We hebben er lang op moeten wachten maar eindelijk is er nu de debuutplaat van RAMAN. het muzikale vehikel waarmee Simon Raman zijn innerlijke zelve op muzikale wijze veruiterlijkt. Ja, er was de geweldige ep Birth Of Joy, maar daarvoor moeten we ook alweer ruim 5 jaar terug in de tijd. Niet dat de man ondertussen stilgezeten heeft zoals de vele bezoekers van de Missy Sippy in Gent zullen kunnen getuigen of zij die hem in 2025 op het podium zagen als voorprogramma bij Hooverphonic en als tijdelijke vervanger voor Raymond Geerts.
Met I Do zegt RAMAN. definitief “Ja” tegen een lange termijn relatie met de muziek. Niet dat we ooit dachten dat hij voorheen enkel geïnteresseerd was in een onenightstand. Hij doet dat trouwens niet alleen want naast Simon bestaat RAMAN. uit Kris Auman op bas en Sylvester Vanborm op drums. Hier en daar hoor je op het album ook bijdragen van David Poltrock (mellotron, toetsen), Esther Coorevits (altviool) en Koen Gisen (saxofoon, klarinet) die daarnaast ook de productie in handen nam.
Dé grote sterkte van RAMAN. is uiteraard Simon Raman zelf en zijn zeer herkenbare zang- en gitaarstijl. Ongegeneerd geïnspireerd door Chris Whitley en de zwoele klanken van het warme zuiden van de VS maakt RAMAN. een soort swampy blues die zijn gelijke niet kent in ons land. Ook Ry Cooders erfenis zwerft doorheen dit album en in One & Only Road menen we zelfs wat invloeden van Triggerfinger te horen, allemaal helemaal geRAMANtiseerd uiteraard (met onze excuses voor de flauwe woordspeling).
Op I Do kijkt Raman terug op zijn jaren als twintiger. Een coming of age verhaal als het ware maar dan niet over de tienerjaren. Je plaats zoeken in een steeds veeleisendere wereld, we hebben het allemaal meegemaakt, moeten het nog meemaken of zitten er middenin. Twijfels, experiment en trachten het goed te doen onderwijl uitvogelend wie je bent en waar je voor staat. Makkelijk is het allemaal niet, boeiend wel.
Zoals we gewend zijn zoekt RAMAN. muzikaal graag de grenzen op, al zijn die op deze plaat toch wat nauwer afgetekend. Niet dat er geen braampjes meer zitten op het geluid van de band, maar ze zijn toch voor een stuk weg gevijld. Fans van het eerste uur zullen dat misschien spijtig vinden. Simon Raman draagt het album op aan zijn dichte vriend en mentor, bluesmuzikant Tiny Legs Tim die veel te vroeg overleden is.
