De zesde editie alweer, van het gezellige indoor Thorn In My Side festival. ‘Gene zever, enkel goeie gitaarmuziek’, lezen we op de website, en ook dit jaar maakt het festival die belofte waar met een indrukwekkende, maar tegelijk verrassende affiche. Naast hoofdact van de dag Yevgueni stonden ook Junior, Nimbus Cart, Sad Boys Klub, Waste en Glitterpaard op het programma. Sofie Engelen mocht al dat moois met haar gebruikelijke charme aan elkaar praten.
Kwart na drie was het aan Junior om de spits af te bijten. Een moedige opdracht, want op dat vroege uur was er nog niet veel volk aanwezig. Junior is een zeskoppige Antwerpse band rond zanger en gitarist Bert Hofmans, die indie rock en americana op een warme en melodieuze manier samenbrengt. De band bouwde de voorbije jaren een eigen geluid uit met gelaagde arrangementen, meerdere gitaren en persoonlijke songs.
Deze keer liep het echter iets anders. Hofmans was er niet bij, waardoor drummer Carlo de zang voor zijn rekening moest nemen. Een onverwachte bezettingswissel dus, die Junior noodgedwongen in een andere vorm op het podium bracht. Misschien kwam de set daardoor wat statischer over dan tijdens een optreden in de gebruikelijke bezetting. Drummen en zingen tegelijk brengt nu eenmaal beperkingen met zich mee. Al bij al was het een verdienstelijke aftrap van deze zesde editie van Thorn In My Side.
Uit Gent komt Nimbus Cart, de vierkoppige band die meteen stevig uit de startblokken schiet. Rauwe punk, stevige rock en psychedelische invloeden worden zonder veel omwegen de zaal in geslingerd, met frontvrouw Janis Vancoppenolle die er vocaal geen doekjes om windt.
Nimbus Cart schopte het dit jaar tot de preselecties van HUMO’s Rock Rally, maar kreeg van de jury geen ticket voor de halve finale. Jammer voor HUMO, want wat Nimbus Cart hier op het podium liet horen, doet vermoeden dat ze daarmee toch een stevige brok Belgische rock aan hun neus voorbij hebben laten gaan.
Sad Boys Klub komt ook uit Gent en vertoeft graag in de donkerdere hoeken van de alternatieve rock. Postpunk, shoegaze en new wave lopen bij hen moeiteloos door elkaar, met hoekige gitaren, een strak ritme en vocals die eerder onderhuids werken dan de boel bij elkaar schreeuwen.
De geest van Joy Division en Bauhaus bleek nooit ver weg, maar de band maakte er geen retrofeestje van. Op hun plaat Talking Silence krijgt die donkere sound volop ruimte, met nummers die balanceren tussen melancholie en onrust. Live kwam daar nog een stevige portie présence dankzij de charismatische frontman Thomas Seynhaeve.
Na Junior, Nimbus Cart en Sad Boys Klub was het aan WASTE om de avond verder open te trekken. De Antwerpse band, finalist van HUMO’s Rock Rally 2024 en winnaar van De Nieuwe Lichting 2026, heeft intussen ook een debuutplaat uit: Scream Until It’s Beautiful.
En vanaf de eerste noot was duidelijk dat WASTE niet van plan was het rustig aan te doen. De gitaren klonken vuil en ongeremd, de bas dreunde stevig door en Jef Jenaer gooide zijn stem er met zichtbaar gemak bovenop. Wat op plaat al behoorlijk intens klinkt, kreeg live nog een extra versnelling. De band zocht voortdurend de grens op tussen controle en complete ontsporing, zonder dat het een rommeltje werd. Het publiek ging volledig mee in die aanpak en naarmate de set vorderde, werd de sfeer steeds uitzinniger. WASTE bewees hier vooral dat hun nummers op een podium pas echt tot hun recht komen.
Glitterpaard verzamelt muzikanten die we kennen uit onder meer Mintzkov, Wardrobe, Millionaire, Portland en Marble Sounds. Met Thursday bracht de groep een tweede album uit waarop ze verschillende kanten van hun geluid laten horen: van ingetogen en melancholisch tot rauwer en meer gitaargericht.
Live kwam dat brede geluid heel mooi tot zijn recht. De band nam rustig de tijd om de nummers op te bouwen, maar wist ook steeds op het juiste moment de spanning op te voeren. De combinatie van de verschillende stemmen, gitaren en toetsen zorgde voor veel kleur en soms zelfs kippenvel, terwijl de vijf duidelijk goed op elkaar ingespeeld waren. Vooral de nummers waarin wat meer vaart en gitaargeweld zit, tilden de set naar een hoger niveau. Glitterpaard liet hier nog maar eens horen dat Thursday niet alleen op plaat werkt, maar ook live overtuigend overeind blijft.
De vijfkoppige Yevgueni leek een opvallende stijlbreuk met de rest van de bands op de affiche. Na al het gitaargeweld en de alternatieve rock van de vorige bands kregen we nu Nederlandstalige songs, met Klaas Delrue als centrale figuur. Een heel andere sfeer dus, maar het publiek leek daar allerminst moeite mee te hebben.
Delrue bewoog ontspannen over het podium en had duidelijk een klik met de zaal. Hoewel Yevgueni vooral bekendstaat om zijn Nederlandstalige teksten, klonken ze live geregeld een stuk krachtiger dan je zou verwachten. Bij Ze Danst Gewoon Op Straat werd uit volle borst meegezongen en Nieuwe Meisjes kreeg de zaal helemaal in beweging. Met Als Ze Lacht koos Yevgueni uiteindelijk voor een mooie terugkeer naar het begin: het nummer waarmee het verhaal 25 jaar geleden startte. Dat maakte het optreden net wat specialer, want na deze concertreeks gaat Yevgueni er voor een tijdje tussenuit. Geen definitief afscheid, maar wel een tijdelijke pauze. En zo bleek de vreemde eend in de bijt van deze festivaldag uiteindelijk een bijzonder geslaagde keuze.
