“We waren erbij”, zouden we zomaar binnen tien jaar kunnen zeggen. The Offspring in de punktempel Lintfabriek, Nirvana in de Vooruit. Samen met 1099 anderen gingen we deze avond ook naar het collectieve geheugen transformeren. Angine De Poitrine is heter dan een hete aardappel, en dat hoorden we aan de talrijk opgedaagde noorder- en zuiderburen. De sfeer was beschaafd en gezond spannend. Een kwartier voor aanvang stond de zaal vol en was het aangenaam aanschuiven aan de toog. Monochrome klederdracht wisselde de casual outfits af, en een zeldzame flikkering van de spots werd door iedereen feestelijk begroet. Een zichtbare setlist ontbrak, maar het duo had zijn parcours duidelijk uitgestippeld. Zijpaden bleken overbodig.
Klokslag 21 uur gingen de poppen aan het dansen, bijna letterlijk. De gsm’s gingen massaal de lucht in om na afloop te kunnen bewijzen dat “ze” erbij waren. Begroeten deed het duo clichématig met wat een dankbare ontmoeting met ruimtewezens moest voorstellen. We kregen een krachtige set die twaalfjarige meisjes liet dansen en imposante figuren liet flauwvallen. Toch was het gewoon een band die deed wat er te verwachten viel. En dat was meer dan voldoende om ons harder te verzadigen dan een gulzig bezoek aan de Lunchgarden. Bij ons volgende bezoek vormen we met duimen en wijsvingers een dankbare driehoek. Niet voor de kwaliteit, wel voor het dessertje. Omdat het kan.
Strak en ritmisch begonnen ze aan Angor. Onze borstspieren roken onraad en trokken samen bij de urban klinkende gitaren die graag baden in een vat vol distortion. Yor Zarad liet het bad met fuzz leeglopen in een Kyuss-achtige woestijn, waar de zware riffs de ritmische strakheid nog eens extra in de verf zetten. Strontstrak en boeiend etaleerde de mysterieuze gitarist een volwaardige metalpose en dito solo. Erg sterk! Ze bespeelden onze dopaminekick met een frivole nonchalance. Khn gaf het startschot voor het complexe Tamebsz door subtiel zijn langwerpige neus te laten wippen. De sfeer was in opmars en dansen werd verheven tot een alledaagse routine. We deinden gedwee mee met hurkende bewegingen terwijl de song onverminderd door denderde. Moshpits werden gevormd terwijl menselijk zweet transpireerde van geluk. De hoekige ritmes en onverwachte wendingen hielden ons voortdurend op het verkeerde been, terwijl handgeklap even tegenstrijdig klonk als complexe notenleer. De muziek was chirurgisch precies, het publiek een kolkende rekensom zonder uitkomst. Wiskunde is geen vak maar een muziekgenre, saaie juffen steigeren.
Het licht ging even uit. Een stretchmoment voor de drummer en voor ons een reden om de longen vol lucht te blazen. Dat hadden we ook nodig, waarna de band met een virtuoze versie van Mata Zyklek de spanning opnieuw opbouwde. Het bleek de voorbode van een finale om duimen en vingers bij af te likken. Ababa Hôtel klonk met momenten als de zondagse begingeneriek van een politieserie die jazzy start om daarna volledig van de rails te gaan, met ritmische bochten die de melodie geen seconde rust gunden.
Dankbaarheid is de boodschap van dit duo. Dat deden ze met een absurdistische présence waar subtiele humor voortdurend doorheen sijpelde. We scandeerden samen het kenmerkende geluid van een ezel, waarna Fabienk in volle galop toonde tot wat Klek en Khn in staat waren. De microtonale gitaar-bashybride werd magistraal bespeeld terwijl de gitarist slungelachtig en frivool rond zijn gitaarpedalenpark manoeuvreerde. Klek sloeg klakraak op zijn retestrakke maatwerk zonder klef te zijn. Sarniezz en afsluiter Sherpa haalden het onderste uit de kan met een niveau dat pas live zijn volle glorie onthult. Geluk maak je zelf, wordt gezegd, maar dit duo bracht het ons op een schizofreen dienblad. De drummer stretchte zich door de strakke, nauwkeurige drumpartijen heen met een eenmalige, lenige voetveeg tegen de hihat. We proostten vol bewondering terwijl de achromatische atmosfeer wit kleurde en Sherpa dreigde om ons met drone-capsones huiswaarts te sturen. Wat een episch einde van een groots concert. De laatste geluidsmuur trok op, terwijl de wereldvreemde Canadezen ons met hun gele, flikkerende ogen nog een laatste keer begroetten. Wij ventileerden onze dankbaarheid terug. Een absolute hoogdag voor de avant-gardistische mathrock!
Zegel mocht de overdaad aan genialiteit uit de grote zaal doorspoelen naar het café. Denk aan de intensiteit van Madensuyu met de vettigheid van Sexmachines. “Like being hit by a train whilst on acid” zo beschrijft de band zich in alle nederigheid. De zaal was aangenaam gevuld met diehards die graag bleven hangen in de intensiteit die Angine de Poitrine had achtergelaten. De naschokken waren nog lang niet uitgewerkt. Breek de zegel nooit als je het geheim wilt bewaren. Wij plakken het ongeschonden in ons nerdy notitieschriftje. Ondanks een niet geheel foutloos parcours en een mindere song wist Zegel met zijn energieverslindende blik en vettige geluidsmuur vuur te maken. Soms dreigde de muziek te verdrinken in echo, al werd dat doorheen de set vakkundig gecorrigeerd. Een trein die op volle snelheid door een psychedelische tunnel dendert, laat zich nu eenmaal niet zomaar op het rechte spoor houden.
In tegenstelling tot de hoofdact sprak de band gewoon in zijn moedertaal, al klonk die even absurd en onverstaanbaar, ongeacht de boodschap. Mocht het café letterlijk in brand hebben gestaan, dan hadden we er eens goed mee gelachen. De vlammen zouden wellicht vurig op de maat hebben bewogen. Wat een mooie nacht hebben we hier mogen beleven. Te mooi om al aan maandag te denken.
Angine De Poitrine: Facebook – Instagram
Zegel: Facebook – Instagram
