Over de taalgrens gaat de naam van Pretty Much Average rond als een lopend vuurtje. Onlangs stond dit viertal nog in de Botanique met als wapen vlijmscherpe indienoiserock dat zowel iets heeft met Sonic Youth als met Viagra Boys. Op 5 februari brengt Luminous Dash hen op het podium in Le Cheval Marin in Brussel. Een babbel met de band.
Waarom hebben jullie gekozen voor de naam Pretty Much Average, terwijl jullie muziek zeker niet gewoontjes is?
Het ‘Average’-gedeelte is een grapje dat goed bij ons past, omdat we onszelf niet al te serieus willen nemen, maar wel serieus te werk gaan.
Hoe is de band ontstaan?
Eva is frontvrouw en bassiste, Greg en Youri zijn de gitaristen en Arthur is drummer. Eva, Greg en Youri zijn oude vrienden die elkaar wat uit het oog waren verloren, maar elkaar drie jaar geleden in Brussel weer terugvonden. We begonnen met akoestische jamsessies in de kelder van Eva om na het werk ons wat te ontspannen, maar al snel wilden we een origineel project dat beter bij onze stijl paste. Arthur, een vriend van Greg, kwam kort daarna bij ons.
Pretty Much Average is een vrij nieuwe band, maar jullie stonden al op het podium van de Botanique. Dat is behoorlijk indrukwekkend. Ik neem aan dat jullie hoge verwachtingen hebben voor de toekomst?
We zijn ontzettend blij dat we in de Botanique hebben mogen optreden en we zijn van plan om een tandje bij te steken: zoveel mogelijk toeren, mensen ontmoeten en vooruitgang boeken. We verwachten veel van 2026.
Sommigen zeggen dat jullie een postpunkband zijn, wat zeker waar is, maar ik hoor ook invloeden uit de jaren 90, vooral Sonic Youth. Klopt dat?
Jullie zijn niet de eersten die ons dat vertellen en dat doet ons deugd! De jaren 90 waren duidelijk een inspiratiebron aan het begin van het project: bands als The Breeders, Sonic Youth en de Pixies hebben veel bijgedragen aan onze muzikale ontwikkeling. Sindsdien hebben we onze invloeden uitgebreid met nieuwe geluiden door bands als Idles, Lambrini Girls, Viagra Boys en Ditz.
Tot nu toe doen jullie alles op een doe-het-zelf manier. Helemaal alleen. Een bewuste keuze of niet?
Eerlijk gezegd doen we het met de middelen die we hebben. We proberen zoveel mogelijk samen te werken met lokale artiesten, zowel voor de video, de beelden als het geluid. Onze eerste demo is bijvoorbeeld opgenomen in onze repetitieruimte met zeer beperkte middelen. Onze ep Warm Ankle kon in een veel professionelere omgeving worden opgenomen, maar we wilden het rauwe karakter dat ons zo dierbaar is behouden. We steken ook graag zelf de handen uit de mouwen: onze laatste merchandise is bijvoorbeeld ontworpen door twee verschillende kunstenaars en vervolgens door onszelf gezeefdrukt in een jeugdcentrum.
Wat is jullie inspiratiebron, afgezien van muziek?
We komen allemaal uit creatieve milieus: Eva is videokunstenaar, Greg en Arthur werken voor animatiefilms en Youri is scenarioschrijver. Artistieke nieuwsgierigheid is dus erg belangrijk voor ons. We gaan naar tentoonstellingen, kijken naar films, verkennen de lokale alternatieve scene, stripfestivals of andere creatieve plekken. We praten met mensen, we hebben plezier. We vinden het leuk om onze vrienden te steunen in hun projecten en zo veel nieuwe dingen te ontdekken.
Eva klinkt soms echt boos, vooral in Lazy Bitch. Is muziek de ultieme manier om haar emoties te uiten?
Eva is grappig genoeg iemand die niet snel boos wordt. Maar ja, muziek is een uitlaatklep waarmee ze heftige emoties naar voren kan brengen die ze in een andere context moeilijk kan uiten. Daarom zijn haar teksten vaak geëngageerd: ze spreekt over frustraties, woede of razernij die zowel politiek als persoonlijk van aard kunnen zijn.
Hoe waren de reacties op Warm Ankle en wat zijn de nieuwe plannen?
Zeer goed! Dankzij deze plaat hebben we verschillende interviews gekregen, onder meer in het programma Génération 21 op Classic 21, wat een eer is! Het stelde ons in staat om deel te nemen aan de wedstrijd Circuit 2025 (en die te winnen!), die de opkomende scene in Wallonië-Brussel in de schijnwerpers zet. Het stelde ons ook in staat om in tal van zalen te spelen, zoals de Botanique, Magasin 4, Le Vecteur of SuperFourchette. Op dit moment werken we hard aan een dubbele single die we in het voorjaar willen uitbrengen, dus hou ons in de gaten.
Het is niet zo eenvoudig voor bands uit Brussel om in Vlaanderen op te treden – en vice versa – wat kunnen we doen om dit te verbeteren?
We hebben inderdaad nog niet in Vlaanderen gespeeld, maar we hebben wel de kans gehad om samen met Het Nieuwe Normaal op te treden in Magasin 4, een erg leuke Vlaamse postpunk-/grungeband. Onlangs hebben we ook Junkyardpool ontdekt, een Vlaamse indie-/punkband, in de Brasserie de la Source. We zouden natuurlijk graag in Vlaanderen spelen. We gaan bijvoorbeeld regelmatig naar concerten in Gent of Antwerpen. Het organiseren van avonden met zowel Vlaamse als Brusselse of Waalse bands is een geweldige manier om zowel artiesten als het publiek meer zichtbaarheid en podiumkansen te geven.
Wat is jullie favoriete album aller tijden en waarom?
Eva: Er zijn er zoveel, dat is moeilijk! Op dit moment zou ik zeggen The Power Out van Electrelane. Maar morgen kan dat weer heel anders zijn!
Arthur: Moeilijke vraag. Ik zou zeggen het titelloze debuutalbum van Gorillaz, vanwege de veelzijdigheid van Damon Albarn.
Youri: Makkelijk! De klassieker Nevermind van Nirvana. Dat album heeft ervoor gezorgd dat ik als kind gitaar wilde gaan spelen en het zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.
Greg: Op dit moment is dat Street Worms van Viagra Boys, dat ik non-stop beluister sinds ik de band heb ontdekt.
Op 5 februari brengt Luminous Dash je naar het podium van Le Cheval Marin in Brussel. Waarom moet je dit zien?
Kom met ons dansen, we vinden het heerlijk om ons uit te leven op het podium en het is nog leuker om die energie met het publiek te delen. Dat is de magie van live optreden! Na afloop gaan we gezellig samen iets drinken, beloofd.
