Ze komen altijd uit het grote niets en je moet echt bij de pinken zijn, wil je de platen van Frankie Traandruppel niet missen. Dat geldt ook voor het recente Secret Tips, Golden Tongue, dat zonder al te veel poeha door de man himself werd aangekondigd op zijn socials, en daarmee basta, of het scheelt niet veel. Maar, en daar kan je zeker van zijn, het zijn hebbedingetjes die in een mum van tijd uitverkocht raken. De nieuwste van Lee Swinnen , want zo heet deze jongen , is gedrukt op 200 exemplaren. Veertien liedjes staan erop, en dat amper een jaar nadat Translation Is Key uitkwam. Was zijn vorige een troubadourplaat die ergens tussen Pete Doherty en Bob Dylan hing, dan blijkt Secret Tips, Golden Tongue toch een heel andere plaat geworden te zijn.
De muziek van Frankie Traandruppel zal altijd wel een heel klein beetje als een lo-fi-versie van The Velvet Underground klinken, doet ze nu ook, maar deze nieuwe is vooral een emotionele uppercut. Want ja, Lee weet als geen ander in dit land hoe je een perfect popnummer schrijft, maar alles is doordrenkt met een knagende weltschmerz vol tristesse. Soms zelfs ronduit angstaanjagend, want op Secret Tips, Golden Tongue hoor je een allesbehalve vrolijke Frans. Wel stuk voor stuk nummers die je bij de keel grijpen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Love Is Pain, dat bijna suïcidaal klinkt, al mag er ook lekker gerockt worden, zoals op Jewelee. Maar net op het moment dat je je dansschoenen hebt aangetrokken, mept Frankie terug met een pijnlijke muilpeer als Everybody’s Having Fun (But Me).
Zonder meer alweer zo’n plaat die een ereplaats in de kast van de fijnproevers zal krijgen, maar nog meer een bevestiging van het feit dat Frankie Traandruppel een genie is.
