkbaar goed blijft plakken én het geeft onze fans ook de uitdaging om de christelijke agenda nog eens af te stoffen. We geven namelijk nog niet prijs wat de volgende feestdag is waarop we de tweede single gaan releasen.
Hechten jullie veel belang aan de katholieke symbolen?
Omdat we allemaal die symbolen zo goed kennen, is het wel een herkenningspunt. We kunnen daar een beetje mee spelen, maar we willen ook niet verward worden met een groep die christian rock speelt. Het mag wel een beetje subtiel zijn en de luisteraar aan het denken zetten.
Laten we het even hebben over The Endless Border. Grenzen zijn vaak de oorsprong van conflicten, maar voor jullie betekenen grenzen niets?
Soms moet je je ideeën aanpassen. Vroeger dacht ik echt dat een grens iets puur arbitrair was. We rijden zo Nederland of Frankrijk binnen, maar zo heel veel verandert er niet. Met de huidige conflicten, ligt dat net iets anders en mogen we soms blij zijn dat er nog buitengrenzen zijn. Anderzijds is het ook soms te simpel. De conflicten bevinden zich nu nét buiten de Europese grenzen, waardoor we ons niet echt betrokken voelen. De oorsprong van onze nieuwe single is een zin die bij mij was blijven plakken: “There’s an Endless Border, where people wait in line”. Het beeld is daar dat de volledige grens vol staat met mensen, wachtend om aan die andere kant van de grens te geraken. Dat moet een gek idee zijn vanuit de blik van een vogel, die ook een belangrijke rol krijgt in het lied en de videoclip. Die vogel vliegt gewoon van de ene kant van de denkbeeldige lijn naar de andere. Als vluchteling in een kamp moet je je toch soms een beetje onnozel voelen als je zo een vogel losjes over grenzen ziet vliegen, terwijl jij daar geen kant uit kan. Ik vind dat een gek idee en daarom de moeite waard om er een lied over te maken.
Het maakt wel duidelijk dat de teksten van Velvet Jesus over iets moeten gaan.
Teksten zijn belangrijk bij Velvet Jesus. Maar of elke song van onze nieuwe plaat een even duidelijke verklaring heeft als The Endless Border, is nog maar de vraag. Als songwriters kennen Bart en ik het oorspronkelijke idee van de tekst, maar het is natuurlijk ook de kunst om niet al je geheimen prijs te geven. Zelf vinden we het leukst als je live naar een andere band kijkt, je hoort één woord of zin, en je gedachten gaan daarmee aan de haal. Volgens ons is er dus niets mis mee om je eigen interpretatie aan teksten te geven. Daarom denk ik eigenlijk dat de individuele woordkeuzes of losse zinnen nog belangrijker zijn dan het geheel van de tekst.
Vind je eigenlijk dat je de wereld kan veranderen als je teksten met diepgang schrijft?
Nonsensicale teksten schrijven is een droom die ik heb, maar die tot op heden nog niet is uitgekomen. Ik vind het gemakkelijker om er toch iets van narratief in te zetten. Ik vind het wel fijner om het als observatie te verwerken dan om betuttelend te gaan zijn en zeggen dat we allemaal minder Coca Cola moeten gaan drinken bijvoorbeeld. Of onze teksten de wereld gaan veranderen, betwijfel ik, maar dat muziek iets kan doen, daar ben ik vrij zeker van. Denk maar aan John Lennon, die eigenlijk toch een fantastische vredesboodschapper was. Na hem zijn er nog gekomen, maar hij deed het volgens mij echt super oprecht.
En dan is er de muziek. Het is de eerste single uit de nieuwe plaat, is die representatief voor het hele album?
We wilden met een up tempo nummer uitkomen met voldoende edge. We hebben heel hard gewerkt om die bas en drum strak en vettig te krijgen. Daarbij had ik ook het idee van de videoclip waarbij ik oude gravures van mijn opa, die antiquair was, verknipte tot geanimeerde figuren. Dat heeft de keuze voor The Endless Border mee bepaald als eerste single. De bestanddelen van de song komen ook verder terug in het album, maar zijn volgens mij enkel te horen door de aandachtige luisteraar. De verwerking van elektronische geluiden in onze songs is sowieso één van onze trademarks. Ook het microtonale of gebruik van kwarttonen ipv halve tonen zal op de plaat hier en daar opnieuw te horen zijn. We willen daar spaarzaam mee zijn, maar omwille van mijn Flamenco-achtergrond sluipen ze willens nillens in ons repertoire. Verder is het mineur/ majeur gegeven ook iets waar we vaak naar teruggrijpen. Zo is het thema in deel 1 van The Endless Border mineur, maar na de brug gaat de hemel open en is het thema gespeeld over majeur akkoorden. Misschien hoort de niet-muzikant het niet, maar je voelt het sowieso.
Onze recensent vond dat je hiermee het Bert Dockx-universum binnentrad en toen dacht ik “raak!”, wat vind jij van die vergelijking?
Magnifiek. Ik volg alle projecten van Bert Dockx en ben grote fan. Verschillende albums van Flying Horseman en Dans Dans zijn trouwens ook bij Koen Gisen opgenomen. Het is dus zeker geen toeval dat we ook in studio La Patrie beland zijn.
Wat is de volgende zet van Velvet Jesus?
Hopelijk terug wat meer muziek maken. Bij Velvet Jesus doen we veel DIY. We zijn de laatste maanden bezig geweest met muziek, artwork, videoclips, productie van t-shirts en vinyl. Het hoort er allemaal bij en ook het grafische doen we graag, maar uiteindelijk draait het om de klankjes die we maken. Daarom zijn we op dit ogenblik met onze releaseshows bezig voor het najaar en het voorjaar van 2027. Daar kijken we natuurlijk naar uit.
Welke plaat ben je momenteel aan het beluisteren?
Ik ben een muzikale omnivoor en beluister alles wat op mijn pad komt. Als het echt over vinylplaten gaat, dan kan ik putten uit de verzameling van mijn vader die een café had in de jaren 70 en 80. Er liggen een 800-tal platen bij ons thuis waarvan er zeker een paar onbekende parels zijn. Het is wel een werkje om alles beluisterd te krijgen. Nieuw werk koop ik graag van bevriende bands zoals onlangs de nieuwe plaat van Zielerust en The Me In You. Verder kijken we uit naar onze eigen persing. Die zal een speciale feature hebben die enkel op vinyl zal verschijnen. Met mijn excuses voor de streamers.
