De titel van het album Nokturno is een eerbetoon aan Lemma, de kat van Martina Testen die kort voordat de opnames voor het album werden beëindigd, naar de eeuwige kattenvelden vertrok. De naam Lemma komt voort uit de naam van de invloedrijke auteur Stanisław Lem. Als kattenliefhebber en fan van Lem zijn dit zaken die ons meteen voor dit duo innemen.
En dan hebben we het nog niet gehad over de muziek. Field recordings zijn het, veldopnames in zone eigen taal, die Testen en Šerc nachtenlang heeft beziggehouden. Het zijn namelijk allemaal geluiden afkomstig uit de wereld zoals die ’s nachts is. Tien jaar spendeerde het duo aan het verzamelen van het bronmateriaal, een huzarenstukje dus.
Het werk is zowat de tegenhanger van Biodukt, een deel van een thesis die Testen maakte in 2020 en waarin het draait om geluiden van tijdens de dag en de invloed ervan op het consumentengedrag.
Deze keer gaat het dus vooral over dierengeluiden die tijdens de nacht kunnen worden gehoord in het diepe woud.
Acht hoofdstukken zijn er met de titels Sunset, Twilight, Dusk, Nightfall, Midnight, After Midnight, Predawn en Dawn. Dat houdt meteen in dat er een immense diversiteit aan geluiden is te horen, van het kwaken van kikkers tot de geluiden van insecten die ’s nachts de baan opgaan, het van ver te horen geluid van passerende wolven en eigenlijk zowat elk mogelijk geritsel, geluid of klank die dier of boom maken. Het duo maakte er een intrigerende, een uur durende trip van die ons als het ware vanuit onze zetel mee neemt op hun nachtelijke excursies.
Een soort symfonie van de nacht, een eerbetoon aan het leven dat de meeste mensen zelden of nooit ontdekken of meemaken maar dat er wel is. Het werk vangt zowel de schoonheid, het mysterie als de breekbaarheid van het ecosysteem waarbij de woon- en leefgebieden dienen te worden beschermd alvorens de tweebenigen het allemaal vernietigen.
Geen pure muziek dus maar een vorm van audiokunst met een verhaal, dat is Nokturno in een notendop.
