Na het onweer van donderdagavond voelde het festivalterrein merkbaar frisser aan. Van de gevreesde modder was echter geen sprake. Integendeel, de Graspop-weide lag er opnieuw verrassend goed bij en maakte zich klaar voor een nieuwe dag vol muziek. Langzaam maar zeker kwam de camping weer tot leven. De eerste festivalgangers vonden hun weg richting de podia en wij trokken naar de South Stage voor onze eerste afspraak van de dag: Quicksand.
Hoewel Graspop vaak jonge en opkomende bands programmeert op de vroege uren, behoort Quicksand allesbehalve tot die categorie. De Amerikaanse posthardcorepioniers draaien al mee sinds 1990 en hebben doorheen de jaren een stevige reputatie opgebouwd. Destijds werden ze vaak in één adem genoemd met invloedrijke namen als Fugazi en Helmet, terwijl ze zelfs een major platencontract op zak hadden. Na enkele periodes van stilstand vond de band zichzelf opnieuw uit en sinds hun heropstanding in 2012 verscheen er ook weer nieuw materiaal.
Die jarenlange ervaring was duidelijk merkbaar op het podium. Zonder grote franjes bracht de band een strakke en zelfverzekerde set waarin hun kenmerkende mix van posthardcore, alternatieve rock en groovende riffs uitstekend tot zijn recht kwam. De muzikale kwaliteit stond buiten kijf en het publiek genoot zichtbaar van een optreden dat vooral draaide om sterke songs en vakmanschap. Quicksand koos niet voor spektakel, maar liet de muziek voor zich spreken. Daarmee zorgden ze voor een ideale start van de festivaldag en bewezen ze dat ervaring soms even indrukwekkend kan zijn als jeugdig enthousiasme.
Bark was één van die bands die we absoluut nog eens aan het werk wilden zien. Deze keer niet op een bescheiden podium, maar in de Marquee, waar de Antwerpse thrashmachine de kans kreeg om zich opnieuw aan een groot Graspop-publiek te tonen.
Inmiddels is Bark uitgegroeid tot een gevestigde naam binnen de Belgische metalscene. Met muzikanten die hun strepen verdienden bij onder meer Hard Resistance, Your Highness en Destruction beschikt de band over een schat aan ervaring. Hun eerste passage op Graspop dateert ondertussen al van tien jaar geleden, maar sindsdien hebben ze allesbehalve stilgezeten.
Vanaf het eerste nummer ging het gaspedaal stevig naar beneden. Bark serveerde een compromisloze portie thrash metal, gekruid met een stevige dosis groove en agressie. De band klonk bijzonder strak en liet horen waarom ze doorheen de jaren zijn uitgegroeid tot een vaste waarde binnen het genre. Het publiek reageerde enthousiast en voor het podium werd al snel stevig gemosht en geheadbangd. Ook nummers uit hun meest recente album The Time Has Come kregen een prominente plaats in de set. De nieuwe songs sloten naadloos aan bij het oudere werk en bewezen dat de band nog steeds hongerig en ambitieus klinkt. Alles straalde uit dat Bark klaar was voor deze terugkeer naar Graspop.
We hadden ons vooraf al laten vertellen dat een optreden van Letlive. zelden volgens het boekje verloopt. Nieuwsgierig haastten we ons dan ook naar de Jupiler Stage, waar het spektakel al volop bezig was.Nog voor we goed en wel het terrein bereikten, was duidelijk dat de Amerikanen geen gewone show aan het neerzetten waren. Frontman Jason Aalon Butler had het podium al verlaten en bevond zich midden tussen het publiek, waar hij de aanwezigen verder opzweepten voor wat een explosieve set zou worden. Zijn tomeloze energie werkte aanstekelijk en zorgde ervoor dat de sfeer vrijwel meteen naar een kookpunt steeg.
