Renaud Debruyne is een duivel-doet-al die in ontelbare muzikale projecten bezig is, maar deze keer hebben we het over Ronny Wondr.
Heerlijke naam, Ronny Wondr. Hoe ben je daarop gekomen?
Een echt specifieke reden is er niet. Ik heb al sinds jaar en dag een heleboel verschillende bijnamen binnen mijn vriendenkring, gaande van Ronald tot Donald… Ik hoefde er dus maar een voornaam uit te kiezen. Ik heb altijd het gevoel gehad dat veel bands en muzikanten zichzelf heel serieus nemen, maar zo ben ik niet echt. Niet alles hoeft een reden of een groot verhaal te hebben; soms mag het ook gewoon leuk zijn en moeten we om onszelf kunnen lachen. Dus koos ik een wat ‘platte’ achternaam, eentje die klinkt als een foute schlager of een slechte goochelaar, om het geheel af te maken. De naam bleef plakken en begon een eigen leven te leiden. Het helpt me bovendien om me misschien een beetje te verschuilen achter mijn artiestennaam.
Eigenlijk heet je Renaud Debruyne en onder die naam speel je in tal van bands. Ben je elke dag met muziek bezig?
Dat probeer ik althans. Naast mijn werk als drummer en producer geef ik les als leerkracht jazz/pop/rock slagwerk. Daarnaast ben ik ook nog leerkracht muzikale opvoeding. Als zijproject ben ik ook dj, maar in alle eerlijkheid staat dat op een zeer laag tot onbestaand pitje sinds ik midden oktober een dochtertje kreeg.
Wat opvalt, is de muzikale diversiteit van die bands. Ben je een muzikale veelvraat?
Zo zie ik mezelf wel. Ik ben opgevoed met veel muziek en werd op jonge leeftijd in een bigband gesmeten. Sindsdien speelde ik in verschillende bands, variërend van indiepop, livehiphop, hedendaagse jazz en singersongwriter. Mijn broer (Gilles Debruyne aka Nape Wiz) is als dj/producer bezig met de hardere elektronische genres zoals drum-’n-bass, hardcore, darkstep en UK Garage. Dat heeft me altijd beïnvloed, in die mate dat ik door hem zelf muziek ben gaan producen. Zien producen, doet producen, denk ik dan. Ik luisterde altijd al naar hiphop, maar tijdens mijn studies aan het conservatorium raakte ik lichtelijk bezeten door de manier waarop hiphop gemaakt werd. Sindsdien doe ik het zelf ook constant, en werkt het voor mij als een bezigheidstherapie.
Maar als Ronny Wondr maak je dus dance. Is dat je grote liefde?
Ik zou het zelf geen dance noemen, maar eerder muziek geïnspireerd door hiphop, funk, broken beat en r&b. Maar goed, iedereen hoort wat hij wil horen. Mijn werkwijze is sterk gebaseerd op hoe hiphop producers in de jaren ’90 hun beats maakten: ik sample drumbeats die ik zelf inspeel, gebruik fragmenten uit obscure nummers of maak zelf tracks die ik vervolgens opnieuw sample om er dan met synthesizers, gitaren en basgitaar mee aan de slag te gaan. Dat kan alle kanten uitgaan. Als ik dan toch één grote liefde moet noemen, is het alles wat met breakbeats te maken heeft. Dat gaat van hiphop tot UK-jazz, funk en fusion.
Hoewel je zeer toegankelijke muziek maakt, is het toch niet gemakkelijk om dit aan de man te brengen, klopt dat?
Nee, dat klopt. Maar dat is net het leuke aan dit project: ik heb geen verwachtingen van wat de muziek moet doen of waar het heen moet zodra het uitgebracht is. Ik maak deze muziek in de eerste plaats voor mezelf. Alles wat erbij komt — streams, playlists, appreciatie — is mooi meegenomen en motiveert me om meer te releasen.
Je releaset de ene single na de andere. Is dat een bewust plan?
Ik zou graag pretenderen van wel, maar ik heb geen vooropgesteld plan of een specifiek verhaal dat ik wil vertellen. Ik doe niets liever dan muziek maken en spelen, en ik probeer er niets in te zoeken dat er niet in zit. Ik produceer dus veel; vaak ook muziek die eigenlijk rechtstreeks de prullenbak in zou moeten, maar je leert er altijd iets van. Ik mag van geluk spreken dat mijn ‘labelbaas’ — tevens goede vriend en collega in verschillende projecten — Jonas Bruyneel, oneindig veel geduld heeft met mijn hectische werkproces en het uitstellen van deadlines…
Het is opvallend dat ieder nummer anders klinkt. Valt er wel een etiket op Ronny Wondr te plakken?
Ik heb het gevoel dat ik wel degelijk binnen een bepaalde muzikale wereld blijf, maar misschien sta ik er te dicht bovenop om de grote verschillen te horen. In mijn hoofd maak ik instrumentale hiphop- en funkbeats. Dat gevoel komt misschien ook omdat ik al sinds het begin naar een bepaalde sound zoek, maar er nog nooit in geslaagd ben om een ‘consistente’ sound neer te zetten.
Je maakt dance, maar is het per se bedoeld om op te dansen?
Om terug te keren naar een eerdere vraag: ik maak volgens mij geen dance. Het is dus niet per se de bedoeling dat je erop danst. Voel je vrij, zou ik zeggen, maar ik ben al tevreden met een hoofd dat een beetje meebeweegt.
Wat mogen we in de toekomst nog van je verwachten?
Hopelijk vooral meer muziek. Ik probeer zo consistent mogelijk te produceren en te releasen. Daarnaast hoop ik tegen het najaar te kunnen optreden met een liveformatie, maar daar kan ik momenteel nog niet te veel over kwijt.
Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Altijd een moeilijke vraag. Mijn muzikale voorkeuren veranderen met de richting van de wind, maar als ik er echt één moet kiezen, ga ik voor Songs In The Key Of Life van Stevie Wonder. Er zit zoveel in die plaat dat me tot diep in mijn binnenste raakt: funk, soul, gospel, geweldige drumbreaks en songwriting van de bovenste plank. Een no-skip plaat zou je kunnen zeggen.
