De ex-winnaars van Humo’s Rock Rally steken na jaren van oorverdovende stilte opnieuw hun neus aan het venster. Hun verleden als dirigenten van gecontroleerde chaos herrijst uit de as, krachtiger dan ooit. De zonnestralen die door het raam branden, lijken een nieuw inzicht in hun blikken te brandmerken: Cold Sun klinkt volwassener en toegankelijker, zonder aan brutaliteit in te boeten.
Na tien jaar schijnt de zon opnieuw voor Younes Faltakh, Jonas Govaerts, Georgios Tsakiridis en Jimmy Wouters. Ze verdrijft de schemering van eerdere platen en maakt plaats voor melodieus rockende lentekriebels. De titelsong Cold Sun schiet furieus uit de startblokken en jaagt met de vaart van een botsauto op de kermis recht op zijn doel af: bam!
De plaat mist zijn start niet: Constant Wave on a Rock is een hypnotiserende tamboer majeur die strak de teugels in handen houdt en de snedige melodieën in toom weet te houden.
Dit is geen voorzichtige comeback, maar een hergeboorte met spierballen. Vanaf de eerste noten voelt het alsof de bandleden elkaar opnieuw gevonden hebben en dat het muzikale decennium aan stiltes meteen wordt weggeveegd door een herwonnen urgentie en spelplezier.
De plaat laveert moeiteloos tussen rauwe energie en onverwachte rustpunten zonder ooit vaart te verliezen; een dynamiek die bewijst hoe de groep gegroeid is zonder haar grillige karakter te verloochenen.
De band mag dan tien jaar ouder zijn, de zin om te schuren, te wringen en te verrassen zit nog steeds diep in het dna. Wat rest, is een plaat die balanceert tussen instinct en maturiteit.
De ingeslagen weg laat ook een atypische Hickey horen. Met Bloody Muscle Builder in Hell en Magical Divorce persen ze een soort vuile, tegendraadse funk uit hun instrumenten — minder springerig dan Primus, maar volledig in lijn met hun groeicurve en identiteit. De speelsheid haalden ze dan weer bij een geïnspireerde Pixies. Een absolute uitzondering op de plaat is het verrassend poppy nummer Keep, waarin Younes zich waagt aan ‘echt’ zingen. We vermoeden op aanraden van de mama, en moeders hebben dikwijls gelijk.
De jongens amuseerden zich als kleine kinderen bij het maken van de nieuwe songs. Dat hoorden we al bij de single Euromancer, waarin ze voorzichtig experimenteerden met elektronica. Rauw, energiek, vuil maar recycleerbaar: de heilige onderwereld klinkt gepolijster dan ooit, tekstueel absurd met verwijzingen naar horrortaferelen, en vooral als zichzelf met een gezonde blik op de toekomst. Een zon die niet alleen terug is, maar feller schijnt dan ooit.
