Zaterdagavond, 7 februari 2026, stond een goedgevulde kelder van Kafee Zapoi, gekend als De Keldr, volop te genieten van een heerlijke elektrische set vol zalig ronkende melodieuze indierock, afgewisseld met wat akoestische nummers, soms ingetogen, soms even goed lekker vuig rockend. Dat wij helemaal wég zijn van Does It Ever Get Better?, die geweldig nieuwe plaat van Berang, dat las je al. Dat die nummers live ook ongelooflijk lekker klinken, werd zaterdagavond bewezen tijdens de release show in Zapoi.
Wie erbij was, beleefde een geweldige avond, met de 198ste keer Ramones-verwijzingen, een unieke onuitgegeven band line-up, voorafgegaan door de allicht spannendste 24 uur voor Bert Janssens die er ooit waren. Het werd zo’n avond om in te lijsten en afwezigen hadden kilometers ongelijk, Klaar.
Vooraleer Bert Janssens zijn nieuwe Berang-songs op ons zou loslaten, liet hij ons kennismaken met Louis B Burrows, die voor hem mocht openen. Een ideale keuze, zo bleek. In geen tijd wist de in Vlaanderen aangelande Brit heel wat zieltjes van melomanen voor zich te winnen, met diens prachtige kleine liedjes, mijmeringen over een betere wereld. Protestsongs, in de beste Bruce Springsteen-traditie en met een machtig mooi stemgeluid, ergens tussen Elliot Smith en Ryan Adams in.
Met pakkende nummers als Diamond Breath, Blister in the Sun en een subliem Dizzle Daze tot besluit. Vijf nummers bracht Burrows, genoeg om zijn puike visitekaartje af te leveren, en tot besluit grappend; “Luckily, it does get better, cause Berang’s next!”.
Zo rond kwart voor tien was het hoog tijd voor de set van Berang. In aangepaste bezetting, het viel nogal op toen de muzikanten het podium opwandelden en bassist Maarten Iterbeke nu een hoogzwangere Ellis Mane bleek te zijn.
Bert zou ons snel genoeg tekst en uitleg geven, maar eerst barstte het trio los met een ronduit verschroeiend The Least Fortunate Timeline, meteen gevolgd door die fantastische single (en tweede nummer op de plaat) Specific Ways of Being. Een indrukwekkend rockend en raggend duo, niet alleen de twee eerste songs op de plaat, maar ook ideaal om de set mee e openen. Janssens goed bij stem, en wat kan hij hard op die gitaren spelen zeg.
Na een korte begroeting vertelde Janssens ons over die spannende 24 uur. Hoe drummer David Van den Bosch in de lappenmand lag, maar zich vol Dafalgan stopte, en er dus toch bij was. Dat zaterdagochtend nog bassist Maarten Iterbeke, echt te ziek bleek. “Dus belde ik Elisa (Ellis Mane), die zegde gelukkig toe en wist op een paar uur tijd 13 nummers in te studeren!”. Faut le faire! De Dafalgan deed zijn werk, en de gelegenheidsbassiste deed het met brio.
“Dit liedje gaat over hoop” leidde Janssens het meer ingetogen Don’t Keep Your Soul So Close in, met Van den Bosch op ‘minipiano’.Heel mooi. En dan werd heel even naar de plaat Eternal Friend (2023) teruggegrepen met een sterk en hoekig Aiming for the Bottom. Wow! “We all like flowers”, riep Janssens de zaal in en het sublieme Florist (ook van Eternal Friend) klonk machtig. Even legde Janssens de song stil: “Geen Berang-optreden zonder referentie naar Ramones! Dus voor de 198ste keer: 1, 2, 3, 4!” en Flowers knalde verder de kelder in!
“De enige VB’er in dit progressieve stadsbestuur. De vervelende kiezel in mijn schoen. Enfin, het was ook mijn vervelende onderbuur tijdens mijn studies. Die heette Valère. Dit lied heet… Valère!” Hilariteit alom en vervolgens gierde en ragde de gitaar geweldig terwijl de verwensingen tegenover Valère luid klonken. Je boos maken op iemand levert ook geweldig lekker stomende hoekige indierock, met punky vibes. Zoveel is duidelijk!
En toen was een eerste kippenvel en krop-in-de-keelmmomentje aangebroken. Met het wondermooi en lieflijke door Emiliy Dickinson geïnspireerde You’ll Be Alright dan meteen gevolgd door een tweede krop-in-de-keelmoment met Safe and Satisfied, met enkel Bert op gitaar en met minimaal toetsenwerk door David Van Den Bosch. Bert wisselde regelmatig van gitaren, Meestal elektrische exemplaren, behoudens vergissing bracht hij deze parels op de akoestische gitaar. Prachtig was het alleszins!
“Ik heb gehoord dat ‘dees masjien’ rock ‘n roll is, enfin dat hebben ze me toch verteld”, aldus Janssens wanneer hij een van zijn elektrische gitaren omgorde. En een hevig, vuig en ruig A Form of Encouragement was ons deel. Op het nieuwe album wàs dit al een van onze favorieten en live stond het – net als de andere knallers trouwens – als een huis.
Na een korte reflectie over onder meer het Oranje gevaar dat Groenland wilde kopen en de gruwel van ICE, drukte Janssens zijn hoop uit op betere tijden en zette de band een ongelooflijk stevig en keihard gemeend Does It Ever Get Better? in. Louis B Burrows vervoegde de band en gaf een heerlijke bluesharpsolo ten beste Wat een versie, maximum rock ‘n roll.
Na een zijsprongetje naar Aside, een ons nog onbekend nummer, keerde Berang, voor het laatst – of toch niet? -, want helaas was de set schurkend naar het einde toe, nog eens terug naar die geweldige nieuwe plaat. “We hebben er nog twee!”, waarop de denderend en daverende rocker Fairwinds And Following Seas de zaal werd ingeblazen. Wanneer Janssens de elektrische gitaar niet deftig gestemd kreeg, besloot hij op de akoestische over te schakelen. “Maar het is niet omdat ik akoestisch speel dat we niet gaan rocken, he!” En met een broeierig subliem Support of Any Kind, nog zo’n favoriet van ons, werd de set besloten.
Het applaus klonk luid en lang, hield nog even aan, waarop Janssens: “Ok, de voorlaatste? Dit gaat over een punker, hij heet Dirk en hij woont in het midden van een rond punt”, waarop de song, waarvan we vermoeden dat de titel D. luidt, door de kelder klonk. Sterk! En met een bijzonder krachtig Every Other Year (uit Eternal Friend, 2023) werden dan de definitief laatste noten van de avond gespeeld.
Het was amper te geloven dat de show van Berang bijna niet was doorgegaan, en zo blij waren we dat dit wél het geval was. Wat een show, wat een powerhouse en wat een geweldige vibes, met natuurlijk de uitstekende songs van Bert. En kuddo’s voor hulplijn Ellis Mane en het uitstekende duo Dafalgan en David: beterschap, ook aan Maarten! Bedankt Bert, bedankt Ellisa, bedankt David!
Check Berang, ga deze geweldige artiest live zien en koop zeker ook die plaat; Does It Ever Get Better? is een absolute aanrader, herlees gerust onze review er nog eens op na ook.
Facebook – Instagram – VI.BE