De mix van hardcore, post-hardcore en pure chaos bleek perfect aan te slaan bij het Graspop-publiek. Voor het podium ontstond een voortdurend bewegende massa van springende, dansende en headbangende festivalgangers die zich volledig lieten meeslepen door de intensiteit van de band. Ondanks temperaturen die ondertussen flirtte met de 33 graden bleef de energie ongezien hoog.Wie op zoek was naar een rustig moment om even uit te blazen, was hier duidelijk aan het verkeerde adres.
Om even vijf minuten de benen rust te gunnen en te genieten van een fris pintje, trokken we richting het Classic Rock Café. Al van aan de ingang werd echter duidelijk dat rustig zitten er niet meteen in zat. Binnen was het over de koppen lopen dankzij Amaezing Snake, die volop bezig waren aan een energieke set. De coverband had het publiek moeiteloos in de ban en zorgde voor een afgeladen volle tent. Overal zagen we zwetende lichamen, dansende festivalgangers en mensen die luidkeels meezongen met de bekende klassiekers die voorbij kwamen. De sfeer zat er uitstekend in en bewees nog maar eens waarom het Classic Rock Café jaar na jaar een van de gezelligste plekken op de Graspop-weide blijft.
Sommige bands spelen een concert, Oranssi Pazuzu creëert een ervaring. Al van bij het betreden van de tent was duidelijk dat we ons mochten opmaken voor iets wat ver buiten de traditionele grenzen van metal lag. Het blijft een raadsel wat er precies in het Finse water zit, maar feit is dat het Land van de Duizend Meren al jarenlang een voedingsbodem vormt voor de meest eigenzinnige muzikale creaties. Oranssi Pazuzu behoort zonder twijfel tot de vreemdste en meest fascinerende exportproducten van het land. De band laveert voortdurend tussen genialiteit en complete waanzin, en precies dat maakt hen zo uniek.
Vanaf de eerste klanken werd het publiek meegezogen in een donkere, hypnotiserende geluidswereld. Zware blackmetalriffs botsten op psychedelische soundscapes, terwijl repetitieve ritmes en vervormde geluiden een haast tranceachtige sfeer creëerden. Wat begon als een concert groeide al snel uit tot een muzikale trip waarbij elke song nieuwe verrassingen en onverwachte wendingen bracht.
Na een reeks nietsontziende optredens op Europese slagvelden maakte Guilt Trip eindelijk zijn opwachting op Graspop Metal Meeting. De Britten kregen de Jupiler Stage toegewezen, maar maakten er al snel hun persoonlijke oorlogszone van. Vanaf de eerste seconde vlogen de riffs als kogels over het plein en werd duidelijk dat Guilt Trip niet naar Dessel was afgezakt om vrienden te maken.
Hun compromisloze cocktail van metallic hardcore, thrash en loodzware breakdowns sloeg in als een mokerslag. De pit ontplofte vrijwel onmiddellijk en veranderde in een chaotische maalstroom van botsende lichamen, vliegende armen en opgestookte adrenaline. Elk nummer voelde als een frontale aanval waarbij de band geen moment gas terugnam.
Het publiek ging gewillig mee in de vernietigingsdrang van de Britten. Circle pits draaiden op volle toeren, crowdsurfers werden onafgebroken over de hoofden gedragen en vooraan werd elke riff ontvangen alsof het de laatste van de dag was. Guilt Trip speelde met de agressie, overtuiging en honger van een roofdier dat bloed geroken heeft en liet een spoor van vernieling achter dat nog lang voelbaar bleef op de Jupiler Stage.
Na een reeks sterke optredens op Europese festivals was het uitkijken naar de terugkeer van Suicidal Angels op Graspop. De Grieken kregen een mooie plek in de Marquee toegewezen en trokken een indrukwekkende massa thrashliefhebbers naar de tent. Vanaf de eerste noten was duidelijk dat subtiliteit niet op het menu stond. Met hun kenmerkende mix van messcherpe riffs, razendsnelle drums en vlijmscherpe solo’s walste de band door een set die bol stond van pure old-school thrashenergie. De invloed van de grote Bay Area-helden was nooit ver weg, maar Suicidal Angels klonk tegelijk fris en eigentijds genoeg om niet als een nostalgie-act over te komen.
