Muzikant, schrijver, cabaretier, dichter en komiek Bram Verstappen nam op zijn twaalfde voor het eerst een gitaar vast, waarmee hij zowat meteen een nummer schreef. Gedurende de jaren leerde de autodidact een aantal andere instrumenten spelen, zoals piano, drum, cajon, basgitaar, saxofoon, mondharmonica of trompet. Hij moet in die periode ergens een tweede keer geboren zijn in De Haan, als Meermens, hoewel het tot 2018 onder de naam Farse was. De naam Meermens verwijst naar zijn passie voor de zee – zijn muze -, maar het is tevens een uitnodiging om ‘meer mens’ te worden.
Bram schreef ook proza, poëzie en romans, waardoor hij zich ook het tekstschrijven eigen maakte. Met zijn liedjes probeert hij te troosten, gelukkig te maken, gedachten te verzetten, maar vooral een antwoord te bieden op de vragen van elke dag.
Na zijn album Zever, Zalving En Een Zeemanslie uit 2019 en zijn eerste boek Open Brieven Aan… stelde Meermens onlangs zijn nieuwe album De Laatste Mens uit. In de studio van Ward Snauwaert werd hij bij de opnamen bijgestaan door onder andere Raf Walschaerts, Wouter Berlaen en Die Verdammte Spielerei.
De Laatste Mens is de noemer die alle nummers op dit album samenvat. Het gaat niet per sé over de laatste mens op aarde, maar eerder over het gevoel om ‘De Laatste Mens’ te zijn en wat dat met ons doet. Op het album zijn liedjes verzameld die de afgelopen jaren vorm kregen. Liedjes over liefde, over eenzaamheid, over ouder worden, maar er is even goed ruimte gelaten voor een lach. Net zoals het leven vertelt ook dit album verhalen met een lach en een traan.
“Elk nummer vertelt iets op zich, maar samen vormen ze ook een ruimer verhaal. Ik heb de afgelopen jaren heel veel fijne mensen leren kennen, mensen waarvan ik heel veel geleerd heb. Ik had het enorme geluk om met enkele van die mensen samen te mogen werken om dit album samen te stellen en vorm te geven.”, vertelt hij over zijn nieuwe plaat.
“Ik ben de kaper van je hart, want jij bent de zee die ik wil varen.” En daarmee verovert deze Zeerover zijn liefde voor de zee. Of zijn zee van liefde. Een zacht deinende track, waarbij warme backing vocals de zanglijn van Bram vergezellen, hand in hand met het gitaargetokkel, dat in het refrein wat woester klinkt.
Ridder vertelt dromerig zacht een jongensdroom, terwijl Spaar Je Tranen sober en somber mooi als troostende ballade dienst doet. Het speelse country-achtige Je Zus, het mijmerende nostalgische Huid Van Perkament, een Waanbeeld waarin Bram vol aanbidding klinkt. Meermens bezingt ‘de dingen des levens’, vervat in kleine liedjes die beroeren, waarbij Bart Peeters af en toe wel eens door ons hoofd voorbij stuitert.
“En als echte liefde toch bestaat, wil ik dat ze me nooit verlaat…” Het zijn de woorden, waarmee we de zomerse passionele Rosemarie vooraf al als single te horen kregen.
Goudlijm doet met zijn zwoele ritme denken aan de traditionele Japanse Kintsugi, waarbij gebroken keramiek gerepareerd wordt door de scherven te lijmen met een speciale lak vermengd met goud. Tussen het vrij klassieke gitaarspel horen we bellen, klokjes en diepe doffe tromslagen.
De titeltrack De Laatste Mens wordt door een Prelude voorafgegaan, waarin we De Laatste Mens een telefoongesprek horen voeren met De Eerste Mens over eenzaamheid, waarna Bart het in het gezwinde nummer zelf over de laatste wens van die mens heeft.
Ballade Van De Werkmens is wellicht het stoerst klinkende nummer op de plaat. Gebald dof snaarwerk en instrumenten voorzichtig wel eens grommen. “Misschien kan het geen kwaad… VOOR DE STAAT!” wordt er uitgeroepen. En toch volgt er een pittig, opgewekt refrein!
Monsters sluiten dit plaatje af. Angstaanjagend klinken ze helemaal niet, want aangestreken met viool, kregen de monsters iets sierlijk troostends.Als je je af en toe De Laatste Mens op deze aardkloot voelt, luister dan even naar dit album… want je hoort er veel meer mens in.
