Ken je dat wauw-gevoel wanneer je een band voor het eerst ziet? Die klik in je hoofd die zegt dat het een band is die het zal maken. Dat is exact wat ons overkwam toen we Nerine zagen. Melodieuze rock die verdomd veel weg heeft van Nirvana. Een babbel…
Hoe zou je de muziek van Nerine omschrijven?
We zijn een alternatieve rockband die voornamelijk chaotische, energieke maar melodieuze muziek speelt. We beperken ons niet tot één bepaald genre en spelen wat we willen.
Wat heeft een lelie – want dat is een nerine – te maken met jullie noise?
Er zit iets mooi in onze muziek? De lelie heeft niets te maken met de muziek zelf, nerine is een coole naam en heeft een persoonlijke betekenis voor de zanger (het is de favoriete bloem van onze favoriete mier).
De band is vrij nieuw. Hoe zijn jullie bij elkaar gekomen?
De zanger/gitarist was begonnen met een band te starten. Hij is dan de bassist tegengekomen in een afgelegen struikje in de hoge bergen van de stille oceaan. Mireau deed dan een goocheltruc en toverde Vincenth in ons leven.
Nirvana was destructief, ik hoor dat ook een beetje in Nérine.
Dank u.
In zekere zin is Nérine ook punk, juist?
Op muzikaal vlak is er zeker een invloed van punk, vooral in onze drummer. Daarbuiten hebben we ook wel een ‘punk’ mindset in het leven. We spelen wat we zelf willen en laten ons niet beïnvloeden door de mening van anderen. Onze manier van shows geven is ook wel punky. Fuck de politiek.
Nérine is live een bommetje. Hoe gaan jullie dat in de studio vertalen, want ooit komt die dag…
Binnen onze muziek zit er altijd een degelijke structuur die we volgen, we weten wat er moet gebeuren en voelen het makkelijk aan. Dit kunnen we dan makkelijk vertalen in een studio, waarschijnlijk schrijven we dan elke milliseconde en elke noot volledig af in plaats van sommige improvisatiestukken die we hebben. Qua sound willen we zeker nog een ruwere, vuilere live sound hebben. Zo is In Utero of Surfer Rosa van Pixies wel het beste voorbeeld hiervan, of bijna elke plaat dat is geproducet door Steve Albini. David Wallace mag ook altijd onze plaat mixen als hij het ziet zitten. We willen zeker niet een overgeproducete plaat maken waar er zoveel extra shit is bij gekomen dat de onderliggende muziek niet meer boeit. De basis van de muziek is het belangrijkste voor ons.
In feite, is er al gesproken over een plaat of zo?
Een volledig album nog niet, maar het is zeker een droom voor ons. Misschien dat we in het najaar eens kijken of we al een paar nummers zouden kunnen opnemen, enkel de favoriete dan uiteraard. We zijn nog volop bezig met nieuwe nummers te maken, bijna elke repetitie maken we er een. Het is handig dat we maar één songwriter (Tom) hebben die de structuur, melodie en akkoorden uitwerkt waar de rest dan op kan spelen tot we een collectief perfect beeld hebben. Daarom focussen we er voorlopig op om onze liveset te perfectioneren en alle muziek dat we momenteel kunnen uitspugen af te maken.
Wat is het beste of mooiste aan muziek?
Live muziek spelen is het allerbeste en allerleukste dat er is, het is veel werk maar het is het allemaal waard. Daarbuiten is muziek ook de ultieme vorm van jezelf bloot te geven. Al je emoties erin steken en je compleet los laten gaan is het beste wat er bestaat. Muziek maken en schrijven is de leukste vorm van creatieve vrijheid, je kan er zoveel mee doen.
Naar welke plaat zijn jullie nu aan het luisteren?
Tom: Singles Going Steady van Buzzcocks
Vincenth: The Transfiguration of Blind Joe Death van John Fahey en World Grief van I Hate Sex
Mireau: Break the Cycle van Staind en Wonder What’s Next van Chevelle
