We hebben er geen flauw benul van waarom je NoLoveLost aan elkaar moet schrijven en wellicht heb jij ook geen idee over wie we het hebben. En toch klinken ze ronduit fantastisch. En hoe nieuw de naam ook in de oren klinkt, gaat het toch om vier heren die al een paar jaar op onze aardbol rondwandelen en de nodige kilometers in het muzieklandschap hebben afgelegd. De geschiedenis van Jan Antheunis, Dimitri Comeyne, San De Trojer en Michiel Pauwels gaat terug naar de finale van Kort Gerockt. U zegt? Wel, lang voor Sound Track was dat een rockconcours van Trix voor beginnelingen. Van de meeste van die bands is niets in huis gekomen, tenzij je begint te zweven bij namen als Moonfisher, The Vains, A Horse Called Turley, Veaudeville of A Thugs.
En dus ook NoLoveLost. Ooit begonnen ze als trio die besloten muziek te maken omdat ze een felbegeerde, iconische drummachine uit de jaren tachtig op de kop konden tikken. De drummachine vloog buiten en werd vervangen door een echte drummer, maar de liefde voor de postpunk bleef. Onlangs verscheen op de streamers de ep The Singles met daarop drie nummers.
En jawel, The Burnout Hotel begint net alsof ze Peter Hook ontvoerd hebben, maar algauw ontaardt het in woelige, hyperzenuwachtige postpunk dat iets heeft van Disorientations. Urgente muziek dus.
Ook Boy klinkt lekker rommelig punky. Siglo XX in positieve overdrive, zeg maar. Pijlsnel gespeeld en lekker rauw zoals het moet. En jawel, vijftigers die klinken als jonkies. Afsluiter The Promising People is een rustig nummer, want geen postpunk zonder melancholie. Straf boeltje en dat is nog maar het begin, want heel binnenkort verschijnt er een langspeler.
