We zijn er steeds meer van overtuigd: er zit iets in ons drinkwater. Of het heeft toch te maken met pfas of zoiets. Er moét toch ergens een verklaring zijn voor de opstoot aan bands van eigen bodem die ons omver blazen met een sound die het midden houdt tussen noiserock en (post)punk.
Maria Iskariot, Ronker, Kaat Van Stralen, Lézard, Rosie Stuart, we vergeten er gemakshalve een resem, maar het lijstje breidt elke dag uit. Eisen hun plaats mee op: Waste! Medewinnaars van De Nieuwe Lichting 2026, maar ook al met adelbrieven van andere rock rally’s in voorgaande jaren.
Feit is dat single Dog House zorgde voor een alomtegenwoordigheid. De term “hondsdolheid” werd te pas en te onpas bovengehaald in een kwantiteit die bijna effectief een uitbraak deed vermoeden. De hond hier ten huize heeft tegenwoordig gezien de gezegende leeftijd wel méér dan één prikkel nodig om als een bezetene tekeer te gaan. Laat het ons erop houden dat het beestje behoorlijk meewarig naar ons zat te kijken toen wij los gingen op deze gigantische aanstekelijke song. Om maar te zeggen: van enige dierlijke besmetting is geen sprake, het gaat véél verder dan dat!
Waste is véél veelzijdiger dan je in eerste instantie zou vermoeden. Ja, de meeste nummers beuken en stampen zodanig dat menig deelnemer aan de moshpit daags nadien eerder kan dienen als geradbraakt figurant voor een actiefilm, maar de band beperkt zich allerminst tot louter rammen en brullen.
Nemen we bijvoorbeeld Auto Pilot dan duikt er plots een sound op die eerder neigt naar Grauzone. Discothèque brengt de vibes van geschiftheid van de B52’s om dan plots bij Wide Awake uit een geheel ander vaatje te tappen. Die song opent traag en onheilspellend als de intro van één of andere Scandinavische crimireeks waar melancholie en donkerte van de muren druipen. Frontman Jef Jenaer zingt hier met een vibe waar Andrew Eldritch van Sisters Of Mercy jaloers op mag zijn.
Waste is geenszins de meest exclusieve bandnaam in de geschiedenis van de muziek. Verwarring met andere gelijknamige bands is om die reden niet geheel uit te sluiten. Muzikaal klinken deze jonge landgenoten echter compleet uniek. Songstructuren en melodieën zijn nergens gelijkaardig en toch klinkt elk nummer perfect bij Waste. Kortom, ze zijn erin geslaagd om songs te schrijven die hen om het lijf gegoten zitten.
Een bandnaam die meerdere betekenissen inhoudt, intrigeert sowieso, vinden we. Waar snoodaards dreigen Waste te omschrijven als perfecte keuze gelet op het geproduceerde “lawaai”, houdt de term naar ons gevoel véél meer in. Waste kan staan voor verspilling, maar ook verlies of zelfs verkwisting om nog te zwijgen van woest, ongerept stuk natuur tot verwaarlozing en nog dertig andere mogelijke invullingen. We durven denken dat ze de interpretatie geheel leggen bij de luisteraar én dat het ook nog eens mag afhangen van de betreffende song. Als dat geen sterk staaltje van doordachtheid is, weten we het ook niet. Zelf geven ze er naar ons aanvoelen véél meer dan één betekenis aan.Scream Until It’s Beautiful doet exact wat de titel belooft. Euhm, allicht wel op voorwaarde dat schreeuwen als mooi kan gezien worden. Degenen voor wie beukende drums, pompende baslijnen, schurende en kletterende gitaren én schreeuwerige uithalen als absoluut afval (pun intended) gezien worden, kunnen Waste maar beter rechtstreeks bij de vuilbak zetten. Wie schoonheid kan ontwaren in rauwe, ongepolijste, oprechte emotie die moet deze schijf op repeat zetten!
Van woeste opener Get Up tot groovende afsluiter Couldn’t Be Bothered hoor je een ronduit indrukwekkend amalgaam aan invloeden en stijlen met een directheid die je stevig bij de strot grijpt. Hadden we overigens al gezegd dat het live nóg intenser binnenkomt?! Een brok passionele energie is wel het minste wat je kan stellen over hun podiumkunsten. Als ze komende zomer niet op een festivalpodium te zien zijn, is het louter omdat de organisatie schrik heeft voor de kosten van het puinruimen nadien!
Facebook – Instagram – Spotify
