Wie gek is op luisterjazzpop, moet beslist eens luisteren naar Once We Were Over The Moon van Oona Maeve. Toen we Lien – want zo heet ze – pardoes tegenkwamen in een repetitieruimte in Goedleven in Gent, konden we niet anders dan wat vragen afvuren!
Vanwaar komt de naam Oona Maeve, want eigenlijk heet jij Lien?
Oona Maeve staat voor mij eigenlijk voor contrast. Oona en Maeve hebben allebei een heel andere klank en betekenis, en net dat vond ik mooi. Oona wordt vaak gelinkt aan iets zachts en puurs, terwijl Maeve eerder iets krachtigs en betoverends heeft. Die tegenstelling past ook wel bij mijn muziek: die kan heel dromerig en zacht zijn, maar tegelijk zit er ook iets sterks en veel gelaagdheid in. Oona Maeve voelde daardoor meer als een wereld of een personage waarin ik mijn muziek kon laten bestaan.
Het is moeilijk om jouw muziek echt te omschrijven, maar ik denk dat jazzy pop toch wel de lading dekt, niet?
Ja, ik denk dat jazzy pop wel een goede omschrijving is, al vind ik het zelf ook moeilijk om mijn muziek in één genre te plaatsen. Er zitten zeker jazzinvloeden in, vooral in de harmonieën en de manier waarop ik met melodieën omga, maar tegelijk is het heel erg poppy en toegankelijk. Ik vind het net fijn als die twee werelden een beetje door elkaar lopen.
Ben je klassiek geschoold?
Ik heb jazzzang gestudeerd aan het conservatorium van Antwerpen.
Oona Maeve is wel Lien, maar live een hele band. Zijn die betrokken bij het schrijfproces of is dat echt jouw ding?
Voor het eerste album hebben we vooral nummers opgenomen die ik al eerder had geschreven. Uiteraard speelt iedereen een grote rol in de uitvoering en zijn er tijdens het proces nog heel wat aanpassingen aan de muziek gebeurd. We zijn een heel hechte band en de muzikanten denken graag mee, dus hun inbreng is absoluut belangrijk. Ze tillen de muziek echt naar een ander niveau. Voor de volgende nummers wil ik het eens anders aanpakken. We zijn momenteel veel meer collectief aan het schrijven. Zo hebben we vorige week een paar dagen in Rataplan gezeten om samen nieuwe nummers te creëren. Vaak brengt iemand een idee mee en bouwen we daar met z’n allen verder op: we proberen dingen uit, schrijven akkoorden bij een melodie of ik bedenk een melodie op enkele akkoorden, vertrekken vanuit een bepaald patroon… Dat is een heel fijne manier van werken, omdat de nummers echt vanuit de groep ontstaan. Binnenkort duiken we dan ook de studio in om deze nieuwe nummers op te nemen. We zijn enthousiast!
De muziek is goed doordacht, maar tegelijk niet per se moeilijk.
Eigenlijk zijn de meeste nummers ontstaan tijdens een heel specifieke periode in mijn leven. Ik zat toen in een relatie die me uiteindelijk niet goed deed, en zowel tijdens als na die periode ben ik veel beginnen schrijven. Op het conservatorium had ik dat eigenlijk nooit gedaan; ik voelde me daar op vlak van songwriting nogal geblokkeerd en had weinig inspiratie. Soms kan een moeilijke periode net iets in beweging zetten en ervoor zorgen dat er verhalen en emoties naar boven komen die je anders misschien niet zou uitspreken.
Once We Were Over The Moon is jouw debuut. Dat was een werk waar toch lang over is nagedacht, neem ik aan? Kun je iets kwijt over de titel?
We zijn eigenlijk gewoon met de nummers aan de slag gegaan. We begonnen te repeteren, werkten de arrangementen uit en ontdekten gaandeweg hoe we de nummers live wilden brengen. Vervolgens zijn we ermee de studio ingedoken. Pas achteraf merkte ik hoeveel samenhang er eigenlijk tussen de nummers zat. Toen is ook de titel Once We Were Over The Moon ontstaan. Die verwijst naar het begin van een relatie, wanneer alles nog nieuw is en je helemaal over the moon bent, maar ook naar hoe dat gevoel doorheen de tijd kan veranderen. Eigenlijk vertelt het album zo, zonder dat dat vooraf gepland was, een soort verhaal.
Ik neem aan dat je tevreden bent, want met Freddie heb je zelfs een hitje.
Freddie is het eerste liedje, en vertelt over gezonde liefde: over hoop, gemis en verlies. Toch voelde het voor mij meteen als een belangrijk nummer binnen het album. Vooral met onze tweede single, Southern Breeze, zijn we een aantal keer gedraaid op Radio 1, en zelfs op enkele mooie piekmomenten doorheen de dag. Ook Freddie is een paar keer gedraaid, daarnaast zijn ook Risk en FLG een keer op Radio 1 geweest. Voor een eerste album vinden we dat eigenlijk al heel mooi. We zijn daar dan ook heel blij mee. Het belangrijkste voor ons blijft natuurlijk het spelen en vooral het plezier dat we eraan beleven. Maar dat onze muziek op Radio 1 terechtkomt en zo een groter publiek bereikt, is natuurlijk een heel mooie bonus.
Mogen we aannemen dat jij een dromer bent?
Dat mag zeker! (lacht)
Wat mogen we nog van Oona Maeve verwachten?
We zijn momenteel volop bezig met nieuwe muziek en ik heb het gevoel dat we daarin als band opnieuw een beetje aan het ontdekken zijn wat Oona Maeve kan zijn. Voor het eerste album kwamen de meeste nummers vanuit mij en hebben we ze samen verder uitgewerkt. Nu zijn we veel meer collectief aan het schrijven. Dat zorgt voor een heel andere dynamiek en ik ben benieuwd waar ons dat zal brengen. Ik denk dat de nieuwe muziek misschien wat meer de energie van de band zal laten horen. We willen vooral blijven maken waar we zelf enthousiast van worden en veel blijven spelen. Dat is uiteindelijk waar het voor ons om draait.
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Ik heb periodes waarin ik platen na een tijdje opnieuw ontdek en ze weer helemaal opnieuw begin te beluisteren. Op dit moment grijp ik het vaakst naar A Moon Shaped Pool van Radiohead. Als ik wat minder tijd heb, luister ik ook gewoon naar een paar nummers afzonderlijk, want eigenlijk vind ik ze stuk voor stuk heel mooi. Maar als geheel vind ik de plaat echt sterk. De nummers versterken elkaar en vormen samen zo’n mooi totaalbeeld.
