We spraken af in Oostende, dat leek ons het meest logisch. Tenslotte kwamen Peter & Stephanie afgelopen oktober met een album uit, volledig in het Oostends. Zeg trouwens nooit zomaar West-Vlaams tegen Oostends. In wielertermen zou men kunnen stellen dat Oostends West-Vlaams is buiten categorie. We kaapten ongegeneerd een tafeltje in De Grote Post alwaar het Filmfestival de plak zwaaide. Met rode lopers, blitse videoschermen, een extra podium en bar, een heuse catwalk,… maar daar trokken we ons niets van aan. Krukjes, een tafel en koffie. Dat is alles wat we nodig hadden.
Aan tafel zitten Peter Bultijnck en Stephanie Germonpré en we gaan het hebben over hun album, met de toepasselijke naam Peter & Stephanie, over ambitie en uiteraard ook over Oostende. Peter is een muzikale duizendpoot, maar ook germanist en schrijver. Stephanie komt dan weer uit de theaterwereld, een dame met massa’s podiumervaring in binnen- en buitenland.
Het was wel wat afgelopen oktober, plots dat knalgele album dat als een donderslag bij heldere hemel verscheen. Je kon er niet naast kijken in Oostende.
Peter: Ja, dat was inderdaad wel wat. Natuurlijk, wij waren daar al een hele tijd aan bezig dus voor ons was de verrassing er niet. Maar we kunnen niet ontkennen dat de impact er meteen was.
Stephanie: Voor ons ging daar een crowdfunding aan vooraf en dan de opname van het album. Maar nog eerder ook het schrijven en maken van de songs.
Lag het meteen vast dat het een Ooostendsche ploate zou worden?
Stephanie: Toch vrij snel. Waarom zouden we niet gewoon doen waar we zin in hebben? Ik kende Peter nog van uit onze schoolperiode en eindelijk hadden we beslist, na zoveel jaren, om eens iets samen te doen. Waarom dan niet meteen waar we ons allebei het beste bij voelen en waar we zin in hebben?
Omdat dat commercieel gezien misschien niet de beste zet is? Met een Oostends album is de afzetmarkt misschien niet zo groot?
Peter: Eerlijk? Dat was wel het laatste waar we mee bezig waren. Dat was ook totaal de ambitie niet. We wouden iets maken dat we allebei leuk vonden. Punt.
Stephanie: Taal hoeft ook niet beperkend te zijn. We kregen al een vraag om in Frankrijk te gaan optreden. En ook in Brussel zijn ze op enkele plekken aan het uitzoeken hoe ze ons tussen de planning van optredens kunnen tussen schuiven.
Oké, Belgian Asociality had ook ooit een succesvolle tour door Spanje en Maria Iskariot trekt naar Duitsland binnenkort. Point taken. Maar als het gaat om brood op de plank zou je andere keuzes kunnen maken.
Peter: Maar dat is het hem nu net. Met deze plaat moet niets.
Stephanie: En het feit dat niets moet, werkt heel bevrijdend. We hebben ons echt helemaal kunnen laten gaan. Je vindt op het album een punknummer, een reggaenummer, enz…
Peter: Al die verschillende stijlen op één album is eigenlijk ook commerciële zelfmoord. Misschien nog meer dan de taalkeuze.
Ons komt het eerder net over als een visitekaartje. Het toont net aan dat jullie veel stijlen aankunnen.
Peter: Ja. Maar anderen weten niet goed wat ze ermee aan moeten vangen. Er zijn geen twee nummers hetzelfde. Er is geen duidelijkheid.
Ze kunnen het album niet in een klassiek vakje steken?
Peter: Precies dat.
Stephanie: Maar daar liggen we dus niet wakker van. Ik heb vooral veel goesting om met deze plaat op te treden. Net omdat ze zo divers is. Je wil niet weten hoe erg ik uitkijk naar de optredens die er zitten aan te komen. Van dit interview rijden we straks door naar een podcast opname te Roeselare en daarna treden we ook op in dezelfde stad. Dit is dus ne schonen dag voor mij!
Hoe belangrijk is Oostende voor jullie?
Peter: Ik zal altijd aan Oostende blijven hangen. Mijn mama woont hier ook nog. Dat is helaas niet voor eeuwig maar Oostende is thuis komen. Maar, eerlijk is eerlijk, Brussel is dat ook voor me. Ik ben ook stadsgids in Brussel. Ik kan echt niet kiezen en ik hoop dat ik nooit zal moeten kiezen.
