Toen we kennismaakten met Lézard, vorig jaar op het Mechelse Oh la la la-festival tijdens de week van de Belgische muziek, hadden we het over hun ultra dansbare mix van disco, punk en new wave met veel funky grooves en een stomende en daverende set. En daar was geen woord van gelogen. Héél benieuwd dus naar hoe het combo hun protopunk disco en funk inferno tot in de huiskamer zou brengen.
De antwoorden vinden we nu op de langverwachte debuutplaat Que se passe-t-il. De vooruitgeschoven singles deden al het beste vermoeden, inclusief die geroemde live vibes. Het album bevestigt nu. Schuif de stoelen en tafels maar al aan de kant vooraleer je aan de luistertrip begint.
De plaat start met een korte sample, waarop plots het disco inferno losbarst. Hopelijk stonden die stoelen al aan de kant! Met de stemmen van Neil Claes en vooral Myrthe Asta, stoomt Coltrane & XTC je huiskamer in, ongetwijfeld al tot dansvloer bevorderd. Heerlijk die net niet gedateerde spacey opgefokte keyboardtapijten van Viktor De Greef, die ons ook verwent met geweldige gitaarbranie. Of hoe deze song in goed drie minuten en dertig seconden de essentie van deze geweldige party band samenvat.
Maar geldt dat ook niet voor het lichtjes geniale geflipte Manifastique, een pure ode aan zowat alle funk- en discogrootheden. Hoe heerlijk die gitaarlicks van De Greef, die heerlijk baslijnen van Andreas Duchi en de sterke Engelse en Franse zanglijnen van Claes en Asta. En wat een groove jongens en meisjes, wat een groove!
Happy danst verder op een pompende baslijn van Duchi en funky riffs van De Greef, met potig ritmische percussie van Roel Delplancke, terwijl Myrthe Asta haar keel duchtig openzet. Bij momenten doet het ons wat aan Blondie denken, maar evengoed aan The B52’s.
Je lust wel een portie bubblegum pop die met indierock en disco flirt? Wat? Wij alleszins. Toch als dat in de vorm is van een nummer als Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop en zoals Lézard dat ons serveert. “All I wanna do is to Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop” zingt Myrthe overtuigend in een landschap van kapotte keys en met een daverende discogitaar.
En dan is er het al even geniale Person Of Consistency, een gitaar-intro die je even aan Venus van Shocking Blue doen denken, keys die je doen vrezen voor een zwaar gabberhouse nummer, terwijl de funky baslijnen en gitaarriffs regeren, met de declamerende stemmen van Claes en Asta. Waarna je opnieuw een housenummer en disconummer door elkaar denkt te horen en toch ook weer niet. Genialiteit en grote kunde!
“On va dessiner au petit-déjeuner, que se passe t-il?”, klinkt het in de sublieme titel track, waarin Myrthe’s stem wat meer ruimte krijgt, zingend op een iets ingetogener maar nog steeds verrukkelijk dansbaar ritme. Een rustpauze die er niet echt een is, en toch. Alleszins een van de meer conventioneel opgebouwde nummers, en toch ook weer niet. Que Se Passe T-il lijkt ons, net als Coltrane & XTC en Manifastique typische Lézard-signature sound. Instant favorieten van ons alvast.
How Does It Feel heeft een lichte Duran Duran-vibe over zich, eventjes klinkt ook de stem van Claes als die van Simon le Bon. Poppy en funky, met leuke effectjes, en een mooie breakdown tot ei zo na stilstand van de song, die zich dan weer verder danst met meer funky vibes.
Rock & Roll (Don’t Let the Rock Roll U) klinkt meer als opgefokte disco dan rock-‘n-roll, met een weliswaar onweerstaanbare groove, een hypersnelle gitaarlijn en stotterende keys, waarbij stilstaan géén optie is. “Don’t wanna fight no more” scandeert Claes, waarop Asta antwoordt met “Don’t let the rock roll U”. Weer geweldig gedaan, al waren we toen we het in de live set hoorden ietsje meer onder de indruk. Ook Party In The U.S. Of E gaat live net iets harder kraken, maar wedden dat deze tracks je in jouw huiskamer nog niet van die geïmproviseerde dansvloer weg kregen?
Love Is In The Air Tonight is een heerlijke midtempo, funk classic in wording, met behalve die funky riff ook die subtiel verstoorde indierock gitaarlijn. Met Wonder What They Say wordt voor het eerst écht gas terug genomen, en we durven zowaar van een semi-ballad gewagen. Sterke vocalen van Claes en Asta, een knappe pakkende gitaarlijn van De Greef, met zachtjes waaierende keys op de achtergrond. “Yet the stars show so indifferent tonight…”. Slik. Nog een favoriet op deze plaat? Check!
Dat Dance Tonight een aanslag wil plegen op je dansbeentjes, had je al enigszins kunnen vermoeden, niet? Geweldige kraker, die in iets minder dan drie minuten danszweet garandeert. “I Make you dance tonight”. Die belofte wordt vast zonder enige moeite ingelost. Knap hoeveel er gebeurt in deze korte elektro-funkkraker. In de live set stoppen, dame en heren!
Nothing At All was één van die nummers die ons omver bliezen, toen in Mechelen, de andere waren toen Coltrane & XTC en Rock & Roll (Don’t Let The Rock Roll U). En ook in zijn studio jasje weet het te bekoren; een unieke blend van punk, disco, funk en rock-‘n-roll. Krachtig rockend en funkend en plots is het feestje voorbij. De song, maar het ook album, want hekkensluiter van Que Se Passe-t-il.
Lézard heeft een ongelooflijk straf, strak en stomende visitekaartje afgeleverd. Wij hebben zo onze favorieten, jij allicht de jouwe. Feit is dat deze plaat staat als een huis, al vraagt, nee smeekt, de muziek van Lézard om ook live beleefd te worden natuurlijk.
Maar koop nu maar eerst dat geweldige plaatje! C’est Manifestique!
