Onze reportage van de vierde en laatste festivaldag begint aan de North Stage, waar de Zweedse rockveteranen van Europe het beste van zichzelf geven. Ondanks hun indrukwekkende carrière van meer dan veertig jaar staan Joey Tempest en zijn kompanen nog steeds met zichtbaar plezier op het podium.
Wie Europe enkel kent van The Final Countdown ontdekt al snel dat de band veel meer te bieden heeft dan die ene wereldhit. De Zweden brengen een krachtige mix van klassieke hardrock en hun latere, zwaardere en bluesy geluid. De songs klinken strak, energiek en worden met het vakmanschap gebracht dat je van een band van dit kaliber mag verwachten. Joey Tempest bewijst nog maar eens waarom hij tot de betere frontmannen van zijn generatie behoort. Met zijn herkenbare stem en natuurlijke podiumprésence houdt hij het publiek moeiteloos in zijn greep. Nieuwe en recentere nummers passen naadloos tussen de klassiekers, wat aantoont dat Europe niet enkel leeft van nostalgie, maar nog steeds relevant klinkt. Uiteraard wordt het grootste feest gebouwd wanneer de iconische toetsen van The Final Countdown over de weide galmen. Duizenden festivalgangers zingen luidkeels mee en bezorgen de band een warm onthaal. Het is een mooi moment van collectieve nostalgie, maar vooral een bevestiging dat Europe ook in 2026 nog steeds een uitstekende liveband is.
Op de South Stage liet Extreme horen waarom de band al decennialang een unieke plaats inneemt binnen de rockwereld. De Amerikanen brachten een aanstekelijke mix van hardrock, funk en melodieuze rock, gedragen door een indrukwekkende muzikale beheersing en een zichtbaar speelplezier. Veel ogen waren uiteraard gericht op gitarist Nuno Bettencourt, die met zijn fenomenale techniek en smaakvolle solo’s moeiteloos indruk maakte. Toch draaide het optreden nooit om één man. Samen met frontman Gary Cherone en de rest van de band ontstond een dynamische show waarin technische klasse, sterke songs en een losse, speelse sfeer perfect samenkwamen.
Nummers van het comeback-album Six kregen een warm onthaal en sloten naadloos aan bij de klassiekers die het publiek al jarenlang koestert. De interactie met de fans verliep spontaan en oprecht, terwijl de groovende ritmes en herkenbare refreinen ervoor zorgden dat de sfeer voortdurend levendig bleef. Wat vooral bijbleef, was hoe fris en energiek de band nog altijd klinkt. Geen routineklus van ervaren muzikanten, maar een optreden vol passie, vakmanschap en liefde voor het podium. Een heerlijke portie tijdloze rock die de South Stage moeiteloos in beweging kreeg.
Foreigner is de legendarische Engels-Amerikaanse rockband die sinds de jaren zeventig een indrukwekkende reeks AOR- en classic rockklassiekers heeft afgeleverd. Met wereldhits als Cold As Ice, Juke Box Hero, Dirty White Boy en het onverwoestbare I Want to Know What Love Is groeide de groep uit tot een vaste waarde in de rockgeschiedenis.
De voorbije jaren lag de focus vooral op uitgebreide afscheidstours en het vieren van hun rijke muzikale erfenis, eerder dan op nieuw studiowerk. Ook in 2026 trekt de band de wereld rond met een setlist die bulkt van de hits en meezingmomenten. Live staat Foreigner garant voor een toegankelijke, professionele rockshow waarin nostalgie en vakmanschap hand in hand gaan. Het werdt een optreden vol tijdloze klassiekers, krachtige refreinen en ballads die generaties muziekliefhebbers hebben geraakt.
Ook shockrocklegende Alice Cooper is deze editie van de partij. Nadat hij in 2024 zijn album Road kwam voorstellen, keert Alice Cooper in 2026 terug met zijn nieuwe plaat The Revenge of Alice Cooper. Ondertussen staat Alice Cooper al meer dan vijf decennia bekend om zijn theatrale liveshows, vol nepbloed, boa’s, guillotines en hits als School’s Out , Poison , Billion Dollar Babies en No More Mr. Nice Guy.
Opvallend tijdens deze tour is de aanwezigheid van de jonge Britse gitariste Anna Cara, die tijdelijk de plaats inneemt van Nita Strauss. De 22-jarige muzikante liet zich in Dessel allerminst imponeren en maakte indruk met haar technische vaardigheid, krachtige solo’s en zelfverzekerde podiumprésence. Ondanks haar jonge leeftijd voelde ze zich zichtbaar thuis tussen de ervaren rotten van de Alice Cooper-band en gaf ze verschillende nummers een frisse dosis energie. Alice Cooper bracht een show vol klassiekers, theatrale waanzin en pure rock-‘n-roll die moeiteloos overeind bleef tussen het moderne metalgeweld van Graspop 2026.
