Willie Jacob and the Velvet Cat ontstond op een zolderkamer in Lede en groeide uit tot een vijfkoppige rock- en bluesband in de Denderlandse scene. Hun muziek is rauw, eerlijk en draait volledig rond energie en gevoel. Live komt de band pas echt tot leven, met veel ruimte voor improvisatie en interactie. Binnenkort staan ze op Torekes Rock, waar ze hun stevige live-reputatie hoogstwaarschijnlijk opnieuw zullen waarmaken.
Jullie combineren rock en blues met een heel eigen, rauwe energie. Welke artiesten of platen hebben Willie Jacob and the Velvet Cat het meest gevormd?
Onze grootste invloeden zijn de artiesten waar een ruw kantje aan is. Dat betekent: alles wat vals, uit de maat, verboden of verkeerd is. Het belangrijkste is dat het zo écht mogelijk klinkt. Wij gruwen van overproductie, plastiek en afgelikte televisiekoppen. Dat wil niet zeggen dat we onbezonnen of nonchalant zouden zijn. Integendeel, we zijn voortdurend bezig met het zoeken naar de juiste klank, gevoel en alles wat erbij komt om het plaatje te doen kloppen. Alleen moet dat plaatje dan een beetje vettig zijn. Onze grootste invloeden op dat vlak zijn Bob Dylan, Neil Young, The Velvet Underground, J.J. Cale,… In deze artiesten (en het liefst nog in hun liveplaten) herkennen we een soort georkestreerd je-m’en-foutisme waarnaar we als band op zoek zijn.
Jullie zeggen zelf dat de band pas écht tot leven komt op een podium. Wat gebeurt er live dat je volgens jullie nooit volledig op een plaat kan vastleggen?
Live is er een bepaalde energie aanwezig die ons in onze prestaties en muzikaliteit als band optilt. Die energie wordt ingegeven door een combinatie van factoren, waarvoor het moeilijk is de vinger op te leggen. Het publiek, zenuwen, enthousiasme, boze klankmannen, gemiste oproepen van mijn moeder, een ex-vriendin achterin de zaal, sloten alcohol,… noem maar op. Ik denk dat wij die druk van het hier en nu nodig hebben. Steek ons in een studio en die energie zakt in elkaar. Het gebeurt ook vaak dat we halverwege de repetitie ermee ophouden omdat we merken dat Maxim (de sologitarist) precies wel in vorm is, dan hebben we het gevoel dat te moeten sparen voor het podium. We zullen niet snel iets plat repeteren. Daarnaast zijn wij ook een band die niet vies is van wat improvisatie. We zijn heel comfortabel op het podium en ik geloof dat we zo goed op elkaar zijn ingespeeld dat we met één blik genoeg hebben om te begrijpen wat er moet gebeuren. We zetten krijtlijnen uit waarbinnen iedereen zijn weg kent, en dan kunnen we beginnen duwen en trekken, zien wat de grenzen van het overeind blijven zijn. We hebben dan ook geen gêne om toch eens op de bek te gaan. Komt daar nog bij dat Jules op het podium soms van een geest bezeten wordt. Hij begint vooral raar te zingen en Beatles-imitaties te doen. Dat gebeurt er live.
Van een zolderkamer in Lede naar een vaste waarde in de Denderlandse scene: hoe hebben jullie die evolutie als band beleefd?
Onbeschrijflijk. De wervelwind waarin je terechtkomt als je voor de eerste keer in de Sint-Annazaal staat, doet een mens duizelen. De tiéntállén zestigplussers in leren jekkers die met de lippen op elkaar geperst een bemoedigend knikje geven, dat is kippenvel. En als ze dan je naam scanderen: Willie Ja… Catco… Vel… We hebben echt het gevoel dat we het gemaakt hebben nu. We zouden nooit meer terug kunnen naar zoals het was vóór onze bekendheid. Dat de scoutsfuif zich een ander bandje zoekt! Wij hebben ontdekt hoe koud bier smaakt!
Hoe wij dat beleefd hebben, is een moeilijke vraag. Het is heel plots gebeurd. De ene dag wordt je bandnaam verkeerd geschreven op een kermisaffiche in Erembodegem, en voor je het weet wordt je bandnaam verkeerd geschreven op een AI-Facebookpost van kaatsbolvereniging Dikken Baal uit Moorsel. Waanzin gewoon. Nog maar drie keer slapen en we hebben Amerika ook veroverd, geloof ik. Burgemeester D’Haese gaat ook mee.
En voor mocht er van Amerika niets in huis komen: we zijn zonder zever heel tevreden met de vooruitgang die we het laatste jaar hebben geboekt. Ook de zeldzame keren dat we uit de Denderstreek breken, leren we fijne nieuwe bands en organisaties kennen. Het is dankzij onze bassiste en moedertje Rein, die ons overal en nergens voor inschrijft, dat we wat bekendheid verwerven, hier en daar iets winnen en vooral groeien als band. Die zolderkamer lijkt niet zo veraf, maar onze grootste evolutie speelt zich vanbinnen af: we vinden meer onze draai als band en gaan een andere muzikale richting uit dan voorheen. We merken dat onze muziek goed onthaald wordt, ook op plaatsen waar ze ons niet kennen of nog geen elektriciteit is uitgevonden (Wichelen). Dat doet deugd en die appreciatie geeft ons een reusachtige duw in de rug.
Welke song spelen jullie zelf het liefst live?
Meestal de allernieuwste, die hebben we niet veel of gewoon niet gerepeteerd. De energie die dat geeft op een podium is heel fijn: iedereen is op zijn hoede, alles kan nog en alles klinkt nog fris. Het is zo dat nieuwe nummers vaak vorm krijgen door live te kunnen testen wat werkt en wat zeker niet. De laatste jaren speelden we wat meer ballads en trage, propere nummers. Ik merk nu dat we terug naar de uptempo rock-’n-roll gaan waar we vandaan komen. Onze laatste nieuwe is een lekker stevige, quasi volledig instrumentaal, behalve dat ik iets brabbel over de zoektocht naar een T-shirt van The Doors dat ik al drie jaar kwijt ben.
Binnenkort staan jullie op Torekes Rock. Wat mogen mensen verwachten van jullie show daar, en waarom moeten ze zeker op tijd voor het podium staan?
Onze show op Torekes Rock wordt onvergetelijk. Vuurwerk, kamelen, chocoladefonteinen, een cursus bloemschikken door Pommelien Thijs en een striptease-act door de Londerzeelse band Tettenbriket. Een feest voor jong en oud mét muziek van Willie Jacob and the Velvet Cat: wauw. Het publiek moet zeker op tijd voor het podium staan omdat die kamelen snel onrustig worden, dus het kan zijn dat die vroeger door moeten. Hetzelfde geldt trouwens voor Pommelien. De mensen mogen verwachten: extase, terhemelopneming, absolutie door de paus, aflaten en relikwieën aan verminderde prijs, Pommelien Thijs én een knallend optreden van de blueskeizers en hun dolle mina van Denderland: Willie Jacob and the Velvet Cat.
