Zin in perfecte countrypop? Reis niet naar Nashville, want in eigen land hebben we met Blue Gene zelf een perfecte buckaroo. We hadden een praatje over zijn nieuwe single Lobotomy waarin van alles zit. Humor, maar ook verdriet.
Lobotomy, je nieuwe single staat enorm in contrast met je vorige Cancel Me. Van heel introvert naar heerlijk uitbundig. Is er een reden waarom je Cancel Me als eerste nieuwe single de wereld instuurde?
Lobotomy zou de evidente keuze geweest zijn, maar Cancel Me introduceert een nieuwe sound en stijl die vanaf nu ook deel uitmaakt van Blue Gene. Country blijft nog altijd de basis, maar er is ruimte om af en toe buiten de lijntjes van het genre te kleuren.
In Cancel Me geef je wel een zeer intens deel van jezelf bloot. Is muziek een uitlaatklep om om te gaan met je innerlijke zelf?
Muziek maken houdt mij in leven. Niet letterlijk, want rijk word ik er niet van, maar het geeft wel betekenis aan alles errond. Met Blue Gene creëer ik voor mezelf, en misschien ook voor anderen, een soort goeroe die probeert een optimistische blik op het bestaan te bieden. Dit gaat zodanig ver dat ik mezelf betrap over Blue Gene in derde persoon te praten. Beetje schizofreen, niet?
Lobotomy is ook vrij schizofreen. Het klinkt vrolijk, maar de tekst is dat niet. Zocht je die tegenstelling op?
Die schizofrenie zit eigenlijk in de meeste Blue Gene-nummers. Het is ook een rode draad in mijn persoonlijk leven. Ik ben altijd de helft van iets, maar nooit helemaal. Schilder Sam Dillemans zei ooit dat er niets zo erg is als een halve te zijn, dat je ernaar moet streven volledig te zijn. Ik ben half Pools, half Belgisch. Daar ben ik een Belg, hier voel ik mij soms een Pool. Mijn sterrenbeeld is Vissen, mijn ascendant Leeuw, wat soms voor interessante sociale situaties zorgt. Voor architecten ben ik muzikant, voor muzikanten eigenlijk architect. Die tegenstellingen gaan nog veel verder. Daardoor kan ik mij nooit volledig met één facet identificeren en dat ook nooit helemaal accepteren. Het gras aan de overkant lijkt altijd groener. Dat is ook waar Lobotomy over gaat. We leven in een tijd waarin zogezegd alles kan, waardoor kiezen alleen maar moeilijker wordt en je gemakkelijk in een soort limbo terechtkomt. Ik heb de indruk dat veel mensen daardoor opnieuw op zoek zijn naar wat richting, om uit die limbo te geraken.
Waarom heb je het over lobotomie, want dat zijn toch die verschrikkelijke operaties waarmee men geestesziekten wilden behandelen?
Het heeft vooral te maken met hoe goed je bevriend bent met je eigen gedachten. Dat duiveltje en engeltje die voortdurend aan je geweten knagen. Op mijn eerste plaat, Revival Of The West, zing ik in Blind nog over het wegspoelen van ongemakkelijke gedachten met drank, of eender welk ander verdovingsmiddel. Tom Waits zei ooit: “I’d rather have a bottle in front of me than a frontal lobotomy.” Op een bepaald moment is die fles leeg en begint zelfs die lobotomie aantrekkelijk te klinken.
Ik vind Lobotomy vrij sarcastisch klinken, is dat ook zo bedoeld?
Het klinkt allemaal vrij zwaar, maar eigenlijk valt dat wel mee. Ik probeer de thema’s die mij bezighouden altijd met een flinke dosis humor te benaderen. Dat maakt het gemakkelijker om alles wat te relativeren. Weemoed hoort nu eenmaal bij het mens zijn. We moeten daar niet altijd van proberen weg te lopen of het dood te zwijgen. Verdriet, twijfel en onbegrip zijn even legitiem als geluk en zorgen voor de seizoenswissel tussen onze emoties. Als alles altijd leuk is, wordt dat op den duur ook maar saai.
Naast de prachtige melodie is er ook die fantastische saxsolo. Hoe kwam die in de song terecht?
Ik was samen met Thibault van On The Level aan het nadenken over het nummer en we voelden allebei dat er nog iets ontbrak. Een vettige saxofoonsolo werkt eigenlijk altijd. Dus heb ik Tom gevraagd om zijn bas even aan de kant te leggen en eens goed op zijn toeter te blazen. Wie Tom trouwens nog op sax wil horen, moet zeker zijn geniaal soloproject Jenne Vandermon eens checken.
Wie Blue Gene hoort, hoort een voorliefde van popnummers. Wat maakt volgens jou een nummer perfect?
Pop in de brede zin van het woord, ja. Ik werk graag met klassieke songstructuren omdat die voor mij duidelijkheid geven. Misschien is dat net het beetje houvast binnen al de rest dat zo schizofreen aanvoelt. Bovendien hecht ik veel belang aan arrangementen die op zich al een verhaal vertellen, gecombineerd met kleine details die de muzikale luisteraar blijven verrassen, zonder de essentie van het nummer uit het oog te verliezen. Voor mij is een goed nummer een micro-universum waar je tijdens het luisteren even helemaal deel van wordt.
Wat mogen we in de toekomst van Blue Gene verwachten?
Nog meer countrymuziek, die af en toe ook eens durft te flirten met andere genres.
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Tijdens warme dagen luister ik graag naar zuiderse muziek. Dan voelt het alsof ik op vakantie ben. Meestal beland ik bij Cubaanse of Braziliaanse platen. Op dit moment staat Introducing Ruben González op, de soloplaat van de pianist van Buena Vista Social Club.
