We hebben er lang op gewacht, maar hij is er: het debuut van Vagevuur. Een muilpeer waar je uren nadien nog koppijn van hebt, want dit is muziek die tot het diepste van je ziel gaat. Een gesprek.
Hoe is Vagevuur ontstaan?
Het idee ontstond bij Thomas uit de drang om muzikaal een andere richting uit te gaan dan bij Our Common Sense, de vorige band waar hij zanger was. Er werd met Our Common Sense mooie dingen meegemaakt, maar het kriebelde om iets nieuws te proberen. Thomas wilde experimenteren met andere zangtechnieken en een persoonlijker, emotioneler geluid. Glenn (drum) en Stijn (gitaar) kwamen mee vanuit Our Common Sense en Arno was eigenlijk al langer de gedroomde tweede gitarist. Thomas kende hem nog van de hogeschool en wist welke emotionele lading en muzikale kennis hij kon meebrengen. Alleen heeft Arno het voorstel eerst vriendelijk afgewezen. Gelukkig kwam hij daarop terug en na één repetitie voelden we dat er iets in zat. Wat begon als een idee van Thomas, groeide al snel uit tot een band waarin iedereen zijn eigen stempel drukt.
Je koos voor de Nederlandse taal. Is daar een speciale reden voor?
Onze moedertaal ligt nu eenmaal dichter bij het hart. In het Nederlands kunnen we emoties directer overbrengen, zonder dat er iets verloren gaat in de vertaling. Het idee speelde trouwens al voordat Amenra met De Doorn kwam, al voelden we de vergelijkingen toen natuurlijk al aankomen. (lacht) Het grappige is dat Nederlands nooit Thomas’ sterkste vak was. Maar net dat zoeken naar de juiste woorden maakt het interessant. Soms begrijp je pas echt wat je gevoeld hebt wanneer het uiteindelijk in een nummer zit. Dat gevoel hebben we veel minder met Engelse teksten.
Op onze pagina’s omschreef men Vagevuur als kleinkunst, maar door metal-ogen. Kan je je daarin vinden?
Eigenlijk wel! Bij kleinkunst staan tekst en emotie centraal, en dat is bij ons niet anders. De muziek versterkt vooral wat we willen vertellen. Thomas groeide thuis op met Wim De Craene, terwijl hij zelf vooral naar Linkin Park en andere nu-metal luisterde. Die werelden zijn ergens samengekomen in Vagevuur. We grapten dan ook regelmatig dat we postkleinkunst maken. Een knipoog naar de kleinkunst van vroeger, maar ook naar de metalwereld waar tegenwoordig overal ‘post’ voor geplakt wordt. (lacht) Uiteindelijk doen we misschien hetzelfde als die oude kleinkunstenaars: verhalen vertellen die ergens over gaan. Alleen gooien wij er een muur van gitaren tegenaan.
Het klinkt allemaal uiterst intens. Zo intens zelfs dat het lijkt alsof er geen grenzen zijn. Alles moet eruit. Is dat zo?
We hebben allemaal al het een en ander meegemaakt en gebruiken muziek om daar een plaats aan te geven. Al lukt dat niet altijd meteen. Sommige ervaringen hebben tijd nodig voordat je ze in iets creatiefs kunt omzetten. Afscheid ons eerste nummer, is daar een mooi voorbeeld van. Het ontstond vanuit een gedicht dat Thomas schreef aan het sterfbed van de eerste liefde van zijn mama na haar scheiding. Die vrouw had haar opnieuw gelukkig gemaakt, maar het afscheid liet een enorme leegte achter. Die strijd, dankbaarheid en onmacht hebben we proberen te vertalen naar muziek. We willen niet zwaar klinken om zwaar te klinken. Het moet ergens vandaan komen. Als die emotie ook bij anderen binnenkomt, hebben we ons doel bereikt.
Sommige mensen zullen jullie muziek extreem vinden. Vinden jullie het zelf extreem?
Niet echt. We zitten nooit samen met het idee: “Kom, we gaan eens een extreem hard nummer schrijven!” (lacht) Muzikaal kan het allemaal nog een pak extremer. Het extreme zit voor ons eerder in de onderwerpen en emoties die we aansnijden. Natuurlijk kunnen die screams en loodzware passages voor een gemiddelde radioluisteraar behoorlijk heftig zijn. Maar na optredens horen we regelmatig van mensen die niet specifiek voor ons kwamen dat ze er toch door geraakt werden. Dat vinden we fantastisch. We maken muziek voor iedereen die ervoor openstaat, niet alleen voor doorgewinterde metalheads.
De grote thema’s zoals de dood worden niet geschuwd. Fungeert muziek als een catharsis?
