De al geruime tijd uitverkochte metalavond in de Brussels AB Club lokte de fan van het betere doemdenkerige metaal met bijhorende zwarte metal t-shirt naar de gezellige Clubzaal en we werden op heerlijke wijze verwend door doom metal, sludge en shoegaze. Thema’s als verlies, innerlijke onrust en persoonlijke relaties vormden de rode draad. De metal bracht ons van een droom in een nachtmerrie en omgekeerd. Daarvoor was vooral headliner Faetooth uit Los Angeles rechtstreeks verantwoordelijk.
Het Amerikaans trio liet zich tweevoudig inleiden door gevarieerde voorprogramma’s. Eerst waren de Belgen met de Duitse naam Aufhebung aan zet. Dat woord betekent opheffing of afschaffing. De combinatie van postrock en doommetal maakte indruk maar stootte bij ons op een dubbel verzet. De typische synchrone metalheadbang-momenten vinden wij al lang geen meerwaarde meer bieden. Meer zelfs, hoe kan je deftig gitaar spelen als de concentratie vooral gericht dient te zijn op overeind te blijven op een podium? Bijkomend puntje van kritiek is de te felle klankmatige link met Amenra. Het optreden werd niet door bindteksten verfraaid, wel door geluidsfragmenten in diverse talen – nieuwsfragmenten en politieke propaganda allerlei – die even voor “Aufklärung” zorgden. De toetsenist kwam tijdens het slotnummer een “van Eeckhoutje” doen in de frontlinie. Muzikaal was dit wel sterk gespeeld, met overtuiging. Dunk! brengt in februari hun nieuwe album uit.
Echt duister Duits werd het pas toen Julia Frasch haar troepen uit Karlsruhe in het Zwarte Woud genaamd Coltaine van wal liet steken. Denk bij Coltaine aan psychedelische doom, postmetal en blackgaze. Het is een pak eentoniger dan Aufhebung maar op een positieve manier want de nummers brengen je op een fijne manier onder hypnose. Dat heeft veel te maken met de muzikanten die stoïcijns en gedoseerd headbangend voor de muzikale omkadering zorgden. In het middelpunt van de aandacht showde Julia haar talenten als metalen heks die zacht zingen afwisselde met parlando dreiging en razend gegrunt.
De intro werd opgesmukt met een omhoog gehouden hanger met belletjes. Memories Of Ice had op zich best veel stonerrock in zich. De manier van zingen en de zachtere passages in het nummer klonken tevens Oosters. Titelnummer Brandung van hun in september verschenen laatste album was een gitaarfestijn maar Julia kroop met heldere stem makkelijk uit die felle branding. Dit is één van de nummers waarin ze het op een grunten zette. De ruim twee jaar oude stand alone single Gorit speelde alles aan gort met een ziedend brullende Frasch. Coltaine willen we absoluut terugzien.
En dat geld exponentieel voor het trio genaamd Faetooth. De op het eerste zicht banaal klinkende bandnaam dekt als vlag echter redelijk goed de lading. De tandenfee hoorden we wel hoewel weinig fans nog last hadden van melktanden. Punt is dat de muziek tegelijk sprookjesachtig als beangstigend klinkt.
Labyrinthine verscheen in volle herfst maar werd uitgebreid aan de AB Club voorgesteld. Wie zijn ze? Rah Kanan mepte schijnbaar achteloos de ene mokerdrumslag na de andere door de club en een vaak goedlachse Ari May op gitaar en begeleidende zang huppelde vrolijk over het podium. Meest in de kijker speelde zich wellicht bassiste, leading vocals en brulboei Jenna Garcia op haar hoge hakken met de blondgeverfde haren met zwarte uitlopers.
Op plaat klinken ze als een shoegazeband die metal wil spelen, live zijn ze een metalband pur sang die invloeden van shoegaze laten doorschemeren. Het zijn geen poseurs en ze maken op jonge leeftijd al danig indruk door vooral de muziek voor zich te laten spreken en gewoon op te gaan in hun songs, elk op hun manier.
Het is pas af en toe – als Jenna en Ari elkaar gehurkt aankijken – dat ze lijken te beseffen dat er een publiek voor hen staat. Iron Gate opende de set en paste als gegoten bij de podiumsetting met de backdrop die als een ijzeren poort leek te fungeren. De zangstijl was uitgesproken ‘schoenstaarderij’ maar de riffs waren dodelijk en beenhard.
It Washes Over is zo een metalsong die perfect in het programma Duyster thuishoort en familie is van The Sea Is Dying van Steak Number Eight. De dromerige manier van zingen is ondergeschikt aan de logge sludge riffs maar hoort er wel bij natuurlijk. Mater Dolorosa is een briljante symbiose tussen het harde en het zachte aspect van de band waar droompop en sludge metal samen een dansje doen. Jenna laveert hier van zachte zang naar gruwelijk gegrom. De term fairy doom was snel geboren. White Noise volgde en vormde een hoogtepunt vol waanzin en extase zoals het de titel betaamt, met dank aan hun voorliefde voor geschiedenis, het occulte en spookachtige verhalen.
De nummers kregen de mogelijkheid te ademen en te groeien en zo kwamen we voor we het goed en wel beseften al Meet Your Maker tegen in volle finale. Als kinderen groeiden ze op met sprookjes en mythologie en dan is het wel verwonderlijk dat ze ook fan werden van My Chemical Romance. Je moet al diep graven om hier sporen van terug te vinden in hun muziek.
Echolalia mocht het sprookje afsluiten en ze nog lang en gelukkig doen leven. Het was de epiloog van een denderende metalavond. De fans bleven massaal op post en hoopten minutenlang op een extra dosis sludgepuree. Dit deed zelfs de nooit uit haar rol vallende Jenna breed lachen toen ze 10 minuten later hun materiaal kwamen demonteren met faetooters en bellen.
Faetooth – Coltaine – Aufhebung