We hadden er toch wel naar uitgekeken. De grote vraag was: zijn de Sex Pistols nog van deze tijd? Het antwoord bleek een volmondige ja. Natuurlijk is het niet meer hetzelfde als vroeger, maar met Frank Carter achter de microfoon krijgen de legendarische punkklassiekers een nieuwe adem en vooral een enorme dosis energie. Vanaf de eerste noten werd duidelijk dat dit geen nostalgische oefening was. Nummers als Anarchy in the U.K., Pretty Vacant en Holidays in the Sun klonken rauw, fel en verrassend fris. Frank Carter maakte de songs helemaal eigen zonder afbreuk te doen aan hun rebelse karakter.
Voor het podium ontstond al snel een uitgelaten chaos van meebrullende fans, crowdsurfers en enthousiaste pits. Jong en oud vierden samen de tijdloze kracht van punkrock. Wat begon als een trip down memory lane groeide uit tot een van de meest energieke optredens van de dag. De Sex Pistols van 2026 zijn misschien niet meer dezelfde als toen, maar met Frank Carter hebben ze een frontman gevonden die deze iconische songs opnieuw relevant en vooral levend maakt.
S
ommige bands zie je hier bijna jaarlijks passeren, andere blijven jarenlang een droom voor Europese fans. Breaking Benjamin behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Daarom was hun eerste optreden ooit in België een van de meest geanticipeerde momenten van deze Graspop-editie. Aan de North Stage had zich dan ook een indrukwekkende menigte verzameld om eindelijk kennis te maken met de band rond frontman Benjamin Burnley. De Amerikanen touren slechts sporadisch in Europa en maakten van hun passage in Dessel dan ook een bijzondere gebeurtenis.
Vanaf de eerste noten werd duidelijk waarom Breaking Benjamin al jarenlang zo’n trouwe fanbasis heeft opgebouwd. Hun combinatie van alternatieve metal, krachtige melodieën en meeslepende refreinen sloeg meteen aan bij het publiek. De band speelde strak en zelfverzekerd, terwijl Burnley vocaal sterk voor de dag kwam. De grootste reacties waren uiteraard weggelegd voor publieksfavorieten als The Diary of Jane en I Will Not Bow, die door duizenden aanwezigen woord voor woord werden meegezongen. Op die momenten veranderde de North Stage in één groot koor en werd duidelijk hoe lang veel fans op deze kans hadden gewacht.
Voor veel rock- en metalliefhebbers was de vijfde passage van Alter Bridge op Graspop een optreden waarvoor je met plezier een uur op voorhand een plaatsje inneemt aan de Main Stage. De Amerikanen bewezen opnieuw waarom ze al twintig jaar tot de absolute top behoren. Met hun mix van melodieuze hardrock en alternative metal hielden ze het publiek moeiteloos in hun greep. De krachtige stem van Myles Kennedy en het indrukwekkende gitaarwerk van Mark Tremonti vormden de rode draad door een set vol sterke songs, meeslepende refreinen en emotionele momenten. Alter Bridge speelde strak, energiek en met zichtbaar plezier. Zowel klassiekers als recenter werk werden enthousiast onthaald door de duizenden fans voor het podium. Met een nieuw album op komst in 2026 bewees de band bovendien dat ze nog lang niet aan kracht hebben ingeboet.
Na een lange en bijzonder warme festivaldag was het aan Volbeat om de Main Stage af te sluiten. Zoals we van de Denen gewend zijn, leverden ze een herkenbare en bijzonder sterke show af. Met hun unieke mix van rock-‘n-roll, metal en aanstekelijke meezingrefreinen hadden ze het publiek van begin tot einde in hun greep. De grootste hits werden luidkeels meegezongen en zorgden voor een perfecte afsluiter van een geslaagde festivaldag. Vertrouwd, strak en ontzettend goed: Volbeat stelde opnieuw geen seconde teleur.