Absoluut. Het is misschien zelfs de belangrijkste reden waarom Vagevuur bestaat. We hebben allemaal op onze manier met verlies en tegenslag te maken gehad, en dat heeft ons ook dichter bij elkaar gebracht. Live voelt het soms alsof je oorlog voert. Je confronteert, beukt, vecht en gaat door. En wanneer het afgelopen is, volgt er een soort verlichting. Niet dat alles plots verwerkt is, maar je hebt het opnieuw onder ogen gezien en je kan het misschien iets lichter meedragen. Dat is voor ons de kracht van muziek.
Zijn jullie blij met de aandacht die de muziek van Vagevuur tot nu toe kreeg?
Nee, we zitten hier dagelijks over te bleiten. (lacht) Natuurlijk zijn we daar blij mee! De reacties na optredens en wat er ondertussen over onze muziek geschreven is, doen enorm veel deugd. Die aandacht helpt ons ook om als band te groeien. Maar aandacht mag nooit de reden worden waarom we muziek maken. Daarvoor is het allemaal te persoonlijk. We hopen vooral dat onze muziek bij mensen terechtkomt die er iets aan hebben. Als iemand herkenning, troost of rust vindt in onze nummers, dan is dat misschien nog de mooiste vorm van erkenning.
Sinds kort is er de mini-lp. Ik neem aan dat dit een belangrijke stap is voor de band?
We hopen van wel. Je eigen muziek eindelijk op vinyl in handen hebben, blijft toch iets bijzonders. Zoals Arno het mooi verwoordde: “Vrienden van mij krijgen kinderen, ik krijg een plaat!” Waarop Thomas uiteraard antwoordde: “Why not both?” (lacht) Voor Thomas was vinyl uitbrengen al een droom sinds Our Common Sense. Het is een flinke investering geweest, zowel financieel als qua tijd, zeker als je dat combineert met werk en een gezin. Maar wanneer je die plaat oplegt en ze nog verdomd goed klinkt ook, voelt dat toch als een cirkel die rond is. Al zijn we misschien licht bevooroordeeld. We hopen vooral dat de release ons extra speelkansen oplevert. Want hoe mooi die plaat ook is, samen op een podium alles eruit gooien blijft moeilijk te overtreffen.
Jullie worden vaak vergeleken met Amenra. Het is duidelijk waarom, maar waren zij een invloed?
Dat komt vaak tot onze oren ja. We zijn allemaal grote fans en wat Amenra met rauwe emotie en sfeer doet, is echt ongelofelijk. De vergelijking beschouwen we dan ook als een compliment, al zou het wat kort door de bocht zijn om ons in hetzelfde hokje te stoppen. Koen Hollants van Luminous Dash maakte daar in zijn review trouwens een mooie analyse van. Hij hoorde de raakvlakken, maar benadrukte ook dat we ons eigen ding doen. Dat vonden we bijzonder fijn om te lezen. Dus bij deze nog eens bedankt, Koen! Bij Afscheid hoor je die invloed misschien nog het meest. In het begin waren we zelfs wat te hard bezig met vooral geen Amenra 2.0 te worden. Maar naarmate de plaat vorm kreeg, verdween die bezorgdheid. Die mengelmoes van verschillende genres en insteken, samen met onze Nederlandstalige teksten, heeft Vagevuur een eigen smoel gegeven.
Jullie staan binnenkort ook op het podium. Is er een verschil tussen wat jullie doen op plaat en op het podium?
Voor ons zijn dat twee verschillende kunstvormen. Op plaat probeer je de emotie zo goed mogelijk vast te leggen, soms met extra muzikale lagen of details. Live komt daar een hele fysieke en visuele dimensie bij. Op het podium geven we onszelf volledig bloot. We spelen niet gewoon onze nummers na, maar beleven ze telkens opnieuw. Het is bijna een ritueel geworden waarin we die innerlijke strijd ook fysiek proberen over te brengen. Dat mag schuren en soms ongemakkelijk aanvoelen. Een plaat legt een bepaald moment vast, terwijl live alles opnieuw kan openbreken. En net dat maakt ieder optreden anders.
De hemel of de hel?
Daar zijn de meningen over verdeeld. (lacht) Arno heeft met geen van beide veel affiniteit en ziet liever gewoon het licht uitgaan. Glenn kiest resoluut voor de hel, want daar is het alle dagen barbecue. Stijn gaat voor de hemel, want daar gaan alle katjes en hondjes ook naartoe! Thomas vreest dan weer dat zijn ticket richting hemel ondertussen al verspeeld is. Met wat geluk geraakt hij nog tot in het vagevuur. (lacht) Maar als we naar de wereld van vandaag kijken, lijkt het soms alsof we al dichter bij de hel zitten. Dus laat ons hopen dat de hemel binnenkort wat opklaart. Liefst hier op aarde.
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Arno: Superstar van Caroline Rose.
Glenn: House of the Dead van Ordos.
Thomas: Passage I: Melancholia van The Great White Nothing.
Stijn: Life & Times van Jim Croce
Vagevuur kun je live zien op:
11/12 – Nachtlaweit, The Kuub Mechelen
