Gelauwerd door Metallica, opgehemeld door Rolling Stone en met Rosa, hebben ze een plaat op zak met legende Alain Johannes achter de knoppen. In hun Gentse repetitiekot babbelen we met Ramkot over de woestijn en wat dat doet met een mens.
Was er een plan na het winnen van De Nieuwe Lichting?
Hannes: We wilden ons gewoon amuseren en muziek maken die we wilden maken. We zaten vrij lang in ons repetitiekot vooraleer we naar buiten zijn getreden, maar het winnen van De Nieuwe Lichting plan je niet. Wel grepen we iedere kans aan die op ons afkwam, iets wat we overigens nog altijd doen.
Toch werd de pauzeknop in drie jaar tijd amper ingedrukt.
Tom: Onmiddellijk na het winnen van De Nieuwe Lichting bespraken we met onze manager Simon Lamont een plan op lange termijn. Op dat moment waren we bezig met de opnames van onze eerste lp, maar om zo snel mogelijk wat muziek de wereld in te kunnen sturen, kozen we ervoor om eerst een ep uit te brengen. Alles draait zo snel in de wereld dat een afwachtende houding geen zin heeft. Zo veel mogelijk muziek maken en spelen, dus! Wel hebben we ons leven daardoor drastisch moeten veranderen, van werken of studeren was geen sprake meer.
En jullie gingen internationaal…
Tim: Dat is altijd onze droom geweest, maar ook dat plan je niet. Wel kregen we bijvoorbeeld veel steun van Jasper Leijdens van KINK die Red regelmatig op de radio draaide waardoor we in Nederland speelkansen kregen.
Tom: Ieder moment merkten we dat de deur zich meer en meer opende. Toch schrokken we er flink van dat muziek maken heel wat meer is dan twee keer per week repeteren. Sinds de release van Rosa hebben we elkaar wel elke dag gezien, maar we hebben nog geen noot geschreven omdat alle tijd naar het smeden van plannen ging.
Heb je nooit spijt gehad van de naam Ramkot. Ik neem aan dat jullie het beu zijn om in het buitenland uit te leggen wat die naam betekent.
Tom: De naam klinkt nog altijd cool en voor mij blijft die altijd verbonden aan een bijzondere plek. Ramkot is meer dan een repetitiekot. Los daarvan, geeft de naam ook perfect weer van wat mensen kunnen verwachten van onze optredens.
Toch is Ramkot meer dan rammen, jullie muziek is ook zeer gelaagd.
Hannes: Niemand had er zin in om een tweede versie van In Between Borderlines te gaan maken en we wisten ook dat we onze tweede plaat niet in Gent wilden opnemen.
Dus kozen jullie Alain Johannes als producer, hoe kwamen jullie in contact met elkaar?
Hannes: Dat verhaal gaat terug naar 2019 toen ik mijn examen gitaar moest afleggen. Samen met Tim speelden we toen Gunman van Them Crooked Vultures. Onze leraar Tom Lodewyckx nam dit op en stuurde het naar Alain. Dat was gemakkelijk voor hem, Lodewyckx had immers met K’s Choice reeds een plaat met hem opgenomen. Toen we wisten dat we de opnames voor Rosa in één keer wilden doen, hadden we een lijstje klaar van mensen met wie we wilden samenwerken en natuurlijk stond Alain bovenaan. Voor we het wisten zaten we in de Rancho De La Luna.
Tom: Alle puzzelstukjes vormden één mooi geheel. Ook al werkt Alain regelmatig in Barcelona, stelde hij zelf voor om alles in Amerika op te nemen. Toen de naam Rancho De La Luna viel, deden we eerst alsof we er eerst eens serieus moesten over nadenken, maar dat was pure bluf!
Had de woestijn een invloed op de songs?
Tim: Jazeker. We begonnen aan de nummers toen we wisten dat we die met Alain zouden opnemen. We waren op dat moment nog niet in de woestijn, maar we waanden ons daar wel. Eens je daar bent, ervaar je natuurlijk ook de aparte sfeer van de studio en de omgeving.
Hannes: We wisten dat Rancho De La Luna een plaats was die ons creatief enorm zou beïnvloeden. Omdat we er 18 dagen mochten zijn, hadden we ook echt de tijd om aan de plaat te werken.
Tom: Het was een ideale balans tussen een goede pre-productie en dingen die we open lieten. Wel stond het voor ons vast dat Rosa in Rancho De La Luna volledig zou afgewerkt worden.
Hoe benaderde Alain jullie werk?
Hannes: Alain is naast producer, ook wel onze mentor. Hij wist zeer goed wie we waren en wat we wilden. Daarom gooide hij vaak de bal terug in ons kamp. Soms kreeg hij zelf wel een idee zoals bijvoorbeeld de piano-intro op Hollow, toch liet hij ons meestal ons eigen ding doen. Let op, nu klinkt het allemaal wel sprookjesachtig, maar toen waren er ook wel momenten van twijfel en spanning. Maar nu we erop terugkijken, kunnen we alleen maar zeggen dat Alain Johannes de ideale producer was.
En Rosa klinkt niet eens als Queens Of The Stone Age.
Tim: Dat compliment hebben we nog al gehoord, maar het is ook nooit de bedoeling geweest om naar Amerika te gaan om daar een kopie van Queens Of The Stone Age te worden. We zijn steeds onszelf gebleven.
Tom: Welke gitaar we ook in onze handen hadden, steeds zijn we Ramkot gebleven en nooit hadden we gedacht hoe Josh Homme het zou aangepakt hebben. De reden waarom we in Rancho De La Luna waren, is omdat men zegt dat een plaat als The Desert Sessions van Josh Homme zo goed is omdat die daar zijn opgenomen.
Rosa is een plaat met een paar atypische Ramkot-nummers. Moedige beslissing, zeg ik dan!
Tom: Nummers als Rosa of Hollow kwamen er op het juiste moment. Toen we Hollow maakten, kwam er ook het besef dat we iets anders konden dan alleen maar 150% knallen. Schrik of twijfel is er nooit geweest, wel de verrassing. Zo is het nog altijd niet uitgesloten dat er ooit nog een techno-Ramkot-plaat komt (lacht).
De artwork van Rosa is intrigerend, ook al weet ik niet precies wat ik zie.
Tom: Dat is goed dat je het niet ziet. Het artwork is gemaakt door onze goede vriend
Sam Scarpulla die een boek maakte met 50 linosneden en gebaseerd is op het verhaal van een gitarist die een bad trip kreeg in de woestijn. Toen we dit hoorden, kreeg Sam van ons carte blanche. Sam wilde wel dat we onmiddellijk na het landen in Amerika onze eerste indrukken aan hem zouden doorgeven. Hij was dan ook de eerste die de rough mixes hoorde. We hebben nooit het artwork of de titel van onze plaat willen uitleggen, doe er gewoon je eigen ding mee, dat is de schoonheid van kunst.
Wat doet het om als eenvoudige Gentse jongens jullie naam in de Rolling Stone te zien?
Hannes: Natuurlijk doet ons dat iets. Rolling Stone is een iconisch blad en als de review ook nog eens positief is, dan kan je daar alleen maar gelukkig van worden.
Tim: Soms lijkt het alsof ik nog droom. Als ik zie dat Rancho De La Luna op hun Instagram onze plaat een hartje geeft, dan laat me dat niet koud hoor.
