Noorse avant-garde blackmetal is wat Slagmaur, uit Brekstad en Trondheim, ons te bieden heeft. De band staat te boek als een behoorlijk experimentele bende binnen het genre die houdt van het theatrale, het bizarre en complexe zonder de traditie van het blackmetalgenre te vergeten.
Als we alleen nog maar kijken naar de gasten die komen opdraven om een riedeltje mee te zingen, dan is het meteen duidelijk dat Slagmaur een meer dan gewaardeerde band is. Met D.G. (MISÞYRMING), Hoest (Taake) en Silenoz (Dimmu Borgir) heeft een beetje kenner het beet. Maria Charlotte Lund mag dan minder bekend zijn, haar bijdrage op Huldergeist is net zo indrukwekkend als die van haar bekendere collega’s.
Zanger Dr. Von Hellreich, gitarist General Gribbsphiiser, bassist Mr. Unt Zilla en drummer Red Max tonen op hun inmiddels vierde plaat duidelijk aan dat het genre, dat op veel gebieden lijkt doodgebloed en verzandt is in nostalgische oprispingen en herhalingen van steeds hetzelfde, nog heel wat mogelijkheden biedt. Durven veranderen, durven de zaken anders aan te pakken en gewoon zonder omzien hun eigen ding doen, dat is wat het kwartet op deze plaat presteert.
Maniakaal klinken ze, de zes nummers die op Hulders Ritual prijken. Dat past prima bij het onderwerp: ontvoeringen en verdwijningen door bovennatuurlijke wezens, een scene die Gribbsphiiser samen met producer Snorre Ruch (Thorns) ook voorafgaand aan de opnames beweren te hebben meegemaakt. Het is uiteraard allemaal opzettelijk gedaan om het album in de kijker te zetten en zich dieper in het onderwerp in te leven. Het past ook binnen het kader van Slagmaur zelf zijnde een band die ervan houdt om te shockeren.
Ruch zet stevig zijn stempel op het album, dat ondanks zijn monotonie, of net daardoor, nogal hypnotiserend werkt. Thorns is en blijft een grote invloed op Slagmaur waar in het geval van deze plaat vinden we dat absoluut niet erg.