We trekken naar de Metal Dome om wat schaduw op te zoeken en tegelijk te genieten van de muziek van Sólstafir. De shows van de IJslandse band zijn steevast een zegen voor oog en oor, en ook vandaag is dat niet anders. Wie ooit door IJsland reed, zal het bevestigen: er bestaat nauwelijks betere muziek om door desolate vulkaanlandschappen en langs eindeloze fjorden te trekken dan die van Sólstafir. De weidse gitaarklanken, de stuwende ritmesectie en de karakteristieke, ijle zang van Aðalbjörn Tryggvason ademen dezelfde ruwe schoonheid uit als hun thuisland. Toch blijkt eens te meer dat deze muziek niet gebonden is aan de IJslandse natuur. Ook op de Kempische heide komt hun atmosferische postmetal volledig tot zijn recht.
Gedurende de hele set hangt er een bijna magische sfeer in de tent. Sólstafir neemt het publiek mee op een emotionele reis waarin melancholie, kracht en schoonheid elkaar voortdurend afwisselen. Geen optreden dat draait om spektakel of spierballengerol, maar wel een meeslepende ervaring die je volledig opslorpt. Een van die concerten waarbij je even alles rondom je vergeet en je laat meevoeren op de golven van hun unieke geluid.
Voor heel wat metalfans stond er op Graspop 2026 één optreden met stip aangekruist: Venom. De Britse pioniers van speed, thrash en black metal vierden de 45ste verjaardag van hun legendarische debuut Welcome to Hell en deden dat op een manier die perfect paste bij hun roemruchte geschiedenis.
Hoewel de klassieke bezetting al decennialang tot het verleden behoort, kreeg het publiek een unieke gelegenheid voorgeschoteld. Originele leden Mantas en Abaddon brachten een indrukwekkend gezelschap mee, met onder meer Nergal (Behemoth), David Vincent (I Am Morbid/Vltimas), Sakis Tolis (Rotting Christ), Diva Satanica en Blake “Bulldozer” Arenvurst. Het resultaat was een viering van Venoms nalatenschap, gebracht door artiesten die zelf sterk beïnvloed werden door de band.
Vanaf de eerste noten hing er een sfeer van pure metalgeschiedenis in de lucht. Klassiekers als Welcome to Hell, Countess Bathory en uiteraard Black Metal werden onthaald als heilige hymnes. De songs klinken misschien ruwer en primitiever dan veel moderne metal, maar precies daarin schuilt hun kracht. Je hoorde moeiteloos waarom generaties thrash-, death- en blackmetalbands hun inspiratie bij Venom vonden. Het optreden voelde minder als een gewoon concert en meer als een eerbetoon aan een van de meest invloedrijke bands die het genre ooit heeft voortgebracht. Geen nostalgische terugblik, maar een vurige viering van een erfenis die vandaag nog altijd door de metalwereld stroomt. Een historisch moment dat perfect op zijn plaats was op Graspop 2026.
Van een heel ander kaliber is het optreden van Electric Callboy. Waar sommige bands inzetten op duisternis, nostalgie of pure agressie, kiezen de Duitsers resoluut voor één ding: feest. We’ve Got The Moves blijkt al snel geen loze slogan. Vanaf het moment dat de band het podium betreedt, verandert de festivalweide in één grote dansvloer. Met hun onweerstaanbare mix van pompende beats, scheurende metalriffs, elektronische invloeden en een flinke dosis humor krijgt Electric Callboy duizenden festivalgangers tegelijk aan het springen, dansen en meezingen.
Net als bij hun memorabele passage in 2024 gaat ook nu de weide volledig uit haar dak. Confetti, uitbundige choreografieën, absurde videobeelden en een eindeloze stroom hits zorgen voor een sfeer die je zelden op een metalfestival tegenkomt. Toch werkt het, en hoe. De band slaagt er moeiteloos in om metalheads, corefans en feestvierders samen te brengen in één gigantisch feestje. Electric Callboy levert opnieuw een optreden af dat even onweerstaanbaar als onwezenlijk is. Wie zijn dansschoenen had meegebracht, heeft er geen seconde spijt van gehad. Een explosie van energie, plezier en meezingmomenten die de Graspop-weide nog lang zal bijblijven. Na vier dagen vol muziek, stof, zon en temperaturen die de hele festivalperiode genadeloos boven de dertig graden bleven hangen, begint de vermoeidheid stilaan haar tol te eisen. De immense drukte en de voortdurende stroom aan indrukken zorgen ervoor dat we de laatste uren van Graspop op een iets andere manier beleven.
De optredens van Def Leppard, Mastodon en Sabaton trekken nog steeds duizenden fans naar de podia, maar voor ons hoeft het allemaal niet meer zo intens. We laten de muziek over ons heen komen, vangen flarden op van bekende refreinen, indrukwekkende gitaarsolo’s en luid meezingende festivalgangers. Niet langer gefocust op elke noot of elk detail, maar gewoon genietend van de unieke sfeer die alleen Graspop kan bieden.
Terwijl de zon langzaam zakt boven de festivalweide, beseffen we dat opnieuw een prachtige editie ten einde loopt. Vier dagen lang vormde Dessel het middelpunt van de metalwereld, een plek waar vriendschappen werden gevierd, nieuwe herinneringen werden gemaakt en de liefde voor muziek alles overstemde. Met vermoeide benen, een hoofd vol muziek en een hart vol mooie momenten nemen we afscheid van de 29ste editie van Graspop Metal Meeting. Tot volgend jaar, Dessel