Peter, lijd je aan het Arno-syndroom? Dat schipperen tussen Oostende en Brussel…
Peter: Hahaha! Zo had ik het nog niet bekeken. Mooi woord! Maar er is inderdaad iets van. Ik vind in Oostende zaken die ik in Brussel niet kan vinden en omgekeerd.
Stephanie: Voor mij is het veel duidelijker. Na Parijs, Londen, Brussel,… is het voor mij klaar. Ik wil terug naar Oostende komen wonen. Ik woon nu in de Brusselse rand maar Oostende is thuis.
En nu? Wat met het album? Wat zijn de vooruitzichten?
Peter: Het gaat traag maar gestaag, precies zoals het hoort. De respons is sowieso groter dan wat we hadden durven dromen. We hebben iets wakker gemaakt en krijgen enkel maar positieve reacties.
Stephanie: We merken wel dat sociale media belangrijk zijn. We zijn natuurlijk geen jonge veulens meer en voor ons is dat wel een dingetje. We moeten daar steeds aan denken. Maar bij elke post zien we weer een boost in het aantal luisteraars, respons op optredens,…
Peter: Ja. En daar heb ik van in het begin voor gewaarschuwd. Ik trek mijn plan met teksten en instrumenten, ik weet precies wat ik wil in een studio, met welke mensen ik wil samenwerken e.d. maar ik ben totaal geen verkoper. Al zeker niet van mezelf.
Voorbeelden zijn legio dat je laten omringen door de juiste mensen hierbij kan helpen. Nog voor Zwangere Guy één handtekening heeft geplaatst op een signeersessie, heeft hij al een post goedgekeurd voor zijn Instagram. Al was het van de rij wachtende fans maar wel steeds vlot, snedig, dynamisch en toegankelijk. Dat is echt een team dat daarvoor zorgt. De kunst van je te omringen met de juiste mensen.
Stephanie: Ja! Ik heb die beelden ook gezien! Echt straf! De jeugd is daar echt super goed in, wij zijn duidelijk van een andere generatie.
Peter: In deze fase is het, denk ik, het beste dat we alles zelf blijven doen. Het is werken en er steeds mee bezig zijn maar het houdt ook de vinger aan de pols. En zo leren wij ook wat algoritmes zijn op de socials, wat werkt en minder goed werkt. Dat geeft ook een enorm gevoel van vrijheid, dat we alles zelf in de hand hebben. Dat we zelf ja of neen kunnen zeggen. Dat we voelen wat er leeft over ons album. Zelf de contacten hebben met concertzalen, muziekcafés en festivals. Zaken zelf opvolgen geeft een enorme geestelijke rust.
Stephanie: Maar we moeten wel meer beelden laten vastleggen, zowel foto’s als video. Zodat we daarmee dan weer verder kunnen op sociale media. Maar we zijn ermee bezig.
Waar kijken jullie nu echt naar uit?
Stephanie: De Paulusfeesten in Oostende in augustus! Dat was voor ons echt wel iets, toen we bezig waren aan het album. We stelden ons letterlijk de vraag hoe zot het zou zijn als we met dit album naar de Paulusfeesten konden gaan. En kijk… Het gaat er dus echt van komen, we mogen er spelen met onze volledige band.
Peter: Dat is inderdaad enorme exposure voor ons, in onze eigen thuisstad. Daar passeren 100.000 bezoekers in een week, daar te mogen staan is echt zalig. Daar zijn we de organisatie en programmatie enorm dankbaar voor.
Dan heeft Luminous Dash dus een primeur? Want Paulusfeesten heeft nog niets gelost over hun programmatie, editie 2026. Ze houden daar de lippen nog stijf op elkaar, momenteel.
Stephanie: Oeps!
Peter: We zijn dan ne keer voort naar Roeselare voor die podcast en daarna ons optreden in Café Breda Viva La Vie. Hahaha.
Bedankt voor de fijne babbel en nog heel veel succes!
We bedanken Peter en Stephanie om tijd voor ons vrij te maken en De Grote Post voor het warme welkom voor dit interview en het decor voor het maken van onze foto’s.
Speeldata Peter & Stephanie:
11/08 – Paulusfeesten Oostende
30/08 – Groentemarkt, Leescafé Oostende
Snel nieuwe data en locaties te vinden op hun Facebookpagina. (o.a. Herzele, Roeselare, Halle,…)
Facebook – Spotify – Youtube
