Het stuift aan de horizon, want Daan komt weer op de proppen met een nieuwe invalshoek binnen zijn oeuvre. Zoals reeds uitgebreid vermeld bij de bespreking van de single We Three, laadt hij zijn brein tegenwoordig op met muzikale inktpatronen uit de jaren stillekens. Zich heerlijk nestelend in de vervlogen wereld van uitbundige swing en de warmte en geborgenheid van crooners, heeft hij zich stilletjes beziggehouden met herwerkingen van de songs van The Ink Spots. Deze vocale popgroep hielp destijds de barrière tussen zwarte en blanke muziek te vervagen. Ideaal vaarwater dus voor de man die met zijn zachte baritonstem het haar recht overeind kan laten staan bij de meest frigide wezens.
Achter een zware mahoniehouten deur baadt de intieme club in flakkerend kaarslicht en pluche, fluwelen zetels, terwijl de diepe, melancholische stem van Daan de rokerige ruimte vult met pure vintage romantiek. Dit is de exacte setting waarin we ons nu bevinden. Strooi er nog wat aanstekelijke ragtime over, zoals Pokey LaFarge deed bij Something In The Water. Samen met zijn kornuiten Bruno De Groote (jazzgitarist) en contrabassist Fré Madou probeert hij een warm baken op te werpen tegen het duivelse drama dat het wereldtoneel ten berde brengt.
Het komende jaar kunnen we in tal van culturele centra genieten van een intieme retroversie van de heer Stuyven. Deze keer vervoegen de innemende Isolde Lasoen en Jean-François Assy de oldschool frontman. Deze zanger croont zichzelf rechtstreeks in de richting van de perfecte vintage vondst uit de kringwinkel. Wij kijken alvast reikhalzend uit naar het vervolg van zijn INK-project!
