Het gaat prima met F R A G M E N T. Sinds de komst van nieuwe drumster Astrid Van Ingelhom zit de carrière in een stroomversnelling. Ook deze zomer. Twee keer op de Gentse Feesten en maandag op 13 juli in De Gouden Poort in Sint-Niklaas. We hadden een babbel met frontman Christophe Scheire.
De vraag wordt veel gesteld en wij stellen ze nu ook: wanneer mogen we nieuw materiaal van F R A G M E N T verwachten en zijn er al concrete plannen?
Ik begrijp de vraag en het ongeduld. Ons album dateert reeds van oktober 2023. Het is niet dat er geen inspiratie of nieuw materiaal is. Integendeel, onze setlist bestaat ondertussen meestal voor meer dan de helft uit nog niet uitgebracht materiaal. Maar we hebben gewoon nog geen tijd gehad om de studio in te duiken. Na een jaar van herbronning in 2025, hebben we begin 2026 plots een enorme boost gekregen in het aantal optredens dat geboekt werd. In de periode april – juni hebben we negen optredens mogen spelen. Heerlijk was dat! En er volgen er deze zomer nog vier. Als je dan weet dat onze nieuwe geweldige drumster Astrid slechts begin maart met ons is beginnen repeteren, dan kan je begrijpen dat het hectische maanden geweest zijn. We hebben heel veel gerepeteerd om een stevige liveset op poten te zetten, dat was de absolute prioriteit. En aan de reacties te horen is dat ook geweldig goed gelukt. In het najaar zijn er zeker plannen om nieuw materiaal op te nemen in de studio. We moeten die plannen gewoon nog wat concreet maken.
De muziek van F R A G M E N T geeft een gezonde knipoog naar de jaren 80. Toen waren het beangstigende tijden, want de kernbommen gingen vallen. Nu is die tijd er helaas terug, maar ook de populariteit van dit genre. Zie je zelf dat verband?
Ik zie vooral dat het al een hele tijd weer ergens over mag gaan, dat er een zeker urgentie in veel hedendaagse muziek zit. Dat was ik een tijdje kwijt zo rond het millennium. Ik verloor in die periode een beetje mijn interesse in nieuwe muziek, en dat is nooit een goed teken voor mij.
Ik herinner me een heel bepaald kantelmoment alsof het gisteren was, een moment waarop ik die urgentie helemaal terug echt begon te voelen. Ik was al even terug bezig met nieuwe bands volgen, en 11 jaar geleden stond ik, met zowat 30 andere geïnteresseerden, in de kantine op het ondertussen teloorgegane DOK, en de Britse jonkies van Shame kwamen op. De onwaarschijnlijk rücksichtslosheid die ze uitstraalden, wat was dat? Er schoot toen een stroomstoot door mij die ik inderdaad heel lang gemist had in de muziek. Shame speelde toen ook een nummer van pakweg 1 minuut, dat ze net backstage geschreven hadden. De titel en de volledige tekst was: “Theresa May, you fucking cunt”. Je wint er geen Nobelprijs mee, en dat is waarschijnlijk ook volledig terecht. Maar de complete uitzichtloosheid van de Britse maatschappij lag in hun ziedende ogen te lezen. Wow!
Weet je: muziek is volgens mij ook de polsslag die aangeeft hoe het met onze samenleving gaat. Is het niet zo dat de wurggreep van het neoliberale kapitalisme op onze samenleving zo sterk geworden is, omdat wij, het volk, ons in slaap hebben laten wiegen? Hebben we het dan niet van ver zien aankomen dat er een stroming in onze samenleving groeide, die meedogenloos omgaat met al wie het op één of andere manier moeilijk heeft? We hebben volgens mij al te lang vertoefd in een soort van zinsverbijstering, in een lakse moeheid. We hadden precies geen energie meer om moeilijk te doen, om in verzet te gaan. We lagen te vegeteren in ons eigen vet. Wel, net in de polsslag van de muziek merkte je dat ook. Het was allemaal zo lauw, zo navelstaarderig. Gelukkig is er ondertussen een tegenbeweging ontstaan. Kijk bijvoorbeeld maar naar Idles, Kneecap, Kae Tempest, The Murder Capital, … Maar ook naar al die jonge nieuwe bands die keet schoppen. Ik zag laatst Nimbus Cart op jullie Local Noise Festival. Oh my God, hoe goed is dat? En hoe urgent en krachtig kan het zijn om je opgelopen wonden niet weg te moffelen, maar gewoon open en bloot te tonen?
Zonder te preken, zeggen jullie je gedacht. Een mens moet zijn stem verheffen in deze tijd, ook op muzikaal vlak?
Yep! Mensen zeggen zoiets altijd tegen mij als zanger en als tekstschrijver. Maar die messcherpe snedige gitaar van Philippe op Realpolitik, die nog net ingehouden dreigende woede van Astrids drumpartij op Crawling, de ziedende bas van Piet op Meanwhile. Die zeggen wat mij betreft minstens evenveel als mijn lyrics. Wanhoop, kwaadheid, levenslust, melancholie, verdriet, dadendrang…. het zit er allemaal in, in onze muziek. En dan kan je ook niet anders dan daar dat soort teksten op schrijven toch? Dus ja, we spreken ons muzikaal echt uit. En ja, je moet zorgen dat je niet begint te preken. Vooral ik als zanger zit daar op een spanningsveld. En ik hoop van harte dat ik niet te veel in die valkuil van het preken trap. Want we vertellen ook een verhaal van hoop. Als mensen van onze leeftijd nog zo wild en vol levenslust tekeer gaan op een podium, dan moet dat jonge mensen toch moed geven. Moed geven om ook keet te schoppen, om ook het leven ten volle in handen te nemen, om zich niet neer te leggen bij de verwachtingen van een succesvol leven, om… om muziek te maken godverdomme.
