Home InternationaalTHE ODES – Déjeuner Sous L’HerbeLabel (Not Applicable)

THE ODES – Déjeuner Sous L’HerbeLabel (Not Applicable)

by Patrick Bruneel

The Odes is een nieuwe naam, een duo, bestaande uit twee muzikanten die hun sporen al lang en breed hebben verdiend. Sam Britton, ook actief als Isambard Khroustaliov, is een geluidskunstenaar die graag in de weer is met elektronica. Hij maakt muziek voor ondergrondse films, performances, tentoonstellingen en werkt samen met een hele waaier aan gelijkgestemden. Britton heeft er een handje van weg om zich in te leven in de denkwereld van anderen waardoor zijn muziek als het ware één wordt met het evenement waarvoor hij de muziek componeerde.

© The Odes

Het andere lid van het duo, waarmee Britton al sinds 2002 op onregelmatige wijze samen werkt, is Ted Milton. Sinds de jaren 1960, hij werd geboren in oorlogsjaar 1943, schrijft hij poëzie, al dan niet in verzen. Hij is saxofonist en frontman van het trio Blurt waarmee hij zeker in de jaren 1980 enige bekendheid verwierf en waarmee hij nog regelmatig concerteert. Nog steeds even dwars als indertijd, zijn die optredens van Blurt nog immer de moeite. Hij is ook nog poppenspeler, een carrière die hij nog steeds, ondanks zijn leeftijd, verder uitbouwt. Zo werkte hij met Britton samen als The Odes voor de voorstelling In Kharm’s Way, een eerbetoon aan de Russische absurdistische schrijver Daniil Kharms. In 2021 was er ook nog een samenwerking als Elegiac waar Milton met Graham Lewis van het meer dan gerespecteerde Wire, een gelijknamig album uitbracht.

Tijd voor een uitgebreid overzicht van het werk dat Britton en Milton samen maken. Een dubbel-cd is het geworden, waarop heel veel verzen van Milton staan. Cd 2 is met 35 korte tot zeer korte stukken van Milton een perfecte manier om ’s mans knettergekke, soms behoorlijk absurde, wereld binnen te vallen, al zit er ook veel woede en politiek commentaar verweven tussen de lijntjes. Op cd 1 is het meer een duale samenwerking, met veel subtiele elektronica, gedeclameer, improv, sax uitbarstingen, elektroakoestische invallen en de expressieve manier van voordragen van Milton.

Zeer fijn om te horen, maar mondjesmaat want twee cd’s na elkaar is van het goede een beetje veel teveel.

We zijn altijd fan geweest van de exploten van Milton, we vinden Blurt nog steeds superbe, er zijn inmiddels een twintigtal platen van hen uitgebracht, maar trop is trop en dat is hier wel een beetje het geval. Nu en dan een kwartiertje werkt prima, maar daar houdt het wat ons betreft met deze dubbelaar wel mee op.

Facebook Not ApplicableInstagram n074ppl1c48l3Instagram Ted Milton

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More