Het gezegde: “bloed kruipt waar het niet gaan kan” is vast en zeker volledig van toepassing op Ciska Ciska. Het is namelijk het alter ego van Ciska Dhaenens, jawel dochter van Dirk Dhaenens, eerder bekend als Derek & The Dirt, en ze is eveneens de zus van Vito. Om maar te zeggen, soms staat één en ander in de sterren geschreven. Ciska Ciska valt volgens ons als artiestennaam op meerdere manieren te interpreteren afhankelijk van waar je klemtonen legt. Je kunt het allereerst als extra klemtoon zien door de herhaling. Niet zondermeer Ciska, nee, het is echt wel Ciska – one more time for the people in the back. Want we zijn hier zelf zo lomp geweest om meteen de link mee te geven naar haar vader,maar dat doet onrecht aan haar als artiest ,want dit gaat helemaal niet om haar muzikale familie maar puur om haar. Bij deze dus onze excuses voor onze eigen lompe introductie. Het had echter misschien nog erger gekund want je kunt de artiestennaam ook op meewarige wijze uitspreken zoals een ouder of leerkracht die een naam herhaalt waardoor je meteen weet “dit klinkt alsof er meteen een preek gaat volgen in de zin van hoe is het mogelijk dat je dit in je hoofd hebt gehaald”. De goede verstaander weet vast welk belerend toontje we bedoelen.
Even een keilange introductie dus van een artieste die met Page Of Cups (Reversed) een debuutplaat aflevert om “U” (jawel, mét hoofdletter) tegen te zeggen. Page Of Cups (Reversed) is immers niet zomaar een album geworden. Het staat vol symboliek, te beginnen bij de titel. Die valt te verklaren door een traditie van haar en haar vrienden die ze ‘vriendschappelijke therapiesessies’ doopten: tarotkaarten. We kennen er zelf geen hol verstand van maar toen ze op een keer haar verleden-kaart trok, zag ze de omgekeerde schildknaap van bekers (reversed Page of Cups) en wist ze: dit wordt mijn albumtitel. De kaart staat voor emotionele onvolwassenheid, creatieve blokkade of het negeren van intuïtie – alles waar Dhaenens de jaren ervoor mee had geworsteld. En zo viel er alweer een stukje van de puzzel op zijn plaats. Ciska Dhaenens trekt met het album dan wel een streep onder de periode van angst en onzekerheid maar beseft terdege dat het ook voor altijd een deel van haar bestaan zal uitmaken.
Je hebt intussen al lang begrepen dat dit een heel erg persoonlijke plaat is geworden en dan meteen ook nog eens eentje waar de artiest zich bijzonder open en kwetsbaar opstelt. Alhoewel, kwetsbaar. Als je zo open bent, dan getuigt het volgens ons eerder van een ontzettende sterkte. Zoals ze het zelf verwoordt: “Voor mij voelt het aan als één groot coming-of-ageverhaal.” Dat klinkt dan weer een pak eenvoudiger dan het is, durven we denken. Afsluiter van het album is Biotope, de single waar het in de lente van vorig jaar allemaal mee begon. Het is een song die als een mix van americana en folk gecatalogeerd wordt en die knipoogt naar helden als Julia Jacklin en Adrianne Lenker. Muzikaal wordt de song vormgegeven met een subtiele gitaar die zich als het ware om Dhaenens’ warme stem heen vlijt.
Zoals wel vaker is de zang een doorslaggevend element en eerlijk gezegd is het lang geleden dat we zo lam geslagen zijn door een stemgeluid. Je hebt artiesten die elke vorm van emotie schijnbaar zonder moeite kunnen verwerken in een song en we kunnen verklappen dat Ciska Dhaenens tot dit selecte clubje behoort. Het ene moment word je meegezogen in melancholische tristesse maar het volgende moment weerklinkt een stem die hoewel kwetsbaar toch getuigt van een enorme kracht en hoop én vol overtuiging begeestert. Wat een stembereik ook! Heel hoge vocale uithalen vormen geen enkel probleem net zomin als de lagere regionen. Kortom, je hoort iemand die eenvoudigweg een natuurtalent is. Dat Ciska Ciska intussen is uitgegroeid tot een volwaardig viertal maakt dat de muzikale omlijsting enkel aan power heeft gewonnen. Waar vereist, resulteert dit in schurend gitaarwerk en al eens steviger drumwerk. Met Lukja Vanaverbeke op gitaar (zie ook Frans Kalf), Mathijs Steels op bas (Shht) en Lou De Smet achter de drumkit omringt Dhaenens zich met een uitstekende band waarmee Ciska Ciska al schitterde op onder meer Best Kept Secret, Left of the Dial, Leffingeleuren en We Are Open. De release van Page Of Cups (Reversed) gaat volgens onze bescheiden mening enkel nog een resem podia toevoegen aan een nu al indrukwekkend lijstje. We willen hier nog even een bloemetje gooien richting Pieterjan Coppejans (die MIA’s won met o.a. Eefje De Visser en Sylvie Kreusch) voor de productie en naar Tobie Speleman (Dressed Like Boys, The Haunted Youth, Brihang, BLUAI, …) die instond voor het mixen. Elk element van de muziek komt ronduit perfect aan bod.
We durven ons hoegenaamd niet wagen aan het uitkiezen van een favoriete song op de plaat. Van wondermooie fragiele songs gaat het naar meer uptempo uitbundigere nummers maar stuk voor stuk zijn het parels die – afhankelijk van de eigen gemoedstoestand – strijden om de titel van favoriet. We zijn alvast benieuwd waarheen het pad van Ciska Ciska zal leiden. Het staat echter al vast dat het een bijzonder boeiende reis zal worden, dit debuut is immers té goed!
Voorlopig staan er al enkele concerten gepland waarvan thuismatch in de Minard in Gent al wekenlang hopeloos uitverkocht is.
15.09.26 Minard, Gent
18.09.26 Reeperbahn Festival, Hamburg (DE)
07.10.26 Amor/De Roma, Antwerpen
04.11.26 Made In Belgium, Bergen op Zoom (NL)
