The Texas Chainsaw Dust Lovers zijn niet meer. Na Fangs (2020), hun vierde album voor Besta, bleef alleen Dust Lovers over. Het wijst ook ietwat naar een koersverandering, waarbij de doorsnee stonerrock wat wordt verlaten en de nummers een stampende beat mee krijgen die de wavey nummers een technotoets mee geven.
Frontman Clément Collot vond het allemaal welletjes, het mocht wel eens anders qua sound. Richting postpunk en new wave, richting invloeden van bijvoorbeeld Suicide (Green Screens), Devo en Tones On Tail (project van Daniel Ash van Bauhaus). Die laatste invloed is heel duidelijk in afsluiter The Next Wave. Niets mis mee, zeker gezien het kwintet uit Nantes er een eigen draai aan weet te geven en door middel van die stampende beats er helemaal iets anders mee brouwt.
Waar sciencefiction eerder als tekstuele inspiratiebron diende, besloot Collot om ook daar van af te stappen. Gezien de staat van de wereld, AI, opkomend fascisme, oorlog à volonté en megatechbedrijven die elk individu willen controleren en onder de duim houden met een bepaalde vorm van digitale angst tot gevolg, is schrijven over wat er nu effectief gaande is al sciencefiction genoeg.
Dat reflecteert zich tevens in de muziek, waar synthesizers, samples en drummachines hun intrede mogen doen. Een behoorlijke ommezwaai dus voor Dust Lovers. Eentje waar we eigenlijk wel blij mee mogen zijn, want nu weet de band zich wel te onderscheiden. Geen doorsnee stoner meer maar door Nine Inch Nails gestuurde postpunk/ wave. Soms klinken de nummers net iets te inwisselbaar door het gebruik van dikwijls hetzelfde trucje. Als de band echter verder gaat op dit elan zitten er zeker nog interessante albums aan te komen. Green Screens is alvast een goed begin.
