Met Camille Yembe mikt haar entourage duidelijk op doorbraak via de grote deur. Aan alles is gesleuteld, en zelfs met superlatieven als ‘de volgende Angèle‘ wordt losjes gestrooid. Maar wat voor twijfel over auteurschap en integriteit kan zorgen, blijkt hier een loze zorg. Camille Yembe heeft het talent om deze productie ruimschoots op te eisen en eigen te maken. Nieuwe single Je Ne L’ai Jamais Dit À Personne zet onbeschaamd de vocals volledig op de voorgrond. Dan is het zwemmen of verzuipen, en dankzij een verfrissend unieke stemkleur wordt het moeiteloos het eerste.
De productie neigt sterk naar het understatement van Sampha met groeiende open pianolijn die nooit ontsluit en percussie die de mood belichaamt. Het doel is deze mood te versterken, niet nodeloos ontwikkelen als de standaard poptrack. De ontwikkeling zit volledig in Yembe’s vocals die zo moeiteloos rauw zijn, dat ook bij de ingetogen aanvang de spanning al ettert onder je huid.
Die spanning wordt stelselmatig opgebouwd, samen met de one-shot clip naar eigen visie. Het stemgeluid draait meer om timbre dan harmonische ontwikkeling, en lost naar het einde toe zo moeiteloos op in emotie, dat het enkel van meer kan doen dromen. Ook de geheimen waarnaar de titel verwijst – pijn en scenario’s uit het verleden passeren de revue – wijzen naar niets dan oprechtheid.
Als deze authenticiteit haar omgeving kan blijven doorklieven, dan oogt de toekomst veelbelovend voor Camille Yembe. In het gesatureerde poplandschap een track zo moeiteloos dragen is weinigen gegeven.
Tekst: Azveses Van Hemeldonck
