Een eerbetoon aan The Dreamachine is dit, een apparaat geconcipieerd door Brion Gysin en de wiskundige Ian Sommerville in 1959. Hun erfgenamen hebben trouwens niets met het samenstellen van deze compilatie te maken.
Het ontwerp van The Dreamachine is van Gysin, die ervan uit ging dat het het eerste kunstwerk was waar je met de ogen gesloten naar moest kijken om in een andere gemoedstoestand te komen. Gysin is tevens de bedenker van de cut-up techniek die door William S. Burroughs als een van zijn meest radicale tools werd aangewend voor onder meer zijn meesterwerk Naked Lunch.
Beide heren kwamen door de ontdekking van The Dreamachine nog dichter bij elkaar om hun creativiteit bot te vieren. Ook hun beider obsessie met het willen neerhalen van bestaande systemen, zij het controlerende, linguïstische, sociale of qua perceptie. Zodoende inspireerden ze elkaar voortdurend om alsmaar dieper te graven. Gysin in het zoeken naar andere bewustzijnsvormen en de werking van het innerlijke denken, Burroughs in zijn proza.
Het verwondert dan ook niet dat het deze keer nauwelijks de richting van drones en dark ambient uit gaat, zelfs al zijn de meeste van de artiesten die een nummer aan reikten, normaal gezien wel vooral in die genres actief.
Hun interpretatie van The Dreamachine zorgt voor behoorlijk psychedelische experimentele elektronische muziek en dat zorgt voor heel fijne momenten van onder meer Mark Hjorthoy, Rapoon, Richard Bégin en 400 Lonely Things.
Twaalf nummers in totaal staan er op het schijfje, en het moet getypt: alle deelnemers hebben hun uiterste best gedaan om het werk van de drie protagonisten eer aan te doen.
