Home Belgisch GEERT VERDICKT (BUURMAN)

GEERT VERDICKT (BUURMAN)

by Bart Verlent

Geert Verdickt kennen we als frontman van Buurman. Nu heeft Verdickt een super mooie soloplaat gemaakt. Op het album Einzelgänger heeft de zanger zijn gedachten neergeschreven over zijn relatiebreuk, iets wat hij aangezien de omstandigheden alleen moest doen. Wij hadden de kans een paar vragen voor te leggen aan deze woordenkunstenaar.

Hoe voelde het om deze nummers alleen te componeren zonder jouw makkers van Buurman?
Het voelde wel een beetje raar. Ik heb ze gemist. Omdat je nu alleen staat moet je ook alle beslissingen nemen, en kan je je niet onderdompelen of wegsteken in de democratie à la ‘jongens, wat denken jullie’. Neen, van de eerste letter tot de laatste overweeg je alles zelf. Niet omdat ik dat wilde, wel omdat ik dit verhaal even alleen moest vertellen. Gelukkig staat de volgende groepsplaat ook al in de stelling. Heerlijk om die mannen weer dichtbij te hebben.

Je stelt je op deze plaat erg open en kwetsbaar op. We hebben het gevoel dat we een voyeur zijn in jouw leven. Heb je daar geen problemen mee om jouw privéleven zo open te stellen? Ik moet eerlijk toegeven dat ik me daar soms inderdaad wel wat vragen bij stel. Maar de nummers zijn er. De plaat is er. Ze kwamen als vanzelf. Mijn goede vriend Stef Bos zegt me dat ook vaak: de beste nummers schrijf jij niet, die schrijven jou. Waarachtig. Als een woordenvloed die van ergens buitenaf lijkt te komen. Als ik wat te vertellen heb over de afgelopen 2 jaren, dan is het dit. Dit is mijn film. Een breakup film. Ik geloof dat het waarachtig is als een verteller, een schilder, songwriter, beeldhouwer… noem maar op, een filmmaker vertelt over iets wat hem zelf diep raakt. Waar hij zelf schoonheid ziet of een andere emotie. Ook al is het soms moeilijk om het lichtgevende te blijven zien in een breakup. Ik geloof dat je daar dan aan een noodzaak komt vanuit de maker, die het kunstwerk (welke vorm dat kunstwerk ook mag hebben) spanning geeft, een bestaansrecht. Ik geloof ook dat hoe persoonlijker je een verhaal vertelt, hoe universeler het wordt voor de toehoorder.

Je bent speciaal naar Ierland getrokken om deze plaat te maken. Heeft dat invloed gehad op de nummers en het opnameproces? Jazeker. We zochten een plek waar je het gevoel had dat je aan het einde van de wereld zat. We vonden een eiland, ten Westen van Ierland, in de Atlantische oceaan. Een vlucht, twee busritten, een ferry en een rit in een ouwe bestelwagen brachten ons ernaartoe. ‘Einde van de wereld’ is relatief, want de wereld is rond, maar op z’n minst hadden we daar een gevoel van afzondering. Perspectief op het verhaal dat zich in België afspeelt. Inishbofin is ruw. De striemende wind wisselt af met zon, regen en momenten waarop je denkt dat je aan een Turquoise-strand op Aruba zit. Er wonen hoop en al 200 mensen en er staat een kleine studio. Een soort ge