Vind je dat F R A G M E N T überhaupt postpunk maakt?
Lap, ik heb daarnet natuurlijk net een paar postpunkbands vernoemd. Dus, ‘ja’ is het antwoord zeker? Maar toch vind ik dat een zeer moeilijke vraag. Vraag aan 100 mensen om postpunk min of meer te definiëren en je krijgt sowieso 100 verschillende antwoorden. Postpunk is ondertussen zo’n breed fenomeen geworden.
Ik heb er alleszins geen enkel probleem mee om F R A G M E N T geassocieerd te zien met postpunk. Het heeft er heel veel raakvlakken mee. Maar eigenlijk vind ik het op zich niet zo belangrijk welk etiket men op ons plakt. Het is uiteindelijk aan onszelf als band om te zorgen dat dat etiket ons niet gaat beperken in onze creativiteit. Wij maken de muziek die we graag willen maken, en die op dat moment uitdrukt wat we voelen. En daar zit dus sowieso veel variatie en wispelturigheid in. Vinden mensen de ingehouden melancholie van Lighthouses uit onze ep And Then I Fell Apart postpunk? Vinden mensen de rauwe kwaadheid van Meanwhile op onze lp There’s a Riot Goin’ On postpunk? Vinden ze de dubbelgelaagde pijn van ons nieuw nummer Wake-Up Call postpunk? Dan is dat allemaal oké voor ons. Maar de songs die we maken zijn gewoon een weergave van wat we op dat moment voelen, wat op dat moment muzikaal uit de samensmelting van ons vier komt, het is wat het is.
We gaan F R A G M E N T niet met The Cure vergelijken, maar deze band is populairder dan ooit bij een generatie die niet eens de hoogdagen kon meemaken wegens “te jong”. Ik zie diezelfde interesse bij jongeren voor F R A G M E N T?
De max hé? Dat is me bij onze optredens dit voorjaar toch ook echt wel opgevallen. De jonge fans van Geitenvel die op Local Noise daarna gewoon op de eerste rij kwamen shaken tijdens ons optreden. In de Charlatan een paar jonge mensen die geen seconde stil stonden tijdens ons optreden. En deze wil ik je zeker niet onthouden: jongedames die na een optreden hun stoute schoenen aantrekken en aan Astrid komen zeggen “Later wil ik zoals jij worden”. Hoe heerlijk is dat eigenlijk!! Als we daarin kunnen slagen, om mee de brug te slaan tussen jongere en oudere muziekliefhebbers, dan kunnen we daar toch alleen maar blij van worden, lijkt me.
Wat vind je zelf van de Belgische scene en wie moeten we in het oog houden?
Ik ben niet zo bezig met waar muziek vandaan komt. Ik laat de muziek spreken voor zich, en of dat dan uit de UK, uit Nieuw-Zeeland, of uit België komt, dat maakt me op zich niet zoveel uit. Maar de Belgische scene is ongelooflijk rijk hé. Beseffen wij voldoende dat wij zo’n rijke en gevarieerde muziekcultuur hebben? Is er eigenlijk in België een straat waar geen muzikant woont? Er is zoveel om in het oog te houden. Ik vernoemde al Nimbus Cart en Geitenvel. Zeer de moeite. En It It Anita uit Luik, die blijven echt megagoede platen maken. Ik heb dit voorjaar ook genoten van de frisse female power plaat van B O I . De ouwe rakkers van The Mudgang maakten een plaat die voor het eerst ook echt een opvallende donkerte uitstraalde, zeker de twee nummers met Tom Derie op zang zijn werkelijk pareltjes. En hou ook maar Bergaf in de gaten, die andere band van onze drumster Astrid. Ik zag ze live, Die zijn echt aan het groeien. Die hebben ook zoiets licht-ironisch over zich, dat zeer aanstekelijk werkt op een podium.
Je staat op 13 juli in De Gouden Poort in Sint-Niklaas en twee keer in de Gentse Feesten. Waarom moeten mensen komen kijken?
Niemand moét komen kijken van mij. Smaken en voorkeuren verschillen, en da’s maar goed zo. Maar als je goesting hebt in een lichtjes ontregelend, nooit vrijblijvend optreden, dan denk ik dat we je niet gaan ontgoochelen. Oh ja, en je ziet gewoon vier mensen zich ongelooflijk amuseren op een podium. Da’s ook altijd meegenomen, toch?
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Er zijn twee platen van dit voorjaar, die ik maar blijf beluisteren. De debuutplaat van Shaking Hand uit Manchester: wat een rijkdom is die plaat zeg! En de plaat van Treeboy & Arc, getiteld Goose. Een geweldige vrij jonge band uit Leeds, waarvan ik nu ook vorig materiaal ontdek en de max vind. Maar wat blijkt nu: het album Goose is hun zwanenzang. Ik zal ze dus nooit live zijn. Jammer, want voor mij is een live optreden toch echt wel de ‘real thing’. Nog een reden dus om naar onze optredens te komen: It’s the real thing!
