Kijk, zo hebben we onze blazers graag als het draait om lekker stevige experimentele muziek waarbij er een prominente rol is weggelegd voor alt en sopraansaxofoon. Geen metal zoals bij Ottone Pesante al zitten er wel elementen van doom in de muziek, maar helemaal anders dan bij voornoemde Italianen. Bij momenten is Taupe net zo avelinks als bijvoorbeeld Zu. Denk daar ook de invloed bij van nowavers als DNA en James Chance/ White of hedendaagser Horse Lords en dan benaderen we al waar Taupe voor staat.
Mike Parr-Burman (gitaar, bas, elektronica), Alex Palmer (drums, percussie) en saxofonist Jami Stockbridge trekt de grenzen van improjazz en avantrock open en de band uit Glasgow gaat deze keer nog iets verder dan op de voorgaande albums (Fill Up Your Lungs And Bellow en Not Blue Light).
Fijn is bovendien te merken dat de saxofoon dan wel een hoofdrol mag spelen maar er ook heel wat ruimte wordt open gelaten voor drones en spielerei met elektronica, wat de drummer dan weer aanzet tot niet zomaar drummen als in een rockband maar bij momenten helemaal de avant-gardistische toer laat opgaan.
Of het nu jazz is, mathrock, avantrock, skronk zoals ze het zelf noemen, het maakt eigenlijk allemaal niet zo veel uit. Avontuurlijke muziek, dat wel, muziek waarbij de luisteraar gedwongen wordt om zijn oren echt te openen, de gazet te laten vallen en er echt voor te gaan zitten. Het zijn dan ook niet zomaar zeven nummers, het zijn stukken die de band eerst veel live speelt alvorens ze op te nemen, waardoor de effectiviteit van elke noot al uitgebreid werd getest.
De plaat is als de uiteindelijke neerslag van de nummers zoals ze na veel spelen zijn gaan klinken. Helemaal uitgedacht en uitgekristalliseerd tot alles tot in de kleinste details klopt.
