Mark Sinatra werd ooit het best bewaarde geheim van Mechelen genoemd, en is dat misschien nog steeds. Denk niet aan een crooner of singer-songwriter want Mark Sinatra is een indie-trio. Wie exact deel uitmaakt van het trio is eigenlijk niet geweten. Voor de band doet dat er ook niet toe want Mark Sinatra is Mark Sinatra, een drie-eenheid die individualiteit meewarig negeert. Het gaat immers om de songs. Zo ook op de jongste worp Songs From A Past Decade, een ep van zes composities, en voor de vinyl-kopers nog eens vijf songs extra.
Songs From A Past Decade bevat nummers waaraan de driekoppige band – samen met producer Doorchaser (Gert De Meester) en geluidstechnicus Laurent Mertens – bijna tien jaar lang heeft geschaafd. Sinatra verweeft zijn unieke, akoestische gitaarsound (rijk aan harmonieën) met elektronica en middeleeuwse instrumenten, wat resulteert in hedendaagse, tijdloze songs. De zoektocht naar het juiste instrument werd de rode draad door de plaat en voor de middeleeuwse nykelharpa reisde het trio zelfs naar Leipzig. Verder regeren een doorleefde stem, met gemeende gezongen noten vol gevoel, warme Hammond-klanken en ijzige synths, meerstemmige harmonie, flamenco- en folkgitaren op deze herfstige plaat van Mark Sinatra.
Het album opent met het meesterlijke The Letter (Not Strictly Planned), een folkhymne maar evengoed een dromerige en deemoedige bluesballad, met erg fraaie meerstemmige koortjes, prachtige akoestiek en zuinige keys. Het verhaal sleept zich pakkend verder. De klankkleur maakt de song tot een uit de kluiten gewassen broertje van vele van Nick Cave’s Murder Ballads. Deze The Letter had ook op dat album gepast bedenken we ons. De sfeer en dynamiek zijn gelijkaardig. Het vinnige, op een onweerstaanbare akoestisch gitaarriff gedreven Yell at Me Haunt Me(Something New) klinkt tegelijk opgewekt en dramatisch, en wanneer de vocalist het uitzingt “I need something new, to get me back on track…”, wil je het hem uit compassie ook zo hard gunnen. De vrouwenstem in het trio vormt, net als bij openingstrack een magische meerwaarde, de blazers voegen extra dramatiek toen. Deze song zou het niet misdoen in een set van The Waterboys. Mag Mike Scott jullie song coveren, Mark Sinatra?
Het minimalistische Smoke On Chicory Fields (We Were in Need of Heat) weet instant te beroeren. Een akoestische gitaar, een warme mannenstem die het verhaal vol gevoel vertelt, met de zalvende vrouwenstem zachtjes op de achtergrond terwijl de melodie zachtjes meandert om dan haast onopgemerkt uit te deinen en te stoppen. Een klein kunstwerkje; een miniatuurtje. Veel te kort, maar o zo prachtig in al zijn ingetogenheid. Eigenlijk heeft Mark Sinatra met een wereldsong als Lonely Nights & Daydreamers onder de arm alles in huis om overal deftig door te breken. Welk radiostation wil deze intens pakkende tearjerker met groot sing-a-long gehalte pluggen? Wie is er zo dapper? Om maar te zeggen dat dit dus wereldklasse is. Fraai instrumentarium, bijzonder pakkend gezongen. Machtige compositie. Voor ons nu al een hit!
Bij de vele voorbeelden en invloeden van Mark Sinatra worden behalve genres als punk, country, flamenco en lo-fi ook namen genoemd als Bach en Orlando Lassus, maar ook Leonard Cohen. Toeval of niet, maar de geest van grote Cohen waart een weinig rond in het deemoedige The Moment She Was Mine (Perfectly Pure & Good) waarvan sfeer en melodie ons zelfs aan diens song Famous Blue Raincoat doen denken. Alleszins geen song uit het album Famous Blue Raincoat, maar dit juweeltje had er dan beslist ook niet op misstaan. De ep besluit met The Saddest Song Ever (Sad, Sad, Sad) dat minder extreem verdrietig klinkt als de titel beloofd, maar zich wel gewoon meesterlijk presenteert als een erg mooie treursong.
Eigenlijk is de ep een soort van ‘best of’. De band combineert nummers uit de periode 2017–2026 met enkele tracks uit hun beginjaren. Al dan niet in een nieuw jasje gestoken, ofwel te horen in hun puurste vorm, gekenmerkt door driestemmige harmonieën en flamenco- en folkgitaar. Zo omvat het album in totaal drie decennia aan muziek van Mark Sinatra. Over hun identiteit blijft de band dus mysterieus al wordt op VI.BE een tipje van sluier gelicht en gaat het om Mr. Mark, man (gitaar, stem en actieve vocale deelnemer), Lady L, vrouw (stem en ‘sopranisch topwijf’) en Mr. Andy F, man (gitaar, stem en Nyckelharpa). En daar moet je het mee doen. Mark Sinatra zelf is er duidelijk over: “We creëren een beeldtaal die afwijkt van het klassieke ‘stoere band’-imago. Als je ons wilt zien, moet je naar een optreden komen.” Dat laatste is zeker een goede raad die we graag opvolgen, kwestie van de concertkalender even te checken, niet?
Facebook
