Ooit, toen het duo Sleaford Mods nog nobele onbekenden waren, speelden ze in de Kortrijkse Pit’s voor de spreekwoordelijke elf tweebenigen en een paardenkop. Zelf waren we er niet bij maar het schijnt een legendarisch concert te zijn geweest en degenen die het ons vertellen en waarvan we zeker zijn dat ze er waren, geloven we op hun woord. Geen vijfduizend bezoekers zoals bij Nirvana in Democrazy (bijna 150 betalenden, en wij waren er wel want we werkten er), maar toch, er zijn sowieso oelewappers die beweren er toen bij te zijn geweest, wishful thinking is van alle tijden. Net als nu, voor hun aankomende concerten die al lang en breed zijn uitverkocht.
Ondertussen hebben Andrew Fearn en Jason Williamson het tot megagrote zalen en festivals geschopt, alwaar ze gewoon hun eigen ding blijven doen en er geen rekening mee houden dat het publiek gewend is aan grote shows en veel blabla. Tateren, sneren, een vrachtwagen sarcasme, de nodige typisch Britse attitude, het duo is afkomstig uit het grijze, van regen doorweekte Nottingham, een knopje induwen met een beat, een big smile en een bak bier en hopla, iedereen mee en overtuigd.
The Demise Of Planet X is inmiddels het dertiende album van Sleaford Mods. De sturm und drang van de beginjaren is er dus wel een beetje uit. Niet dat het wil zeggen dat ze niet nog steeds zeer relevante platen maken. De teksten alleen al, waar ze de hedendaagse gebeurtenissen op gepaste wijze fileren, zijn meer dan de moeite waard. Dat de beats van Fearn soms nogal eentonig lijken, nemen we er maar bij.
Het is trouwens niet echt zo. Wie echt goed luistert hoort veel meer variatie dan vermoed. Niet dat Fearn op een podium meer moeite doet dan Martin Rev indertijd. Een knopje induwen en mee wiegen met de beats, daar blijft het bij, terwijl Williamson zich letterlijk in het zweet werkt bij het declameren van zijn fel uitgespuwde en uitgespeekselde teksten (een Madson waardig).
Met een stel uitgelezen gasten doorbreekt het duo trouwens nog meer de eenvormigheid. Met Sue Tomkins (eerder frontvrouw van Life Without Buildings), folkie Aldous Harding, soulman Liam Bailey, grime MC Snowy en het muzikaal debuut van Gwendoline Christie (Wednesday, Severance, Brienne of Tarth in Game Of Thrones) weten ze bij elk van die nummers te verrassen. Het zijn geen voor de hand liggende keuzes en toch blijken de stemmen telkens uitermate goed te passen binnen het universum van de Sleafords.
Waar we het album in eerste instantie eerder gezapig vonden klinken en meer van hetzelfde, we volgen de band al een heel eind en hebben de meeste van hun platen in huis, herzien we die mening al snel na enkele diepgaandere luisterbeurten. Sleaford Mods wordt dan nu wel op handen gedragen door een veel groter publiek dan pakweg tien jaar geleden, zelf deden ze geen enkele toegeving en blijven ze gewoon hun eigen ding doen. Te nemen of te laten en tegenwoordig wordt het door velen genomen.
